M24 Chaffee

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
M24 Chaffee
M24 Chaffee
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Zakłady Cadillac w Detroit
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5 (dowódca, ładowniczy, celowniczy, kierowca, pomocnik kierowcy-radiotelegrafista)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1944 – sierpień 1945
Egzemplarze 4731 szt.
Dane techniczne
Silnik 2 rzędowe silniki gaźnikowe Cadillac Twin 44T24, chłodzony powietrzem o mocy 110 KM przy 3400 obr/min (każdy)
Transmisja mechaniczna, przekładnie automatyczne Hydramatic, przekładnia zbierająca Synchromesch, przekładnia główna Herringbone, podwójny mechanizm różnicowy
Pancerz stalowy, spawany z odlewów i płyt walcowanych, 12–38 mm
Długość 5,56 m
Szerokość 3,00 m
Wysokość 2,77 m (z km przeciwlotniczym)
Prześwit 0,46 m
Masa 18,4 t (bojowa)
Moc jedn. 8,9 kW/t
Nacisk jedn. 0,79 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 56 km/h (droga)
25-40 km/h (teren)
Zasięg 160 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,0 m
Rowy (szer.) 2,5 m
Ściany (wys.) 1,0 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata czołgowa M6 kal. 75 mm (48 nab.)
2 x czkm M1919A4 kal. 7,62 mm (3750 nab.)
1 wkm Browning M2HB kal. 12,7 mm (440 nab.)
Wyposażenie
1 x miotacz granatów dymnych M3 (14 granatów)
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Francja, Wietnam Południowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

M24 Chaffee - amerykański czołg lekki z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad pojazdem mającym zastąpić czołgi M3/M5 Stuart rozpoczęły się w kwietniu 1943, kiedy na zamówienie rządu amerykańskiego firma Cadillac opracowały model nowego czołgu lekkiego uzbrojonego w armatę 75 mm. Dwa pierwsze prototypy nazwane T24, dostarczono już w październiku 1943. Jeszcze przed zakończeniem prób zamówiono 1000 egzemplarzy tego czołgu, w późniejszym czasie zamówienie zwiększono do 5000 sztuk. Pojazd otrzymał nazwę M24 Chaffee na cześć zmarłego w 1941 roku dowódcy amerykańskich wojsk pancernych, Adny Chaffee'ego Jr.

Pancerz czołgu był spawany, silniki zostały zamontowane na specjalnych, wysuwanych prowadnicach co ułatwiało ich serwis i wymianę – oba silniki były identyczne. Uzbrojenie czołgu stanowiła armata 75 mm, która została wcześniej zaprojektowana dla bombowca średniego B-25 Mitchell.

Był to pierwszy czołg aliantów zachodnich używający jako zawieszenia drążków skrętnych. Zastąpiły one wózki z podwójnymi kołami, stosowanymi w dotychczasowych czołgach lekkich i średnich. Nieoczekiwanym efektem nowego zawieszenia były jednak przypadki otwierania ognia do własnych czołgów przez żołnierzy alianckich w trakcie ofensywy w Ardenach. Jak się okazało, żołnierze brali Chaffee za posiadające podobne podwozia niemieckie czołgi lekkie Panzer II, a nawet za Pantery.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Nowe czołgi zaczęły trafiać do jednostek bojowych w połowie 1944 roku. Zastąpiły wcześniej używane czołgi lekkie M5. Brały udział w bojach we Francji, na froncie włoskim i ostatnich walkach na terenie Niemiec.

Po zakończeniu wojny czołgi M24, pozostały w uzbrojeniu armii amerykańskiej. Wzięły udział w wojnie koreańskiej.

Były też eksportowane do innych krajów. Francuskie M24 walczyły w Indochinach i Algierii. W wojnie wietnamskiej używała ich armia Wietnamu Południowego. Niektóre kraje eksploatowały czołgi M24 do ostatnich lat XX wieku.

Pojazdy pochodne[edytuj | edytuj kod]

M19 40mm Gun Motor Carriage
M41 Howitzer Motor Carriage Gorilla
M37 Howitzer Motor Carriage
T77 Multiple Gun Motor Carriage
  • M19 Gun Motor Carriage: Samobieżne działo przeciwlotnicze z podwójną armatą 40 mm zamontowaną z tyłu kadłuba, silniki zostały przeniesione bliżej środka. Zamówiono 904 egzemplarze ale dostarczono tylko 285.
  • M41 Howitzer Motor Carriage "Gorilla": Działo samobieżne z haubicą 155 mm. Zamówiono 250 sztuk, ale do końca wojny dostarczono tylko 60, najprawdopodobniej nie wzięły udziału w wojnie. Załogę stanowiło 12 żołnierzy, 6 z nich poruszało się w M41, sześciu w transporterze amunicyjnym.
  • M37 Howitzer Motor Carriage: Samobieżna haubica, miała zastąpić M7 Priest, zamówiono 448, do końca wojny dostarczono tylko 316 egzemplarzy. Załoga składała się z 7 żołnierzy.
  • T77 Multiple Gun Motor Carriage: Samobieżne działo przeciwlotnicze z sześcioma karabinami maszynowymi 12,7 mm zamontowanych w nowej wieży.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]