Okręty podwodne typu 212A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu 212A
Uboot-Klasse 211 A.jpg
Rodzaj okrętu SSK
Kraj budowy Niemcy, Włochy
Projekt ARGE 212
Stocznia HDW, Nordseewerke, Monfalcone
Zbudowane 7
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

marzec 2002
maj 2005
Użytkownicy  Deutsche Marine (4+2)
 Marina Militare (2+2)
Typ poprzedzający 209
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka

2003
Obecnie w służbie sześć
Sensory radar nawigacyjny Kelvin-Hughes
sonary:
  • DBQS-40 (pasywny)
  • MOA 3070 bądź ELAK (aktywny)
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

6 x 533 mm
Uzbrojenie 22 torped DM2A4 Seehecht
bądź 24 miny
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

12 węzłów
20 węzłów; AIP: 8 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 1450 ton
• w zanurzeniu 1830 ton
Długość 56 metrów
57,2 m (U35 i U36)
Szerokość 7 metrów
Napęd 1 generator Diesla MTU 16V 396
1 silnik elektryczny Permasyn (3.875 KM)
9 ogniw paliwowych PEM BZM 34
1 śruba
Zasięg 8.000 Mm na powierzchni przy 8 w.
Załoga 27 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu 212Aniemieckie okręty podwodne o napędzie hybrydowym opartym na bateriach akumulatorowych oraz systemie ogniw paliwowych. Opracowane przez konsorcjum ARGE 212 jednostki, są pierwszymi okrętami podwodnymi w których jako układ rezerwowy zastosowano technologię AIP pod postacią ogniw paliwowych.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Projekt jednostek 212A został ukończony w 1992 roku przez konsorcjum stoczni HDW i TNSW- ARGE 212 we współpracy z IKL[1]. Konstrukcja okrętów tego typu stanowi rozwinięcie wyprodukowanych dla Izraela jednostek typu 800, z wykorzystaniem takiej samej niemagnetycznej stali o dużej wytrzymałości na rozciaganie[2]. W na kiosk przeniesiono jednak stery zanurzenia, a zwiększenie manewrowości podwodnej osiągnięto dzięki zastosowaniu sterów rufowych w konfiguracji "X"[2]. Okręty typu 212A zostały pierwszymi skierowanymi do produkcji seryjnej jednostkami używającymi ogniwa paliwowych (BZM 34) jako dodatkowe źródło energii[2]. Jednostki te wprowadziły po raz pierwszy także silniki elektryczne z magnesami trwałymi (permanent-magnet motor - PMM) do pływania z niewielką prędkością napędzające blisko-bezszumową śrubę[2]. Okręty 212A zdolne są do pływania w zanurzeniu z niewielką prędkością blisko 3 tygodnie, używając swoich ogniw paliwowych jako źródła energii[2]. Okręty typu 212A mają częściowo dwukadłubową strukturę kadłuba o dużej średnicy w części dziobowej. Część ta jest połączona z częścią rufową za pomocą stożkowej sekcji, mieszczącej siłownię baterii paliwowych. Ciekły tlen oraz wodór przechowywane są w metalowych cylindrach umieszczonych dookoła obwodu tej niewielkiej sekcji kadłuba[1]. Prędkość maksymalna okrętu z wykorzystaniem układu AIP bez użycia głównych baterii elektrycznych okrętu wynosi 8 węzłów.

Typ 212A został wyposażony w wysoko zintegrowany system zarządzania i kontroli broni, który integruje sensory, uzbrojenie oraz układ nawigacyjny. Kompleks ten oparty jest o wydajną szynę danych oraz układ obliczeń rozproszonych[3]. W skład układu uzbrojenia okrętu wchodzi sześć wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm, w dwóch grupach po trzy wyrzutnie każda, których działanie oparte jest na zasadzie wypchnięcia torpedy za pomocą tłoka wodnego. Podstawowe uzbrojenie stanowi torpeda ciężka DM2A4 Seehecht[3] (morszczuk).

Program budowy[edytuj | edytuj kod]

Budowa pierwszych czterech jednostek typu, została zatwierdzona 6 lipca 1994 roku, jednakże pierwsze cięcie stali zostało opóźnione do 1 lipca 1998 roku, z powodu modyfikacji niezbędnych dla zapewnienia identyczności konstrukcji z jednostkami budowanymi we Włoszech - dla włoskiej marynarki wojennej - z takim samym kadłubem[1]. Wprowadzone zmiany obejmowały zwiększenie dopuszczalnej głębokości zanurzenia oraz polepszenie warunków życiowych załogi. Budowa okrętów dla Niemiec, została podzielona między dwie stocznie: HDW w Kilonii budowała części dziobowe jednostek, zaś TNSW budowała w Emden tylne połowy jednostek. Końcowe łączenie i wyposażanie obu części poszczególnych okrętów zostało podzielone między obydwie stocznie[1].

Jednostki[edytuj | edytuj kod]

Okręty niemieckie[edytuj | edytuj kod]

  • U-31 – wodowanie nastąpiło w marcu 2002, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 19 października 2005
  • U-32 – wodowanie nastąpiło w grudniu 2003, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 19 października 2005
  • U-33 – wodowanie we wrześniu 2004, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 13 czerwca 2006
  • U-34 – wodowanie w maju 2005, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 3 maja 2007
  • U-35 – wodowanie 15 listopada 2011 roku
  • U-36 – wodowanie 6 lutego 2013 roku

Okręty włoskie[edytuj | edytuj kod]

  • "Salvatore Todaro" – rozpoczęcie budowy 3 lipca 1999, wodowanie 6 listopada 2003, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 29 marca 2006
  • "Sciré" – rozpoczęcie budowy 27 maja 2000, wodowanie 18 grudnia 2004, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 19 lutego 2007

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Stephen Saunders: Jane's Fighting Ships 2002–2003. Jane's Information Group, s. 254. ISBN 0-7106-2432-8.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 333. ISBN 1851095632.
  3. 3,0 3,1 U212 / U214, Germany

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007. ISBN 1851095632.
  • Stephen Saunders: Jane's Fighting Ships 2002–2003. Jane's Information Group. ISBN 0-7106-2432-8.
  • U212 / U214, Germany (ang.). Naval-Technology.com. [dostęp 2012-02-18].