Lourdes Domínguez Lino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lourdes Domínguez Lino
Lourdes Domínguez Lino
Lourdes Domínguez Lino podczas turnieju BNP Paribas Open 2012
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1981
Pontevedra
Wzrost 163 cm
Masa ciała 60 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery aktywna
Trener Andreu Guilera, Victor López, Toni Martínez
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2 WTA, 14 ITF
Najwyżej w rankingu 40 (11 września 2006)
Australian Open 2R (2007, 2009, 2011)
Roland Garros 3R (2009)
Wimbledon 2R (2011, 2012, 2014)
US Open 3R (2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 6 WTA, 34 ITF
Najwyżej w rankingu 45 (6 marca 2006)
Australian Open 2R (2006)
Roland Garros 3R (2005)
Wimbledon 2R (2006, 2007, 2012)
US Open 2R (2001, 2002, 2005-2007)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Lourdes Domínguez Lino (ur. 31 marca 1981 w Pontevedra) – hiszpańska tenisistka, zwyciężczyni turniejów WTA w grze pojedynczej i podwójnej, mistrzyni juniorskiego Roland Garros 1999, reprezentantka kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe Lourdes rozpoczęła w wieku dziewięciu lat. Od 1995 roku występowała w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej, odnosząc pierwszy poważniejszy sukces na Mistrzostwach Europy, rozgrywanych w Szwajcarii w 1998 roku. Doszła do półfinału, przegrywając z Katariną Srebotnik. W maju 1999 wygrała konkurencję singlową wielkoszlemowego French Open, wygrywając z faworytkami publiczności, Virginie Razzano i Stéphanie Foretz. Po tym sezonie i jednej drugiej finału Orange Bowl zakończyła starty w gronie tenisistek do lat osiemnastu.

W 1996 roku występem na Majorce rozpoczęła udział w kobiecych turniejach ITF. Odnosiła w nich liczne zwycięstwa, zarówno w grze pojedynczej (tych ma na koncie trzynaście), jak i podwójnej (trzydzieści trzy wygrane). W 2000 zadebiutowała w imprezie profesjonalnej w Madrycie, ale odpadła w pierwszej rundzie. W dalszej części tego sezonu oraz w następnych startowała przeważnie w eliminacjach, nie przechodząc trzech wymaganych rund. W 2002 wygrała swoje pierwsze dwa spotkania w zawodowym cyklu rozgrywkowym i doszła do ćwierćfinału w Bogocie. Została jednak zdyskwalifikowana przez organizację tenisową za stosowanie niedozwolonych środków – kokainy.

W latach 2003 i 2004 skupiła się wyłącznie na turniejach ITF, licznie je wygrywając. W 2006 zdobyła swój pierwszy singlowy tytuł WTA w Bogocie, pokonując w finale Flavię Pennettę. Było to jedno z najważniejszych zwycięstw w jej karierze. W Budapeszcie doszła do decydującego pojedynku, ale uległa Annie Smashnovej. 3 kwietnia po raz pierwszy sklasyfikowana w czołowej pięćdziesiątce rankingu WTA.

Jej najwyższym wynikiem w sezonie 2007 był półfinał w Bogocie i ćwierćfinały w Estoril (poległa z Lucie Šafářovą), Palermo oraz Bad Gastein. Przez dwa tygodnie powiększyła swoje konto o dwa puchary deblowych imprez WTA w Ameryce Południowej – Bogocie (z Paolą Suárez) i Acapulco (z Arantxą Santonją). Występowała w Pucharze Federacji.

W meczu pierwszej rundy wielkoszlemowego Australian Open 2008 przeciwko Katarinie Srebotnik miała pięć piłek meczowych w trzecim secie. Ostatecznie przegrała ze Słowenką 6:4, 0:6, 7:9. Uzyskała ćwierćfinał w pierwszej edycji turnieju w Viña del Mar.

W czerwcowym turnieju Barcelona KIA 2008 wraz z Arantxą Parrą Santonją odniosła zwycięstwo w turnieju gry podwójnej.

W lutym 2011 roku, równo pięć lat po zdobyciu swego pierwszego tytułu rangi WTA, wygrała Copa Colsanitas Santander. W finale pokonała Mathilde Johansson 2:6, 6:3, 6:2.

W marcu 2013 roku odniosła triumf w rywalizacji deblowej podczas zawodów w Acapulco, gdzie występowała razem z Arantxą Parrą Santonją. Para zwyciężyła w finale debel Catalina CastañoMariana Duque Mariño wynikiem 6:4, 7:6(1). W kwietniu razem z Larą Arruabarreną zwyciężyła na turnieju w Katowicach, gdzie w finale pokonały Ralucę Olaru i Waleriję Sołowjową 6:4, 7:5.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rodzice tenisistki noszą imiona Carmen i Enrique. Lourdes ma dziesięcioro rodzeństwa. Jej bracia noszą imiona: Jose, Javier i Enrique, natomiast siostry: Carmen, Isabel, Patricia, Sara, Natalia i Maria. Dominguez Lino lubi słuchać muzyki i grać w futbol amerykański. Jej ulubiona nawierzchnia to mączka.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
Premier Mandatory
Premier 5
Premier
International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV & V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 20 lutego 2005 Kolumbia Bogota Ceglana Włochy Flavia Pennetta 6:7(4), 4:6
Zwyciężczyni 1. 23 lutego 2006 Kolumbia Bogota Ceglana Włochy Flavia Pennetta 7:6(3), 6:4
Finalistka 2. 30 lipca 2006 Węgry Budapeszt Ceglana Izrael Anna Smashnova 1:6, 3:6
Zwyciężczyni 2. 20 lutego 2011 Kolumbia Bogota Ceglana Francja Mathilde Johansson 2:6, 6:3, 6:2
Finalistka 3. 28 kwietnia 2013 Maroko Marrakesz Ceglana Włochy Francesca Schiavone 1:6, 3:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 8 maja 2005 Maroko Rabat Ceglana Hiszpania Nuria Llagostera Vives Francja Émilie Loit
Czechy Barbora Záhlavová-Strýcová
6:3, 6:7(6), 5:7
Finalistka 2. 31 sierpnia 2005 Węgry Budapeszt Ceglana Hiszpania Marta Marrero Francja Émilie Loit
Słowenia Katarina Srebotnik
1:6, 6:3, 2:6
Zwyciężczyni 1. 22 lutego 2007 Kolumbia Bogota Ceglana Argentyna Paola Suárez Włochy Roberta Vinci
Włochy Flavia Pennetta
1:6, 6:3, 11–9
Zwyciężczyni 2. 3 marca 2007 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Australia Nicole Pratt
Francja Émilie Loit
6:3, 6:3
Finalistka 3. 30 kwietnia 2007 Portugalia Estoril Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Australia Anastasija Rodionowa
Rumunia Andreea Ehritt-Vanc
3:6, 2:6
Finalistka 4. 14 czerwca 2007 Hiszpania Barcelona Ceglana Włochy Flavia Pennetta Hiszpania Arantxa Parra Santonja
Hiszpania Nuria Llagostera Vives
6:7(3), 6:2, 10–12
Zwyciężczyni 3. 14 czerwca 2008 Hiszpania Barcelona Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Hiszpania María José Martínez Sánchez
Hiszpania Nuria Llagostera Vives
4:6, 7:5, 10–4
Finalistka 5. 3 marca 2009 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Hiszpania María José Martínez Sánchez
Hiszpania Nuria Llagostera Vives
3:6, 3:6
Finalistka 6. 26 lutego 2011 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Ukraina Marija Korytcewa
Rumunia Raluca Olaru
5:7, 7:5, 10–6
Zwyciężczyni 4. 9 lipca 2011 Szwecja Båstad Ceglana Hiszpania María José Martínez Sánchez Hiszpania Arantxa Parra Santonja
Hiszpania Nuria Llagostera Vives
6:3, 6:3
Finalistka 7. 4 marca 2012 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Włochy Sara Errani
Włochy Roberta Vinci
2:6, 1:6
Zwyciężczyni 5. 2 marca 2013 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Arantxa Parra Santonja Kolumbia Catalina Castaño
Kolumbia Mariana Duque Mariño
6:4, 7:6(1)
Zwyciężczyni 6. 14 kwietnia 2013 Polska Katowice Ceglana (hala) Hiszpania Lara Arruabarrena Rumunia Raluca Olaru
Rosja Walerija Sołowjowa
6:4, 7:5

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]