Królowie frankijscy
| Ten artykuł od 2010-11 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Królowie frankijscy – władcy Franków – plemion germańskich. Tworzą dwie dynastie: Merowingów i Karolingów.
Spis treści |
Wcześni władcy Franków [edytuj]
Pierwsi władcy [edytuj]
Królowie Franków Salickich [edytuj]
- Faramund – ?-428
- Klodian – 428–448
- Meroweusz – 448–457
- Childeryk I – 457–481
- Chlodwig I – 481–511, w Tournai
Władcy współrządzący z Chlodwigiem, obaleni przez niego w 508:
Władcy Franków Rypuarskich [edytuj]
- Chlodwig, książę przed 448
- Childebert, książę 448–461, król 461–483
- Sigebert, król 483–507
- Chloderyk, król 507, zdetronizowany przez Chlodwiga I
Królowie Franków z dynastii Merowingów (509–751) [edytuj]
- Chlodwig I – 509–511
Po śmierci Chlodwiga królestwo podzielono na cztery części:
| Neustria | Paryż | Orlean | Reims |
Chlotar I na krótko przejął władzę we wszystkich frankijskich królestwach. Po jego śmierci państwo podzielono pomiędzy 4 jego synów:
| Neustria | Paryż | Burgundia | Metz |
Chlotar II pokonał Brunhildę i zjednoczył królestwo. W 623 w celu obrony granic państwa, wydzielił swemu synowi Austrazję. Jego następca Dagobert I wydzielił królestwo Akwitanii w 629.
| Neustria i Burgundia | Akwitania | Austrazja |
W 679 Teuderyk III zjednoczył ostatecznie państwo Franków
- Chlodwig IV 691–695
- Childebert III 695–711
- Dagobert III 711–715
- Chilperyk II 715–721
- Chlotar IV 717–720, rywal w Austrazji
- Teuderyk IV 720–737
- bezkrólewie 737–743; rządy majordoma Karola Młota (do 741) a następnie współrządy (741-743) jego dwóch synów Pepina Małego i Karlomana – również majordomów – bez króla
- Childeryk III 743–751
Karolingowie (751–855) [edytuj]
- Pepin I – 751–768; syn Karola Młota, majordoma państwa Franków.
- Karloman – 768–771; syn Pepina I; panował razem z bratem, Karolem I.
- Karol I Wielki – 768–814; syn Pepina I, koronowany na cesarza w 800 r.
- Ludwik I Pobożny – 814–840; syn Karola I, cesarz od 814 r.
Po śmierci Ludwika I, państwo Franków zostaje podzielone (traktat w Verdun z 843 r.) pomiędzy jego synów na państwo Franków Zachodnich (późniejsze królestwo Francji), państwo Franków Wschodnich (późniejsze Święte Cesarstwo Rzymskie) oraz królestwo Włoch.