M10 Wolverine
| M10 | |
 M10 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Typ pojazdu | niszczyciel czołgów |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 5 ludzi |
| Historia | |
| Prototypy | 1942 |
| Produkcja | 1942-1944 |
| Wyprodukowano | 6706 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 2 sprzężone 2-suwowe silniki wysokoprężne, rzędowe 6-cylindrowe General Motors 6046 Model 6-71M o mocy 375 KM |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 624 l |
| Pancerz | spawany z elementów walcowanych i odlewanych 12-57 mm |
| Długość | 6,83 m kadłuba: 5,97 m |
| Szerokość | 3,05 m |
| Wysokość | 2,90 m |
| Prześwit | 0,43 m |
| Masa | bojowa: 29,6 t |
| Moc jedn. | 11,5 KM/t |
| Nacisk jedn. | 0,91 kg/cm² |
| Osiągi | |
| Prędkość | 48-50 km/h w terenie: 30 km/h |
| Zasięg | 320 |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | bez przygotowania: 90 cm |
| Rowy (szer.) | 230 cm |
| Ściany (wys.) | 60 cm |
| Kąt podjazdu | 27 |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| armata kal. 76,2 mm (3-calowa), model M7 z zapasem amunicji 54 pociski wkm Browning HB M2 kal. 12,7 mm |
|
| Użytkownicy | |
| Stany Zjednoczone, Brazylia, Francja, Kanada, Polska, Wielka Brytania, ZSRR | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
M10 Gun Motor Carriage – amerykański niszczyciel czołgów produkowany w czasie II wojny światowej, znany nieoficjalnie jako Wolverine (ang. rosomak).
Spis treści |
[edytuj] Historia
Po wybuchu wojny w Europie w armii amerykańskiej powstały dwa nowe komitety "Tank Destroyer Board" i "Tank Destroyer Command", których zadaniem było opracowanie doktryny wojennej na temat użycia niszczycieli czołgów oraz ustalenie wymagań technicznych dla tego typu pojazdów. Prace nad nowym niszczycielem czołgów rozpoczęły się w 1942, kiedy na podstawie danych dostarczonych przez wywiad amerykański zdecydowano, że wtedy istniejące pojazdy nie były zadowalające. W 1942 roku opracowano projekt niszczyciela czołgów, którego konstrukcja opierała się o podwozie czołgu M4 Sherman. Początkowo nosił on oznaczenie T35, zmienione później na M10. W jego konstrukcji użyto podwozia czołgu M4A2 i uzbrojonej w działo kalibru 76,2 mm wieży z prototypowego czołgu ciężkiego T1. Po zakończeniu prób i dokonaniu zmian, zmieniono oznaczenie pojazdu na T35E1. W lipcu 1942 roku zmieniono oznaczenie na M10 GMC. Pojazdy na podwoziu czołgu M4A3, nosiły oznaczenie M10A1.
[edytuj] Służba
Niszczyciele czołgów M10 były używane w armii USA i w armiach krajów alianckich m.in. Wielkiej Brytanii, Francji, Kanady, Brazylii.
Znalazły się także w uzbrojeniu Wojska Polskiego. Walczyły zarówno w składzie 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka we Francji i Niemczech, jak i w II Korpusie Polskim we Włoszech.
52 wozy typu M10 otrzymał ZSRR. 21 egzemplarzy znalazło się w uzbrojeniu 1239 Pułku Artylerii Samobieżnej. Walczył on latem 1944 w rejonie Warszawy i na przyczółku warecko-magnuszewskim.
[edytuj] Pojazdy pochodne
- Full Track Prime Mover M35 – M10A1 bez wieży, przystosowany do holowania artylerii polowej 155 i 240 mm.
- Achilles Mk IC – M10 ze wczesnym typem wieży, w służbie brytyjskiej, uzbrojony w armatę 17-funtową.
- Achilles Mk IIC – M10 z późnym typem wieży (z przeciwwagami w kształcie kaczych dziobów), w służbie brytyjskiej, uzbrojony w armatę 17–funtową.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||
