M26 Pershing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M26 Pershing
M26 Pershing podczas wojny koreańskiej w 1950 roku
M26 Pershing podczas wojny koreańskiej w 1950 roku
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Typ pojazdu czołg średni/ciężki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5 osób (dowódca, kierowca, pomocnik kierowcy, ładowniczy, celowniczy)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1944-1945
Egzemplarze 2212 szt.
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy rzędowy, 8-cylindrowy Ford GAF V8
o mocy 507 KM (375 kW)
Transmisja hydromechaniczna
Pancerz 13 – 102 mm
Długość 8,65 m
Szerokość 3,51 m
Wysokość 2,78 m (z wkm-em)
Prześwit 0,44 m
Masa bojowa: 41 900 kg
Moc jedn. 12,1 KM/t
Nacisk jedn. 0,91 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 40 km/h (krótkotrwała - 48 km/h)
w terenie: 12 km/h
Zasięg 160
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 2,40 m
Ściany (wys.) 1,20 m
Kąt podjazdu 60
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata M3 kal. 90 mm (70 nabojów)

2 karabiny maszynowe M1919A kal. 7,62 mm (5000 nabojów)
1 karabin maszynowy Browning M2HB kal. 12,7 mm (550 nabojów)

Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

M26 "Pershing"amerykański czołg ciężki (od maja 1946 klasyfikowany jako średni) z okresu II wojny światowej i wojny koreańskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1942 roku Departament Uzbrojenia zaproponował budowę nowego typu czołgu średniego, uzbrojonego w armatę kal. 90 mm wywodzącą się z działa przeciwlotniczego o tym samym kalibrze. Stało się to po sukcesach w zwalczaniu czołgów alianckich, odniesionych przez niemieckie działa przeciwlotnicze kalibru 88 mm. W marcu 1943 roku, armata takiego kalibru została zabudowana w prototypowym czołgu T23. Z tego wozu wywodzą się prototypy czołgów T25 i T26. Ostatecznie prace konstrukcyjne skoncentrowano na T26. W czerwcu 1944 roku, zmieniono oznaczenie czołgu z T26 na M26. Równocześnie zmieniono klasyfikację wozu. Został on zaklasyfikowany jako czołg ciężki. Dokonano tego głównie dla podniesienia morale amerykańskich czołgistów, walczących z przeciwnikiem uzbrojonym w ciężkie czołgi typu Tygrys (po wojnie ponownie zmieniono klasyfikację). Nazwa pojazdu upamiętniać miała gen. Johna J. Pershinga, dowódcę Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie podczas I wojny światowej.

Konstrukcja czołgu M26 była rozwijana. W 1949 roku powstał czołg M46 Patton, dał on początek całej rodzinie czołgów Patton. Znajdują się one do dzisiaj w uzbrojeniu wielu państw świata.

Służba[edytuj | edytuj kod]

W ostatnich miesiącach wojny czołgi M26 brały udział w walkach w Europie. Zostały tam skierowane głównie do 3. Armii, dowodzonej przez gen. George'a Pattona. Belton Y. Cooper, oficer służący w 3. amerykańskiej dywizji pancernej napisał, że M26 był najbliższym odpowiednikiem Pantery, jaki mieli Amerykanie. Oba te czołgi miały zbliżone parametry techniczne i wartość bojową.

W czasie pierwszego starcia z wrogiem jednemu M26 udało się zniszczyć dwa Tygrysy i jeden PzKpfw IV z odległości około 1000 m, strzelając do nich z boku. Według Coopera armata M26 miałaby trudności ze zniszczeniem pojazdów nieprzyjaciela, gdyby te były zwrócone do niego przodem, ponieważ według niego niszczyciel czołgów M36 Jackson uzbrojony w tę samą armatę miał poważne trudności z przebiciem czołowego pancerza Pantery. Jednak w jednym ze starć pancernych pocisk wystrzelony z działa M26 przebił przednią płytę pancerną Tygrysa z odległości 800 m.

Czołg M26 walnie przyczynił się również do zdobycia mostu w Remagen. Dzięki współdziałaniu plutonu czołgów M26 z kompanii "A" 14. batalionu z 9. DPanc i 27. batalionu piechoty zmechanizowanej, w dniu 7 marca 1945 roku zdobyto most na Renie. Niemcy zdołali go uszkodzić, ale stan mostu umożliwił przeprawę piechocie, która szybko umocniła przyczółek po drugiej stronie rzeki. Czołgi M26 musiały jednak czekać na przeprawę promową aż do 12 marca, ponieważ obawiano się zawalenia uszkodzonego mostu pod ich ciężarem.

Oprócz Europy czołgi M26 zostały wysłane na Okinawę. W dniach 30 lipca i 4 sierpnia 1945 roku zostało dostarczonych w sumie 12 Pershingów, które jednak, ze względu na konieczność przeszkolenia załóg, osiągnęły gotowość bojową dopiero 15 sierpnia 1945 roku. W tym dniu zostało ogłoszone zawieszenie broni z Japonią, zakończone kapitulacją Cesarstwa 2 września 1945 roku, więc M26 nie miał okazji brać udziału w walkach z Japończykami.

Super Pershing[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec wojny pojawiła się bardzo krótka, niemal eksperymentalna seria super ciężkiego czołgu T26E4-1 Super Pershing, cięższa o 7 ton od zwykłego Pershinga, uzbrojona w nową, długolufową wersję armaty 90 mm T15E1. W założeniu nowa konstrukcja miała być zdolna zniszczyć każdy napotkany niemiecki czołg. Podczas testów pociski z tej armaty przebijały pancerz o grubości 215 mm nachylony pod kątem 30° z odległości ponad 900 m (1000 jardów), a z 90 m (100 jardów) penetrowały nawet 300 mm pancerza. Specjalnie dla tej armaty zaprojektowano nowy typ amunicji z prędkością wylotową pocisku prawie 1200 m/s, gdy pociski armaty 88 mm używanej w "Tygrysie Królewskim" miały prędkość wylotową około 1130 m/s.

W jedynym znanym starciu "Super Pershinga" z PzKpfw VI Tiger II, amerykański czołg zniszczył niemieckiego przeciwnika strzelając do niego z około 500 metrów[1].

Wojna koreańska[edytuj | edytuj kod]

M26 były także używane w czasie wojny koreańskiej. Początkowo wysłano tam nieliczne jednostki pancerne, ponieważ wtedy w tym rejonie świata Amerykanie nie mieli dużych ilości czołgów, zwłaszcza tak nowoczesnych jak M26. Głównym uzbrojeniem pancernym Amerykańskiej Armii Okupacyjnej w Japonii były lekkie M24 Chaffee, które mniej niszczyły japońskie drogi oraz nieliczne średnie M4 Sherman. Zostały one, w trybie alarmowym, wysłane do Korei.

Po ataku komunistów służby kwatermistrzowskie sięgnęły po wszelkie dostępne rezerwy czołgów M26. Według oficjalnej historii armii amerykańskiej do Korei wysłano nawet kilka czołgów, które stały jako pomniki w Forcie Knox. M26 był jedynym czołgiem amerykańskim, który mógł stawić czoła używanym tam przez wojska północnokoreańskie czołgom T-34/85. Z tego powodu, wspólnie z M46 Patton, wyparły niemal zupełnie z uzbrojenia wojsk amerykańskich inne typy czołgów.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]