M18 Hellcat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
M18 Hellcat
M18 Hellcat
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Buick Motor Car Division of General Motors Corporation
Typ pojazdu niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5 osób
Historia
Produkcja 1943-1944
Egzemplarze 2507 szt.
Dane techniczne
Silnik silnik benzynowy , gwiazdowy, czterosuwowy Wright Continental R-975-C4 o mocy 400 KM przy 2400 obr/min
Transmisja hydromechaniczna Torqmatic
Długość 6,66 m
Szerokość 2,87 m
Wysokość 2,16 (do górnej krawędzi wieży)
2,56 m (całkowita)
Prześwit 0,36 m
Masa 17,7 t (bojowa)
Moc jedn. 20,5 KM/t
Nacisk jedn. 0,89 kg/cm²
Osiągi
Prędkość do 97 km/h na drodze
Zasięg 160-200 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,2 m
Rowy (szer.) 1,9 m
Ściany (wys.) 0,9 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata M1A1. M1A1C lub M1A2 kal. 76,2 mm
1 x wkm Browning M2HB kalibru 12,7 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
M18 "Hellcat" z 824 Batalionu Niszczycieli Czołgów wspiera piechotę, 1 kwietnia 1945, Wiesloch, Niemcy

76 mm Gun Motor Carriage M18amerykański niszczyciel czołgów z okresu II wojny światowej. Był to najszybszy pojazd gąsienicowy z okresu II wojny światowej, jego popularna nazwa to "Hellcat" (ang., jędza, wiedźma, a także pseudonim komiksowej superbohaterki Hellcat).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1941 amerykański War Ordnance Department (departament ds. uzbrojenia) ogłosił konkurs na nowy niszczyciel czołgów z zawieszeniem typu Christie, silnikiem Wright Continental R-975 i armatą 37 mm.

Już w czasie kampanii północnoafrykańskiej (Operacja Torch) zdecydowano na zmianę uzbrojenia na armatę 57 mm, a w czasie testów zwiększono jeszcze uzbrojenie główne kolejno na armaty 75 mm i 76 mm. Zdecydowano także porzucić oryginalnie zamówione podwodzie Christie na rzecz podwozia z drążkiem skrętnym. W lutym 1943 zdecydowano się na ostateczny projekt i produkcja tego pojazdu rozpoczęła się w lipcu tego roku.

M18 wziął udział w walkach w Europie od 1944 i okazał się bardzo udanym pojazdem, znakomicie nadającym się do ataków z zasadzki i szybkich rajdów na nieprzyjaciela, do czego świetnie pasowały jego niska sylwetka, wysoka prędkość i armata o dużej mocy. Był on w stanie zniszczyć praktycznie wszystkie niemieckie czołgi. W rękach dobrze wyszkolonej załogi stanowił on znakomite narzędzie, na przykład 630. batalion niszczycieli czołgów w samym tylko lipcu 1944 zniszczył 53 Pantery, 15 dział pancernych i jednego Tygrysa, tracąc przy tym tylko 17 własnych pojazdów.

W odróżnieniu od M10 Wolverine, który powstał na bazie czołgu M4 Sherman, "Hellcat" został zaprojektowany od początku jako niszczyciel czołgów, z tego powodu był mniejszy, ważył o połowę mniej od M10, był znacznie szybszy i uzbrojony w lepszą armatę. Miał także przestronniejszy kadłub, w którym mieściła się pięcioosobowa załoga i zapas amunicji do działa – 45 pocisków.

Istniał tylko jeden wariant produkcyjny M18 - Armored Utility Vehicle M39. Była to bezwieżowa wersja M18, która była używana jako transporter opancerzony do przewozu żołnierzy i zaopatrzenia oraz jako ciągnik artyleryjski.

Produkcję M18 zakończono w październiku 1944 w związku ze zbliżającym się końcem wojny, do tego czasu wyprodukowano 2507 egzemplarzy tego pojazdu.

Projekt zamontowania działa 90 mm na podwoziu M18 został anulowany po zakończeniu 2 wojny światowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Żurkowski. M18 Hellcat. Pierwszy i ostatni niszczyciel czołgów z prawdziwego zdarzenia. „Nowa Technika Wojskowa”. 2000. nr 1. s. str. 27-34. ISSN 1230-1655. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]