Państwo Boże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
De civitate Dei, krata tytułowa wydania z ok. 1470

Państwo Boże /(łac.) De Civitate Dei/ – dzieło Augustyna z Hippony napisane w latach 413-427.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Augustyn napisał swój traktat, składający się z 22 ksiąg, niedługo po najeździe Rzymu przez Gotów (410 r.). Wydarzenie to wprawiło społeczeństwo Imperium rzymskiego w stan szoku. Wielu tłumaczyło je karą bogów za porzucanie tradycyjnych religii rzymskich na rzecz chrześcijaństwa. Państwo Boże było zamierzone przez Augustyna jako umocnienie chrześcijan poprzez ukazanie dwóch porządków: doczesnego i wiecznego. Nawet jeśli państwo doczesne /(łac.) civitas terrena/ jest zagrożone, państwo Boże /(łac.) civitas Dei/, czyli Królestwo Boże ostatecznie zatryumfuje.

Treść[edytuj | edytuj kod]

W schemacie sześciu dni stworzenia (Heksaemeron) Augustyn opisuje sześć okresów rozwoju ludzkości:

Dzieło ukazuje historię ludzkości jako dzieje konfliktu między miastem człowieka i miastem Boga. Łacińskie civitas można bowiem przetłumaczyć po polsku także jako miasto, ukazując ideowy związek z biblijnym świętym miastem Jerozolimą. Mimo, iż chrześcijaństwo zostało uznane za oficjalną religię imperium, Augustyn podkreślał, że podstawowe przesłanie Ewangelii jest bardziej duchowe niż polityczne. Przekonywał, że chrześcijanie powinni skupiać się na sprawach mistycznego, niebiańskiego miasta, Nowej Jerozolimy (por. Ap 21,2) — bardziej niż na doczesnej polityce.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Papież Benedykt XVI postawił tezę, że Państwo Boże może pretendować do miana dzieła życia Augustyna – jego najważniejszego traktatu, który po dziś dzień zachowuje ważność. Papież tak ocenił jego znaczenie:

Quote-alpha.png
Ta księga jest źródłem, na podstawie którego można właściwie określić prawdziwą świeckość i kompetencję Kościoła, wielką prawdziwą nadzieję, jaką nam daje wiara. Ta wielka księga ukazuje dzieje ludzkości, którą kieruje Boża Opatrzność, a obecnie podzielonej przez dwie miłości. I to jest zasadniczy obraz Augustyna, jego interpretacja historii, która jest walką między dwiema miłościami: miłością własną, «aż po obojętność na Boga», i miłością Boga, «aż po obojętność na samego siebie» (De civitate Dei, XIV, 28), aż po pełną wolność od siebie, dla innych, w świetle Bożym[1].

Wydania[edytuj | edytuj kod]

Łacińskie wydanie krytyczne ukazało się w 1955 r. w ramach serii Corpus Christianorum, tomy: 47 i 48, wydali B. Dombart, A. Kalb.

Państwo Boże było kilkakrotnie tłumaczone na j. polski. Ostatnie polskie wydanie:

  • Państwo Boże, przeł. Władysław Kubicki, Kęty: Wydawnictwo ANTYK – Marek Derewiecki, 1998, s. 968.

Przypisy

  1. Benedykt XVI: Katecheza środowa o Augustynie (IV). W: opoka.org [on-line]. 20 lutego 2008 (audiencja generalna). [dostęp 2014-04-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bardy Gustave: Święty Augustyn, człowiek i dzieło. Warszawa: 1955, s. 440.
  • Bardy Gustave: La valeur morale de passions (Note complementaire, 40). W: Oevres de Saint Augustin. La cité de Dieux. Paryż: 1959, s. 531-534, seria: Bibliothèque augustinienne (BA) 35. (fr.)
  • James J. O'Donnell: Augustine, City of God (wstęp). [dostęp 2012-02-20].