Huldrych Zwingli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Huldrych Zwingli
Huldrych Zwingli
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1484
Szwajcaria Wildhaus, Szwajcaria
Data i miejsce śmierci 11 października 1531
Szwajcaria Kappel am Albis, Szwajcaria
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Huldrych Zwingli (Ulrich Zwingli) (ur. 1 stycznia 1484 w Wildhaus w regionie Toggenburg, zm. 11 października 1531 w Kappel am Albis) – szwajcarski kaznodzieja i teolog, jeden z głównych twórców ewangelicyzmu reformowanego i przedstawicieli reformacji w Szwajcarii. Studiował teologię w Wiedniu i Bazylei.

W 1506 roku został księdzem katolickim, od 1516 kaznodzieją w Einsiedeln, a od 1518 roku w Zurychu. W 1515 roku brał udział w bitwie pod Marignano jako kapelan oddziałów szwajcarskich. Pod wpływem nauki Marcina Lutra, a także w rezultacie własnych przemyśleń, a przede wszystkim studiowania Pisma Świętego, podjął od 1519 roku krytykę kultu świętych, idei czyśćca, zakonów, a później także władzy papieskiej, celibatu i pojmowania mszy jako ofiary, a w 1523 roku wystąpił z Kościoła i rozpoczął organizację wspólnoty protestanckiej w Zurychu. W 1524 roku zanegował dogmat o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii, interpretując ją czysto symbolicznie, przez co popadł w konflikt z Lutrem. W kazaniach nawoływał do zniesienia mszy świętej, usunięcia z kościołów ołtarzy i obrazów, uznania Pisma Świętego za jedyne źródło wiary, a także postulował wprowadzenie języka narodowego do liturgii oraz sekularyzację majątków zakonnych, których bogactwa miały być przeznaczone na pomoc biednym i rozwój szkolnictwa. Największych zwolenników znalazł w Bazylei, Bernie i Zurychu.

Huldrych Zwingli zginął w walce ze szwajcarskimi katolikami w trakcie bitwy pod Kappel. Jeszcze przed śmiercią darowano mu życie pod warunkiem, że przystąpi do spowiedzi, kiedy odmówił został zabity mieczem. Następnie jego ciało zostało poćwiartowane i spalone.

Swoją naukę przedstawił w dziele O prawdziwej i fałszywej religii (1525). Jego spadkobiercą duchowym stał się Jan Kalwin.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]