SM U-1
| SM U-1 | |
 |
|
| Klasa | okręt podwodny |
| Historia | |
| Stocznia | Germania |
| Wodowanie | 4 sierpnia 1906 |
 Kaiserliche Marine |
|
| Wejście do służby | 14 grudnia 1906 |
| Wycofanie ze służby | 1919 |
| Los okrętu | obiekt muzealny w Deutsches Museum w Monachium |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
238 t 283 t |
| Długość | 42,39 m |
| Szerokość | 3,8 m |
| Zanurzenie | 3,2 m |
| Głębokość maksymalna (bądź zgniecenia) |
30 m |
| Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
10,8 w 8,7 w |
| Załoga | 12 |
| Uzbrojenie | |
| 1 wyrzutnia torpedowa 450 mm | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
SM U-1 − niemiecki okręt podwodny, pierwsza jednostka tej klasy zbudowana dla Kaiserliche Marine. Zbudowany w stoczni Krupp Germaniawerft w Kilonii U-Boot, wszedł do służby 14 grudnia 1906 roku. Podczas I wojny światowej był używany do celów szkoleniowych. Po wycofaniu ze służby w 1919 roku został odkupiony przez stocznię i przekazany do Deutsches Museum w Monachium, w którego ekspozycji pozostaje do chwili obecnej.
Historia [edytuj]
Początki eksperymentów z okrętami podwodnymi w Niemczech sięgają roku 1850, kiedy bawarski konstruktor Wilhelm Bauer przeprowadził nieudane próby napędzanej siłą mięśni jednostki "Brandtaucher". W 1902 roku należąca do koncernu Kruppa stocznia Germaniawerft w Kilonii zatrudniła hiszpańskiego inżyniera Raimondo Lorenzo d'Equevilley-Montjustina, który współpracował wcześniej z francuskim pionierem budowy okrętów podwodnych, Maximem Laubeufem. Jeszcze w tym samym roku zaprojektował on eksperymentalny okręt "Forelle", który po licznych próbach i pokazach dla oficerów Kaiserliche Marine, został w 1904 roku sprzedany Rosji.
Niechętny dotąd nowej klasie okrętów admirał Alfred von Tirpitz zdecydował się w 1904 roku powierzyć istniejącemu w ramach Urzędu Marynarki Rzeszy wydziałowi broni torpedowej (niem. Torpedoinspektion) opracowanie wymagań taktyczno-technicznych dla pierwszego niemieckiego okrętu podwodnego. Budowę powierzono mającej już doświadczenie stoczni Germaniawerft, która równolegle konstruowała trzy kolejne jednostki na zamówienie rosyjskie. Stępkę pod budowę położono na początku 1905 roku. Wodowanie pierwszego U-Boota Kaiserliche Marine nastąpiło 4 sierpnia, zaś przejęcie go przez marynarkę 14 grudnia 1906 roku.
U-1 został wykorzystany do pierwszych niemieckich eksperymentów z operacyjnym użyciem okrętów podwodnych, szczególnie intensywnych w pierwszych osiemnastu miesiącach służby. Zdobyte wtedy doświadczenia były podstawą do opracowania kolejnych, większych jednostek. Po wybuchu I wojny światowej był już uważany za całkowicie przestarzały i nie był wykorzystywany bojowo. Jako okręt szkolny nie podlegał ustaleniom rozejmu w Compiègne i nie został wydany zwycięzcom. W 1919 roku był początkowo przeznaczony do złomowania, ale został odkupiony przez stocznię Germaniawerft i w 1921 roku przekazany jako zabytek techniki monachijskiemu Deutsches Museum.
Opis konstrukcji [edytuj]
Kadłub U-1 miał długość całkowitą 42,39 m i szerokość 3,8 m. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 238 ton, w zanurzeniu 283 tony. Napęd stanowiły dwa silniki spalinowe Körtinga, napędzane naftą (uważaną wówczas za bezpieczniejszy od benzyny rodzaj paliwa), o mocy 200 KM każdy, i dwa silniki elektryczne o identycznej mocy. Prędkość maksymalna w marszu na powierzchni wynosiła 10,8 węzła, w zanurzeniu 8,7 węzła. Zasięg maksymalny wynosił 1500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. Dopuszczalną głębokość zanurzenia określono na 30 metrów.
Uzbrojenie U-1 stanowiła jedna wyrzutnia torpedowa kalibru 450 mm, z zapasem trzech torped. Załoga okrętu składała się z dwóch oficerów oraz dziesięciu podoficerów i marynarzy.
Bibliografia [edytuj]
- Robert Gardiner (red.): Conway's All the World's Fighting Ships 1906-1921. London: Conway Maritime Press, 1986. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
- Gordon Williamson: U-boats of the Kaiser's Navy. Botley, Oxford: Osprey Publishing, 2002. ISBN 1-84176-362-4. (ang.)
|
|||||||||||
