Jerzy Milewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Milewski
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1935
Łopuchówko
Data i miejsce śmierci 11 lutego 1997
Warszawa
Minister obrony narodowej (p.o.)
Okres urzędowania od listopada 1994
do marca 1995
Poprzednik Piotr Kołodziejczyk
Następca Zbigniew Okoński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Grób Jerzego Milewskiego

Jerzy Milewski (ur. 27 marca 1935 w Łopuchówku koło Murowanej Gośliny, zm. 11 lutego 1997 w Warszawie) – polski fizyk, polityk, urzędnik państwowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1967 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. W latach 1957–1981 pracował w Instytucie Maszyn Przepływowych Polskiej Akademii Nauk w Gdańsku.

W okresie PRL był przez pewien okres członkiem SD[1]. Od 1980 działał w „Solidarności”. W 1981 pełnił funkcję sekretarza Sieci Organizacji Zakładowych NSZZ „S” Wiodących Zakładów Pracy, zajmującej się przygotowaniem ustawy o samorządzie pracowniczym. Był delegatem na I KZD i członkiem zarządu Regionu Gdańskiego związku. Przed wprowadzeniem stanu wojennego wraz z delegacją „Solidarności” wyjechał do Nowego Jorku. Od 1982 do 1991 kierował Biurem Koordynacyjnym NSZZ „S” w Brukseli.

Po powrocie do Polski w styczniu 1991 objął stanowisko szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, od listopada tego roku był ministrem stanu w Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy. Od listopada 1993 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. W czerwcu 1994 odszedł ze stanowiska szefa BBN. Po dymisji ministra Piotra Kołodziejczyka (w listopadzie 1994) do czasu powołania Zbigniewa Okońskiego (w marcu 1995) pełnił obowiązki ministra obrony narodowej.

Po wyborach prezydenckich w 1995 i wyborze Aleksandra Kwaśniewskiego powrócił do pracy w Kancelarii Prezydenta na stanowisku szefa BBN.

Za wybitne zasługi w działalności państwowej i publicznej został pośmiertnie Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1997)[2]

Przypisy

  1. Dlaczego wstąpiłem do/odszedłem z SD. Mówi Jerzy Milewski, „Kurier Polski” nr 52 (9558) z 14 marca 1991, s. 6 (wywiad Jacka Podgórskiego); Janusz Herz, Widziane z trzeciego planu – rozmowy z Tadeuszem Witoldem Młyńczakiem, Warszawa 1992, s. 29
  2. M.P. z 1997 r. Nr 20, poz. 201

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]