Judaszowiec południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Judaszowiec południowy
PikiWiki Israel 3421 Geography of Israel.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Rodzaj judaszowiec
Gatunek judaszowiec południowy
Nazwa systematyczna
Cercis siliquastrum L.
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty

Judaszowiec południowy, judaszowiec wschodni (Cercis siliquastrum L.) – gatunek drzewa z rodziny brezylkowatych. Występuje (dziko i w uprawie) w regionie śródziemnomorskim i w Azji Mniejszej. W Polsce jest uprawiany (bardzo rzadko) jako roślina ozdobna, znajduje się też w kolekcji niektórych ogrodów botanicznych.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
W swojej ojczyźnie jest drzewem o wysokości do 10 m i luźnym pokroju. W naszym klimacie nie osiąga takiej wielkości, a często jest tylko krzewem.
Pień
Kora ciemnoszara.
Liście
Kora
Liście
Ulistnienie skrętoległe, liście pojedyncze, okrągławonerkowate, całobrzegie, o sercowatej nasadzie i zaokrąglonym wierzchołku. Mają długość i szerokość 7–12 cm i są nagie. Jesienią przebarwiają się na żółto.
Kwiaty
Purpurowo-różowe kwiaty motylkowe zebrane w kilkukwiatowe baldachogrona. Wyrastają nie tylko na cienkich pędach, ale także na starszych gałęziach i pniu. Jest to tzw. kaulifloria, rzadko spotykana wśród drzew w klimacie umiarkowanym.
Owoc
Suchy, spłaszczony strąk o brunatnej barwie i długości do 10 cm[2].
Rośliny podobne
Grujecznik japoński (Cercidiphyllum japonicum), ma liście o podobnym kształcie, ale delikatnie karbowane i o zaostrzonym końcu, ułożone naprzeciwlegle.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina wieloletnia, fanerofit. Kwitnie bardzo obficie w kwietniu-maju, przed rozwojem liści. Strąki utrzymują się na roślinie przez całą zimę. W naturalnym środowisku rośnie na kamienistych, suchych i słonecznych zboczach.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa tego drzewa wiąże się z podaniem, iż na drzewie tego właśnie gatunku powiesił się Judasz.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Kwiaty są jadalne - mają delikatny zapach i słodko-kwaskowy smak. Można dodawać je do sałatek[3].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W Polsce może być uprawiany tylko w rejonach o cieplejszym klimacie (południowo-zachodnia część kraju), przemarza bowiem podczas surowych zim. W chłodniejszych rejonach Polski należy go na zimę okrywać matami. Jest natomiast bardzo odporny na suszę.

Judaszowca południowego najłatwiej rozmnażać przez nasiona. Wysiewa się je wiosną w szklarni, pod folią lub w ciepłym inspekcie.

Preferuje miejsca słoneczne i zaciszne, zabezpieczone od zimnych wiatrów. Najlepiej rośnie na luźnej, piaszczystej glebie o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Źle znosi przesadzanie. Nie wymaga przycinania. Drzewo należy nawozić nawozami azotowymi, ale nie później, niż do końca czerwca, przedłużenie nawożenia czyni roślinę bardziej wrażliwą na mróz, gdyż pędy nie zdążą zdrewnieć przed zimą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-29].
  2. Owen Johnson, David More: Przewodnik Collinsa. Drzewa. 1600 gatunków i odmian drzew rosnących w Europie. Multico Oficyna Wydawnicza, 2009. ISBN 9788370736439.
  3. Paweł Romanowski: Judaszowiec południowy (pol.). 2013. [dostęp 2013-11-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Drzewa Polski. [dostęp 2009-03-06].
  3. FlorLang. Judaszowiec południowy. [dostęp 2009-03-06]. (strona archiwalna)