Okręty podwodne typu 209

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu 209
ROKS Lee Sunsin (SS 068) arrives at Naval Station Pearl Harbor.jpg
Rodzaj okrętu SSK
Projekt IKL,  Niemcy
Stocznia HWK, Golcük, Daewoo, Rio de Janeiro, Pendik, Blohm und Voss, Mazagon
Zbudowane 59
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

15 września 1970
grudzień 2005
Użytkownicy  Armada de la República Argentina (2)
 Marinha do Brasil (5)
 Armada de Chile (2)
 Kolumbia (2)
 Ekwador (2)
 Polemiko Naftiko (8)
 Indian Navy (4)
 Indonezja (2)
 Korea Południowa (9)
 Marynarka Wojenna Peru (6)
 South African Navy (3)
 Türk Deniz Kuvvetleri (14)
 Marynarka Wojenna Wenezueli (2)

Okręty podwodne typu 209 – eksportowa konstrukcja niemieckich okrętów podwodnych zaprojektowanych przez Ingenieur Kontor Lübeck (IKL), która odniosła największy sukces handlowy ze wszystkich typów zachodnich okrętów podwodnych po drugiej wojnie światowej. Konstrukcja tych okrętów oparta była na doświadczeniach wcześniejszych niemieckich typów okrętów tej klasy, wykorzystywała też wiele ich komponentów o potwierdzonej użyteczności i sprawności. Duża pojemność baterii elektrycznych zapewniała tym okrętom duży zasięg i prędkość podwodną, zaś zaawansowany projekt okazał się być bardzo elastyczny w modyfikacjach, umożliwiać powiększenia okrętów oraz zapewniał łatwość modernizacji w zakresie sensorów i wyposażenia, a także ulepszania akustycznych charakterystyk pływania.

Przez lata produkcji tych jednostek, Howaldtswerke-Deutsche Werft opracowała serię pakietów modernizacyjnych. Wiele okrętów typu 209 zostało zmodyfikowanych do standardu niemieckich okrętów typu 206A, a także otrzymało możliwość odpalania przeciwokrętowych pocisków manewrujących Sub-Harpoon. Po wejściu do służby niemieckich okrętów typu 212A, pojawiła się możliwość zastosowania w jednostkach typu 209 pakietu modernizacyjnego w postaci zapewniającego większą sprawność i wyciszenie silników elektrycznych z magnesami trwałymi (Permanent-Magnet Motor - PMM), zaawansowanej śruby oraz układu napędu niezależnego od powietrza, poprzez instalację sekcji z ogniwami paliwowymi.

Budowane w pięciu wariantach, w różnych krajach, których nazwy pochodzą od przybliżonej wyporności okrętów: 209/1100, 209/1200, 209/1300, 209/1400 i 209/1500. Pierwsze cztery okręty zostały zamówione przez Grecję w 1967.

Nabywcy[edytuj | edytuj kod]

Kraj Wariant
1100 1200 1300 1400 1500
Argentyna 2
Brazylia 5
Chile 2
Kolumbia 2
Ekwador 2
Grecja 4 4
Indie 4
Korea Południowa 9
Peru 2 4
RPA 3
Turcja 6 8
Wenezuela 2

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Typ 209/1100 Typ 209/1200 209/1300 Typ 209/1400 Typ 209/1500
Wyporność (zanurzony) 1,207 t 1,285 t 1,390 t 1,586 t 1,810 t
Wymiary
(dł x szer x zanurz)
54.1 × 6.2 x 5.9 m 55.9 × 6.3 x 5.5 m 59.5 × 6.2 x 5.5 m 61.2 × 6.25 x 5.5 m 64.4 × 6.5 x 6.2 m
Napęd dieslowsko-elektryczny, 4 diesle, 1 śruba, 5000 shp dieslowsko-elektryczny, 4 diesle, 1 śruba, 6100 shp
Prędkość (wynurzony) 11 węzłów 11,5 węzła
Prędkość (zanurzony) 21.5 węzła 22.5 węzła
Zasięg (wynurzony) 10.000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów
Zasięg (chrapy) 8.000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów
Zasięg (zanurzony) 400 mil morskich przy prędkości 4 węzłów
Długotrwałość rejsu 50 dni
Maksymalna głębokość 500 m
Uzbrojenie

8 wyrzutni torpedowych 553 mm

Załoga 31 33 30 36