M10 Wolverine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
M10
M10
M10
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Typ pojazdu niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5 ludzi
Historia
Prototypy 1942
Produkcja 1942-1944
Egzemplarze 6706
Dane techniczne
Silnik 2 sprzężone 2-suwowe silniki wysokoprężne, rzędowe 6-cylindrowe General Motors 6046 Model 6-71M
o mocy 375 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 624 l
Pancerz spawany z elementów walcowanych i odlewanych
12-57 mm
Długość 6,83 m
kadłuba: 5,97 m
Szerokość 3,05 m
Wysokość 2,90 m
Prześwit 0,43 m
Masa bojowa: 29,6 t
Moc jedn. 11,5 KM/t
Nacisk jedn. 0,91 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 48-50 km/h
w terenie: 30 km/h
Zasięg 320
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 90 cm
Rowy (szer.) 230 cm
Ściany (wys.) 60 cm
Kąt podjazdu 27
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata kal. 76,2 mm (3-calowa), model M7 z zapasem amunicji 54 pociski

wkm Browning HB M2 kal. 12,7 mm

Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Brazylia, Francja, Kanada, Polska, Wielka Brytania, ZSRR
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

M10 Gun Motor Carriageamerykański niszczyciel czołgów produkowany w czasie II wojny światowej, znany nieoficjalnie jako Wolverine (ang. rosomak).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu wojny w Europie w armii amerykańskiej powstały dwa nowe komitety "Tank Destroyer Board" i "Tank Destroyer Command", których zadaniem było opracowanie doktryny wojennej na temat użycia niszczycieli czołgów oraz ustalenie wymagań technicznych dla tego typu pojazdów. Prace nad nowym niszczycielem czołgów rozpoczęły się w 1942, kiedy na podstawie danych dostarczonych przez wywiad amerykański zdecydowano, że wtedy istniejące pojazdy nie były zadowalające. W 1942 roku opracowano projekt niszczyciela czołgów, którego konstrukcja opierała się o podwozie czołgu M4 Sherman. Początkowo nosił on oznaczenie T35, zmienione później na M10. W jego konstrukcji użyto podwozia czołgu M4A2 i uzbrojonej w działo kalibru 76,2 mm wieży z prototypowego czołgu ciężkiego T1. Po zakończeniu prób i dokonaniu zmian, zmieniono oznaczenie pojazdu na T35E1. W lipcu 1942 roku zmieniono oznaczenie na M10 GMC. Pojazdy na podwoziu czołgu M4A3, nosiły oznaczenie M10A1.

Służba[edytuj | edytuj kod]

M10 Wolverine

Niszczyciele czołgów M10 były używane w armii USA i w armiach krajów alianckich m.in. Wielkiej Brytanii, Francji, Kanady, Brazylii.

Znalazły się także w uzbrojeniu Wojska Polskiego. Walczyły zarówno w składzie 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka we Francji i Niemczech, jak i w 2 Korpusie Polskim we Włoszech.

52 wozy typu M10 otrzymał ZSRR. 21 egzemplarzy znalazło się w uzbrojeniu 1239 Pułku Artylerii Samobieżnej będącego w składzie 16 Korpusu Pancernego RKKA. Walczył on latem 1944 w rejonie Warszawy i na przyczółku warecko-magnuszewskim.

Pojazdy pochodne[edytuj | edytuj kod]

  • Full Track Prime Mover M35 – M10A1 bez wieży, przystosowany do holowania artylerii polowej 155 i 240 mm.
  • Achilles Mk IC – M10 ze wczesnym typem wieży, w służbie brytyjskiej, uzbrojony w armatę 17-funtową.
  • Achilles Mk IIC – M10 z późnym typem wieży (z przeciwwagami w kształcie kaczych dziobów), w służbie brytyjskiej, uzbrojony w armatę 17–funtową.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]