Puchar świata w rugby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Puchar świata w rugby
Mistrzostwa świata w rugby
Puchar Świata
Puchar Świata
Oficjalny skrót RWC
Dyscyplina rugby
Organizator rozgrywek IRB
Data założenia 1987
Przekształcona
na zawodową
1995
Rozgrywki
Liczba drużyn 20
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca  Nowa Zelandia (1987)
Obecny zwycięzca  Nowa Zelandia (2011)
Najwięcej zwycięstw  Australia
 Nowa Zelandia
 Republika Południowej Afryki
(2 razy)
Oficjalna strona internetowa

Puchar Świata w rugby (ang. Rugby World Cup) to najważniejsze międzynarodowe zawody w rugby, w randze mistrzostw świata. Organizatorem imprezy jest IRB i biorą w niej udział męskie reprezentacje narodowe. Pierwszy turniej odbył się w 1987, na terenie Australii i Nowej Zelandii. Od tamtej pory kolejne zawody są rozgrywane co cztery lata.

Puchar Williama Webba Ellisa

Zwycięzcy otrzymują 38-centymetrowy pozłacany Puchar Williama Webba Ellisa, nazwany tak na pamiątkę ucznia szkoły w miejscowości Rugby, uważanego za twórcę gry. Na trofeum wygrawerowane są nazwy drużyn triumfujących w przeszłości w Pucharze. Najwięcej triumfów mają na swoim koncie reprezentacje Nowej Zelandii, Australii i RPA (dwukrotnie). Mistrzostwa są jedną z największych imprez sportowych świata. Obecymi mistrzami świata są rugbiści Nowej Zelandii, którzy wygrali turniej w 2011 w Nowej Zelandii.

Zasady[edytuj | edytuj kod]

W finałowej stawce Pucharu Świata rywalizuje 20 drużyn (od 1999 roku). 12 miejsc jest zarezerwowanych dla najlepszych ekip poprzedniego turnieju plus ewentualnie dla gospodarza. Pozostałe miejsca obsadzają drużyny wyłonione w kontynentalnych eliminacjach. W eliminacjach do Pucharu Świata 2011 przewidziano następujący podział: 2 miejsca dla Europy, 2 dla Ameryki (razem Płn. i Płd.), po jednym dla Afryki, Azji i Oceanii. Ostatnie miejsce wyłonione zostanie w drodze interkontynentalnych baraży.

W finałowej rywalizacji 20 drużyn podzielonych jest na 4 grupy po 5 zespołów. Po dwie najlepsze z każdej grupy awansują do ćwierćfinału. Dalej rozgrywki toczone są w systemie pucharowym, aż do finału. Pokonani z półfinałów spotykają się w meczu o trzecie miejsce.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Anglicy triumfujący po zdobyciu Pucharu Świata w 2003 roku

Zanim zdecydowano się na organizację Pucharu Świata, przez lata zawody w rugby odbywały się tylko na szczeblu regionalnym. Najstarszym i najwazniejszym z takich turniejów jest Puchar Sześciu Narodów. Pierwsza edycja, z udziałem czterech drużyn: Anglii, Walii, Szkocji i Irlandii, odbyła się już w 1883 roku. W 1910 roku do rywalizacji dołączyła Francja, a w 2000 Włochy.

Rugby union było kilkakrotnie uwzględnione w programie Letnich Igrzysk Olimpijskich. Po raz pierwszy w Paryżu w 1900 roku. Ostatni raz rugby pojawiło się na Igrzyskach w Londynie w 1924 roku. Triumfowała wtedy reprezentacja USA.

Mecz Irlandia - Gruzja w 2007 roku.

Po raz pierwszy idea rozegrania ogólnoświatowych zawodów w rugby pojawiła się w latach 50., jednak spotkała się ze sprzeciwem większości reprezentacji zrzeszonych w Międzynarodowej Federacji Rugby (IRFB). Po raz kolejny postanowiono zorganizować Puchar Świata w latach 80., tym razem udanie. Pierwszą edycję zorganizowały wspólnie Australia i Nowa Zelandia w 1987 roku. Spośród 16 uczestniczących reprezentacji najlepsza okazała się drużyna All Blacks, która pokonała na Eden Park w Auckland Francję 29-9 i została pierwszym triumfatorem Pucharu Świata.

W kwalifikacjach do Pucharu Świata w 1991 roku, organizowanego w wzięły udział 33 drużyny, w tym po raz pierwszy reprezentacja Polski. Ostatecznie w turnieju finałowym zagrało 16 ekip. Imprezę organizowała Anglia, ale mecze rozgrywano także na stadionach francuskich (m.in. Parc des Princes w Paryżu), w Cardiff, Edynburgu i Dublinie. W kolejnych latach częstą praktyką stawało się włączanie do grona stadionów-gospodarzy obiektów z miast spoza państw organizujących imprezę. Puchar Świata zdobyła Australia po finałowym triumfie 12-6 nad gospodarzami na Twickenham Stadium w Londynie w obecności 75 tys. widzów.

Puchar Świata w 1995 roku był imprezą wyjątkową. Organizacji podjęła się Republika Południowej Afryki, która jeszcze żyła wydarzeniami związanymi z obaleniem apartheidu. Występ drużyny RPA we wcześniejszych edycjach Pucharu Świata była niemożliwa ze względu na wykluczenie federacji południowoafrykańskiej spowodowanej sytuacją polityczną w kraju. Sama impreza oraz fantastyczny występ Springboks okazała się czynnikiem przyspieszającym zjednoczenie kraju. RPA zdobyło trofeum Williama Ellisa Webba po emocjonującym finale na stadionie w Johannesburgu, pokonując Nową Zelandię po dogrywce 15-12. Puchar wraz z kapitanem drużyny François Pienaarem odbierał Nelson Mandela.

Australia vs USA 2011 RWC (3).jpg

Mecz Australia - USA z 2011 roku.

W 1999 roku w Walii po raz pierwszy rywalizowało 20 drużyn podzielonych na 5 grup. Finał na Millennium Stadium w Cardiff stał się łupem triumfującej po raz drugi Australii. Wicemistrzem zostali Francuzi, Brąz zdobyli broniący tytułu rugbiści RPA.

Puchar Świata 2003 przyniósł pierwszy w historii triumf dla ojczyzny rugby – Anglii. Pokonali po dogrywce na Stadionie Olimpijskim w Sydney faworyzowanych gospodarzy i obrońców trofeum Australijczyków. Do zwycięstwa The Red and Whites poprowadził fenomenalny Jonny Wilkinson, odznaczony po powrocie do kraju Orderem Imperium Brytyjskiego.

Puchar Świata w 2007 roku we Francji był rekordowy. W eliminacjach wzięło najwięcej w historii 91 ekip. Na trybunach podczas 48 meczów zasiadło 2,263,223 widzów, co daje ponad 47 tys. widzów na każdym spotkaniu. Triumfowali po raz drugi w historii gracze RPA, po finałowej wiktorii nad Anglią na Stade de France. Pierwszy medal w historii wywalczyła reprezentacja Argentyny. Rozczarowanie przyniósł występ gospodarzy, którzy zajęli ostatecznie czwarte miejsce.

Mecz Francja - Tonga podczas Pucharu Świata 2011.

W 2011 roku impreza po raz drugi zawitała w Nowej Zelandii i okazała się największym wydarzeniem sportowym w historii organizowanym przez ten kraj. Mecze rozgrywano na dziesięciu stadionach w dziewięciu miastach. Początkowo planowano przeprowadzić rozgrywki w dziesięciu miastach, ale z powodu trzęsienia ziemi, które w lutym 2011 zniszczyło Christchurch, zdecydowano się zrezygnować z podejmowania meczów Pucharu Świata w tym mieście. Podczas meczów fazy grupowej doszło do kilku niespodzianek, m.in. Australia przegrała z Irlandią, a reprezentacja Tonga pokonała Francję. Mimo to główni faworyci zameldowali się w komplecie w ćwierćfinale. Na tym etapie z turniejem pożegnali się wszyscy medaliści poprzedniej edycji Pucharu: broniąca tytułu RPA, a także Anglia i Argentyna. Pary półfinałowe utworzyły drużyny Francji i Walii (9-8) oraz odwieczni rywale z Antypodów Australia i Nowa Zelandia (6-20). W finale na Eden Park w Auckland spotkali się, podobnie jak podczas pierwszej edycji Pucharu, Francuzi z All Blacks. Po wyrównanym spotkaniu gospodarze, prowadzeni przez Grahama Henry`ego, zwyciężyli 8-7 i po raz drugi w historii triumfowali.

Puchar Świata w przyszłości[edytuj | edytuj kod]

Kolejna finałowa impreza Pucharu Świata odbędzie się w 2015 roku w Anglii. 12 drużyn ma zapewniony udział w zawodach, kolejne 79 rywalizuje w trwających właśnie eliminacjach. W lipcu 2009 roku w Dublinie podjęto decyzję, że gospodarzem imprezy w 2019 roku będzie Japonia.

Medaliści[edytuj | edytuj kod]

Rok Gospodarz Finał Mecz o trzecie miejsce
Mistrz Wynik Wicemistrz Trzecie miejsce Wynik Czwarte miejsce
1987
Szczegóły
 Australia
 Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
29 – 9 Francja
Francja
Walia
Walia
22 – 21 Australia
Australia
1991
Szczegóły
 Anglia Australia
Australia
12 – 6 Anglia
Anglia
Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
13 – 6 Szkocja
Szkocja
1995
Szczegóły
Republika Południowej Afryki RPA Republika Południowej Afryki
RPA
15 – 12
dogrywka
Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
Francja
Francja
19 – 9 Anglia
Anglia
1999
Szczegóły
 Walia Australia
Australia
35 – 12 Francja
Francja
Republika Południowej Afryki
RPA
22 – 18 Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
2003
Szczegóły
 Australia Anglia
Anglia
20 – 17
dogrywka
Australia
Australia
Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
40 – 13 Francja
Francja
2007
Szczegóły
 Francja Republika Południowej Afryki
RPA
15 – 6 Anglia
Anglia
Argentyna
Argentyna
34 – 10 Francja
Francja
2011
Szczegóły
 Nowa Zelandia Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
8 - 7 Francja
Francja
Australia
Australia
21 – 18 Walia
Walia
2015
Szczegóły
 Anglia
2019
Szczegóły
 Japonia

Starty poszczególnych reprezentacji (1987-2011)[edytuj | edytuj kod]

Uczestnicy i ich najlepsze wyniki

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]