Język mongorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Monguor
Obszar Chińska Republika Ludowa: Qinghai, Gansu
Liczba mówiących ok. 90 tys.
Klasyfikacja genetyczna Języki ałtajskie
Pismo łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy  Chiny, język oficjalnie uznanej mniejszości Tu; nie ma statusu jęz. państwowego
ISO 639-3 mjg
SIL MJG
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język mongorski (tu) - język z rodziny mongolskiej, używany przez mniejszość narodową Tu w Chinach w prowincjach Gansu i Qinghai.

Jest najbardziej zbliżony do języków bao’an, dongxiang i mongolskiego. Wyróżnia się dwa główne, słabo wzajemnie zrozumiałe dialekty: Huzhu (na północy, ok. 60 tys. użytkowników) i Minhe (w płd. części terytorium, ok. 30 tys.)[2]. Ethnologue podaje dla Huzhu (inne nazwy: Mongghul, Halchighol, Naringhol) - 50 tys., a dla Minhe (Mangghuer) - 25 tys. użytkowników. Wyróżnia też poddialekty Huzhu: Halchi, Naringhol, Karlong (18 tys. użytkowników) i określa mongorski jako najbardziej zróżnicowany z języków mongolskich[3].

Większość użytkowników jest dwujęzyczna, zazwyczaj posługują się językiem chińskim lub tybetańskim. Większa umiejętność pisania w drugich językach (77%), niż w mongorskim (zaledwie ok. 200 użytkowników; czytać umie ok. 2000); język zapisywany jest alfabetem łacińskim, pismem opartym o pinyin. Ok. 30 tys. Tu całkowicie zarzuciło użycie mongorskiego i używa wyłącznie chińskiego[3].

S. Godziński podaje dla mongorskiego liczbę 204 tys. użytkowników[4].

Mongorski ma szyk SOV (podmiot-dopełnienie-orzeczenie; kolejność rozróżnia podmiot i dopełnienie bliższe), czasowniki mogą mieć 3-4 przyrostki; rodzaje oznaczane przez wyrażenia przyimkowe[3].

Przypisy

  1. M. Paul Lewis: Language Family Trees: Altaic, Mongolic, Eastern (ang.). W: Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. [on-line]. SIL International, 2009. [dostęp 2010-04-29]. s. Dallas, Tex..
  2. Walter Schearer, Hongkai Sun: Speakers of the Non-Han Languages and Dialects of China. Lewiston: Edwin Mellen Press, 2002. ISBN 0-7734-7306-8.
  3. 3,0 3,1 3,2 M. Paul Lewis: Tu. A language of China (ang.). W: Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. [on-line]. SIL International, 2009. [dostęp 2010-04-29]. s. Dallas, Tex..
  4. Stanisław Godziński: Współczesny język mongolski. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 1998, s. 6. ISBN 83-86483-82-2.