Okręty podwodne typu 212A
| Okręty podwodne typu 212A | |
 |
|
| Informacje ogólne | |
|---|---|
| Rodzaj okrętu | SSK |
| Kraj budowy | Niemcy, Włochy |
| Budowa | |
| Projekt | ARGE 212 |
| Stocznia | HDW, Nordseewerke, Monfalcone |
| Zbudowane | 7 |
| Wodowanie: • pierwsza jednostka • ostatnia jednostka |
marzec 2002 maj 2005 |
| Służba | |
| Użytkownicy |  Deutsche Marine (4+2) Marina Militare (2+2) |
| Typ poprzedzający | 209 |
| Wejście do służby: • pierwsza jednostka |
2003 |
| Obecnie w służbie | sześć |
| Dane taktyczne | |
| Sensory | radar nawigacyjny Kelvin-Hughes sonary: • DBQS-40 (pasywny) • MOA 3070 bądź ELAK (aktywny) |
| Wyrzutnie torpedowe: • dziobowe |
6 x 533 mm |
| Uzbrojenie | 22 torped DM2A4 Seehecht bądź 24 miny |
| Prędkość: • na powierzchni • w zanurzeniu |
12 węzłów 20 węzłów; AIP: 8 węzłów |
| Dane techniczne | |
| Wyporność: | |
| • na powierzchni | 1450 ton |
| • w zanurzeniu | 1830 ton |
| Długość | 56 metrów 57,2 m (U35 i U36) |
| Szerokość | 7 metrów |
| Napęd | 1 generator Diesla MTU 16V 396 1 silnik elektryczny Permasyn (3.875 KM) 9 ogniw paliwowych PEM BZM 34 1 śruba |
| Zasięg | 8.000 Mm na powierzchni przy 8 w. |
| Załoga | 27 oficerów i marynarzy |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Okręty podwodne typu 212A – niemieckie okręty podwodne o napędzie hybrydowym opartym na bateriach akumulatorowych oraz systemie ogniw paliwowych. Opracowane przez konsorcjum ARGE 212 jednostki, są pierwszymi okrętami podwodnymi w których jako układ rezerwowy zastosowano technologię AIP pod postacią ogniw paliwowych.
Spis treści |
Konstrukcja [edytuj]
Projekt jednostek 212A został ukończony w 1992 roku przez konsorcjum stoczni HDW i TNSW- ARGE 212 we współpracy z IKL[1]. Konstrukcja okrętów tego typu stanowi rozwinięcie wyprodukowanych dla Izraela jednostek typu 800, z wykorzystaniem takiej samej niemagnetycznej stali o dużej wytrzymałości na rozciaganie[2]. W na kiosk przeniesiono jednak stery zanurzenia, a zwiększenie manewrowości podwodnej osiągnięto dzięki zastosowaniu sterów rufowych w konfiguracji "X"[2]. Okręty typu 212A zostały pierwszymi skierowanymi do produkcji seryjnej jednostkami używającymi ogniwa paliwowych (BZM 34) jako dodatkowe źródło energii[2]. Jednostki te wprowadziły po raz pierwszy także silniki elektryczne z magnesami trwałymi (permanent-magnet motor - PMM) do pływania z niewielką prędkością napędzające blisko-bezszumową śrubę[2]. Okręty 212A zdolne są do pływania w zanurzeniu z niewielką prędkością blisko 3 tygodnie, używając swoich ogniw paliwowych jako źródła energii[2]. Okręty typu 212A mają częściowo dwukadłubową strukturę kadłuba o dużej średnicy w części dziobowej. Część ta jest połączona z częścią rufową za pomocą stożkowej sekcji, mieszczącej siłownię baterii paliwowych. Ciekły tlen oraz wodór przechowywane są w metalowych cylindrach umieszczonych dookoła obwodu tej niewielkiej sekcji kadłuba[1]. Prędkość maksymalna okrętu z wykorzystaniem układu AIP bez użycia głównych baterii elektrycznych okrętu wynosi 8 węzłów.
Typ 212A został wyposażony w wysoko zintegrowany system zarządzania i kontroli broni, który integruje sensory, uzbrojenie oraz układ nawigacyjny. Kompleks ten oparty jest o wydajną szynę danych oraz układ obliczeń rozproszonych[3]. W skład układu uzbrojenia okrętu wchodzi sześć wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm, w dwóch grupach po trzy wyrzutnie każda, których działanie oparte jest na zasadzie wypchnięcia torpedy za pomocą tłoka wodnego. Podstawowe uzbrojenie stanowi torpeda ciężka DM2A4 Seehecht[3] (morszczuk).
Program budowy [edytuj]
Budowa pierwszych czterech jednostek typu, została zatwierdzona 6 lipca 1994 roku, jednakże pierwsze cięcie stali zostało opóźnione do 1 lipca 1998 roku, z powodu modyfikacji niezbędnych dla zapewnienia identyczności konstrukcji z jednostkami budowanymi we Włoszech - dla włoskiej marynarki wojennej - z takim samym kadłubem[1]. Wprowadzone zmiany obejmowały zwiększenie dopuszczalnej głębokości zanurzenia oraz polepszenie warunków życiowych załogi. Budowa okrętów dla Niemiec, została podzielona między dwie stocznie: HDW w Kilonii budowała części dziobowe jednostek, zaś TNSW budowała w Emden tylne połowy jednostek. Końcowe łączenie i wyposażanie obu części poszczególnych okrętów zostało podzielone między obydwie stocznie[1].
Jednostki [edytuj]
Okręty niemieckie [edytuj]
- U-31 – wodowanie nastąpiło w marcu 2002, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 19 października 2005
- U-32 – wodowanie nastąpiło w grudniu 2003, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 19 października 2005
- U-33 – wodowanie we wrześniu 2004, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 13 czerwca 2006
- U-34 – wodowanie w maju 2005, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 3 maja 2007
- U-35 – chrzest 18 listopada 2011 roku
Okręty włoskie [edytuj]
- "Salvatore Todaro" – rozpoczęcie budowy 3 lipca 1999, wodowanie 6 listopada 2003, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 29 marca 2006
- "Sciré" – rozpoczęcie budowy 27 maja 2000, wodowanie 18 grudnia 2004, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej w maju 2006
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Stephen Saunders: Jane's Fighting Ships 2002–2003. Jane's Information Group, s. 254. ISBN 0-7106-2432-8.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 333. ISBN 1851095632.
- ↑ 3,0 3,1 U212 / U214, Germany
Bibliografia [edytuj]
- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007. ISBN 1851095632.
- Stephen Saunders: Jane's Fighting Ships 2002–2003. Jane's Information Group. ISBN 0-7106-2432-8.
- U212 / U214, Germany (ang.). Naval-Technology.com. [dostęp 2012-02-18].
|
||||||||
|
|||||||||||
