Puchar Świata w Rugby 2011

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
rugby union Puchar Świata w Rugby 2011
2011 IRB Rugby World Cup
Gtk-go-back-ltr.svg PŚ 2007 PŚ 2015 Gtk-go-forward-ltr.svg
Puchar Świata w Rugby 2011
Dyscyplina rugby union
Organizator IRB
Szczegóły turnieju
Gospodarz  Nowa Zelandia
Otwarcie 9 września 2011, Auckland
Zamknięcie (finał) 23 października 2011, Auckland
Liczba drużyn 20 (z 6 konfederacji)
Liczba stadionów 13 (w 12 miastach)
I miejsce  Nowa Zelandia
II miejsce  Francja
III miejsce  Australia
Statystyki turnieju
Liczba meczów 48
Oglądalność 1477294 (30 777 na mecz)
Najlepiej punktujący Republika Południowej Afryki Morné Steyn (62)
Najwięcej przyłożeń Anglia Chris Ashton (6)
Francja Vincent Clerc (6)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Maoryski trębacz rozpoczynający każde spotkanie Pucharu Świata

Puchar Świata w Rugby 2011 – siódmy Puchar Świata, impreza o randze mistrzostw świata w rugby union rozgrywana co cztery lata. Organizowany przez Nową Zelandię siedmiotygodniowy turniej rozpoczął się 9 września ceremonią otwarcia podkreślającą bogatą historię i różnorodność kulturową tego kraju, natomiast finał odbył się w Auckland na Eden Park w niedzielę 23 października 2011. Data finału została specjalnie ustalona na nowozelandzki długi weekend, aby zmaksymalizować widownię[1]. W turnieju zwyciężyła drużyna gospodarzy, w finale pokonując Francuzów 8–7. Obrońcy tytułu, zespół RPA, odpadł w ćwierćfinale po porażce z Australią.

Była to największa impreza, która kiedykolwiek gościła w Nowej Zelandii[2], przyćmiewając między innymi Puchar Świata w Rugby 1987, Igrzyska Wspólnoty Narodów 1990 czy tournée British and Irish Lions w 2005 r. Rząd spodziewał się więc przyjazdu około 95 000 zagranicznych kibiców[3], a ostatecznie zjawiło się ich ponad 130 000[4][5]. Sprzedano 87% dostępnych biletów, a przychód z ich sprzedaży, 268,7 mln NZD, nieznacznie przekroczył zakładany przed turniejem poziom[6][7]. Zagraniczni turyści wykupili biliety za 30% tej wartości[5], a sam finał odpowiadał za przychód w wysokości 50 mln NZD[6]. Ogółem cały turniej przyniósł przychód na poziomie 90 mln GBP przy estymacji o 10 mln niższej[7]

Wybór gospodarza[edytuj | edytuj kod]

Wstępne zgłoszenia chętnych do zorganizowania siódmej edycji Pucharu Świata IRB przyjmowała do 31 stycznia 2005. Zainteresowanie wyraziły trzy związki rugby: z Japonii, RPA i Nowej Zelandii potwierdzając to oficjalnymi kandydaturami złożonymi do IRB w wyznaczonym terminie 13 maja 2005[8].

Japonia początkowo była uważana za najpoważniejszego kandydata do organizacji tego turnieju. Swój wniosek argumentowała gotową infrastrukturą zbudowaną na MŚ w piłce nożnej w 2002 roku, doświadczeniem w organizacji wielkich imprez, wytykając jednocześnie IRB organizację Pucharu Świata jedynie w krajach z najwyższego szczebla rozgrywek[9]. RPA, której delegacją dowodził zdobywca Pucharu Świata z 1995, Francois Pienaar[10], przekonywała do swojej kandydatury budowanymi wówczas na MŚ w piłce nożnej pojemnymi stadionami, prognozowanymi rekordowymi zyskami oraz wsparciem wielkich firm i rządu. Dodatkowym atutem było posiadanie tej samej strefy czasowej co Europa, pomagającej przyciągnąć przed telewizory miliony widzów[11]. Delegacja Nowej Zelandii, w składzie której znaleźli się między innymi premier Helen Clark, prezes NZRU, Jock Hobbs, oraz dwóch zawodników: ówczesny kapitan reprezentacji, Tana Umaga, oraz legenda All Blacks lat sześćdziesiątych XX wieku, Colin Meads[12], z kolei postawiła na wszechobecność rugby w tym kraju, pasję do tego sportu i jego wpływ na kształtowanie się ducha narodu, sukces tournée British and Irish Lions oraz fakt, że w przyszłości turniej ten może być zbyt duży dla zorganizowania przez mniejsze kraje[13].

Latem 2005 w krajach kandydujących gościły inspekcje techniczne IRB, natomiast decyzja wskazująca organizatora turnieju miała zapaść podczas spotkania zarządu IRB 17 listopada 2005 w Dublinie. Jako że po raz pierwszy w historii wybór miał nastąpić spośród trzech kandydatów, w pierwszej rundzie tajnego głosowania odpadał ten z najmniejszą liczbą głosów, po czym odbyć się miała druga runda głosowania, przy czym zainteresowane związki nie miały prawa głosu. Stwierdzony przez niezależnego audytora wybór gospodarza imprezy miał być ogłoszony na specjalnej konferencji prasowej[14]. W pierwszej rundzie głosowania najmniej głosów dostała RPA odpadając z rywalizacji, w drugiej zaś Nowa Zelandia zdobyła więcej głosów niż Japonia[15][16]. Przewodniczący zarządu IRB, Syd Millar, ogłosił zatem oficjalnie przyznanie Nowej Zelandii prawa do organizacji siódmego Pucharu świata w rugby.

Terminarz[edytuj | edytuj kod]

Na 9 września 2011 IRB wyznaczyła mecz otwarcia, faza grupowa zakończyła się 2 października, mecze ćwierćfinałowe odbyły się w dniach 8 i 9 października, półfinały trwały w dniach 15 i 16 października, mecz o trzecie miejsce rozegrany był 21 października, a finał odbył się 23 października.

Uczestnicy[edytuj | edytuj kod]

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

Kwalifikacje do Pucharu Świata w Rugby 2011 rozpoczęły się już w trakcie poprzedniego turnieju we Francji. Do siódmej edycji rozgrywek zakwalifikowało się dwanaście drużyn, które w swoich grupach zajęły jedno z trzech pierwszych miejsc[17].

Po długich spekulacjach 30 listopada 2007 r. IRB potwierdziła, że w turnieju w Nowej Zelandii weźmie udział dwadzieścia reprezentacji[18]. W celu obsadzenia pozostałych ośmiu miejsc zorganizowano kilkuetapowe kwalifikacje. Wolne miejsca zostały podzielone według następującego klucza geograficznego: Europie i Ameryce (Południowej wspólnie z Północną) przyznano po dwa miejsca, po jednym przydzielono Azji, Afryce oraz Oceanii. O ostatnie, dwudzieste miejsce rozegrany został baraż. Wzięły w nim udział drużyny, które wywalczyły takie prawo w kwalifikacjach kontynentalnych[19].

Na wszystkich szczeblach eliminacji, wliczając poprzedni Puchar Świata swe mecze rozegrało 98 reprezentacji. W porównaniu do poprzedniej edycji w obsadzie turnieju nastąpiła tylko jedna zmiana – zamiast reprezentacji Portugalii wystąpiła Rosja.

Po raz pierwszy automatycznie zakwalifikowane drużyny zostały podzielone na trzy koszyki według rankingu IRB z 1 grudnia 2008, a później przydzielone do czterech grup. Następnie zostały do nich dolosowane drużyny, które uzyskały awans w eliminacjach[20].

Europa[edytuj | edytuj kod]

Bezpośrednią kwalifikację z Europy uzyskały dwie pierwsze drużyny I Dywizji Pucharu Narodów Europy 2008-2010. Rumunia, która w tych rozgrywkach zajęła trzecie miejsce, uzyskała prawo gry w fazie play-off, w której poza nią wzięli udział zwycięzcy rozgrywek Pucharu Narodów Europy niższych dywizji. Zwycięzca fazy play-off uzyskał prawo gry w rozrywkach barażowych.

Puchar Narodów Europy I Dywizji[edytuj | edytuj kod]
Faza Play-Off[edytuj | edytuj kod]

Azja[edytuj | edytuj kod]

W Azji bezpośrednią kwalifikację do turnieju uzyskała Japonia, która wygrała Top 5 Asian Five Nations 2010. Kazachstan dzięki zajęciu drugiego miejsca uzyskał prawo gry w rozgrywkach barażowych.

Afryka[edytuj | edytuj kod]

Afrykańskie kwalifikacje rozstrzygnięte zostały w trakcie Pucharu Afryki. Bezpośredni awans wywalczyła Namibia, pokonując w finałowym dwumeczu reprezentację Tunezji. Tunezja zaś uzyskała prawo gry w barażach.

Ameryka[edytuj | edytuj kod]

O dwa miejsca przysługujące zespołom z obu Ameryk rozegrano kilkuetapowe eliminacje. Bezpośredni awans uzyskała najlepsza drużyna kwalifikacji w Ameryce Północnej – Kanada oraz USA, które pokonało w rozgrywce barażowej Urugwaj. Przegrany został skierowany do kolejnego barażu.

Oceania[edytuj | edytuj kod]

W Oceanii o awans walczyły reprezentacje Samoa oraz Papui-Nowej Gwinei, zwycięzcy Pucharu Narodów Oceanii 2009.

Baraż[edytuj | edytuj kod]

O ostatnie miejsce w turnieju finałowym rozegrany został baraż pomiędzy drużynami, które uzyskały prawo udziału w nim.

Zakwalifikowane drużyny[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Podstawa kwalifikacji Liczba występów Najlepszy wynik Ostatni występ
 Nowa Zelandia Gospodarz 6 Mistrz świata (1987) 2007
 Republika Południowej Afryki Złoty Medal 2007 4 Mistrz świata (1995, 2007) 2007
 Anglia Srebrny Medal 2007 3 Mistrz świata (2003) 2007
 Argentyna Brązowy Medal 2007 6 III miejsce (2007) 2007
 Francja Uczestnik z 2007 6 II miejsce (1987, 1999) 2007
 Irlandia Uczestnik z 2007 6 Ćwierćfinał (1987, 1991, 1995, 1999, 2003) 2007
 Szkocja Uczestnik z 2007 6 IV miejsce (1991) 2007
 Walia Uczestnik z 2007 6 III miejsce (1987) 2007
 Włochy Uczestnik z 2007 6 Faza grupowa (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Australia Uczestnik z 2007 6 Mistrz świata (1991, 1999) 2007
 Fidżi Uczestnik z 2007 5 Ćwierćfinał (1987, 2007) 2007
 Tonga Uczestnik z 2007 5 Faza grupowa (1987, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Gruzja 1. miejsce kwalifikacji w Europie 2 Faza grupowa (2003, 2007) 2007
 Rosja 2. miejsce kwalifikacji w Europie 0 - debiutant
 Kanada Zwycięzca kwalifikacji w Amerykach 6 Ćwierćfinał (1991) 2007
 Stany Zjednoczone Baraż amerykański 5 Faza grupowa (1987, 1991, 1999, 2003, 2007) 2007
 Japonia 1. miejsce kwalifikacji w Azji 6 Faza grupowa (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Samoa Zwycięzca kwalifikacji w Oceanii 5 Faza grupowa (1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Namibia Zwycięzca kwalifikacji w Afryce 3 Faza grupowa (1999, 2003, 2007) 2007
 Rumunia Zwycięzca barażu 6 Faza grupowa (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007

Składy[edytuj | edytuj kod]

Każda reprezentacja uczestnicząca w turnieju mogła wystawić drużynę składającą się z trzydziestu zawodników. Termin przesyłania składów do IRB upłynął 22 sierpnia 2011[21]. Po tym terminie zgłoszony gracz mógł być zastąpiony za zgodą IRB jedynie w przypadku kontuzji. Raz zastąpiony zawodnik nie mógł ponownie zagrać w turnieju, a zastępujący go gracz uprawniony był do wzięcia udziału w meczu po upływie 48 godzin.

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

Decyzja o wyznaczeniu trzynastu stadionów na Puchar Świata została ogłoszona 12 marca 2009[22]. Część obiektów musiała przejść modernizację w celu zwiększenia pojemności. Rząd Nowej Zelandii rozwazał nawet uchwalenie specjalnej ustawy, pozwalającej ominąć proces konsultacji lokalnych dotyczących pozwoleń budowlanych, aby wszystkie stadiony były gotowe na czas[23].

Z powodu znacznych uszkodzeń stadionu w Christchurch spowodowanych przez trzęsienie ziemi z lutego 2011, a także niewystarczającą według rządu liczbę miejsc kwaterunkowych dla oczekiwanej liczby gości[24], IRB oraz organizatorzy mistrzostw ogłosili 16 marca decyzję o przeniesieniu planowanych meczów do innych miast, w miarę możliwości na Wyspie Południowej[25]. Dwa ćwierćfinały zostały przyznane Auckland do rozegrania na Eden Park, zaś mecze grupowe przeniesiono do Nelson, Dunedin i Invercargill na południu kraju oraz do Wellington i Auckland na północy[26]. Dodatkowo jeden mecz został przesunięty z Dunedin do Invercargill.

W listopadzie 2006 rząd Nowej Zelandii przedstawił plany wybudowania na nabrzeżu w Auckland całkowicie nowego stadionu o pojemności 70000 miejsc[27]. Po lokalnych konsultacjach zdecydowano się jednak odstąpić od tego pomysłu na rzecz modernizacji Eden Park[28], na którego trybunach po przebudowie mogłoby zasiąść 60000 widzów[29]. Prace nad stadionem zakończyły się w październiku 2010[30].

Początkowo na arenę w Dunedin, na której miały być rozgrywane mecze mistrzostw, wytypowano Carisbrook. W 2008 r. podjęto jednak decyzję o budowie nowatorskiego obiektu, który przejąłby organizację spotkań[31]. Po ogłoszeniu, że budowa nowego stadionu postępuje zgodnie z planem[32] IRB w marcu 2011 oficjalnie potwierdziła, że mecze Pucharu Świata odbędą się na tym obiekcie[33]. Przypieczętowało to los Carisbrook, który został wystawiony na sprzedaż[34]. Budowa Otago Stadium, jedynego na świecie krytego stadionu posiadającego naturalną murawę, została natomiast ukończona w sierpniu 2011[35].

Z powodu przepisów ograniczających możliwość reklamowania się podczas Pucharu Świata jedynie oficjalnym sponsorom, te stadiony, których prawa do nazwy zostały sprzedane, przedstawiane są w trakcie imprezy pod zmienionymi nazwami[36].

Auckland Wellington Dunedin Auckland
Eden Park
[1]
Wellington Regional Stadium
[2]
Otago Stadium
[3]
North Harbour Stadium
[4]
36°52′30″S 174°44′41″E/-36,875000 174,744722 41°16′23″S 174°47′09″E/-41,273056 174,785833 45°52′09″S 170°31′28″E/-45,869167 170,524444 36°43′37″S 174°42′06″E/-36,726944 174,701667
Pojemność: 60 000 Pojemność: 40 000 Pojemność: 30 000 Pojemność: 30 000
Eden Park cropped.jpg Westpac Trust stadium viewed from Wadestown.jpg Dunedin Forsyth Barr Stadium.JPG North Harbour Stadium East Side.jpg
Hamilton Rotorua
Waikato Stadium
[5]
Rotorua International Stadium
[6]
Pojemność: 30 000 Pojemność: 26 000
37°46′52″S 175°16′06″E/-37,781111 175,268333 38°09′21″S 176°13′27″E/-38,155833 176,224167
Hamilton 03.jpg Rotorua looking south from Mt Ngongotaha.JPG
New Plymouth Nelson
Stadium Taranaki
[7]
Trafalgar Park
[8]
39°04′13″S 174°03′54″E/-39,070278 174,065000 41°16′01″S 173°16′59″E/-41,266944 173,283056
Pojemność: 26 000 Pojemność: 18 000
YarrowStadium20101002.jpg Trafalgar Park.jpg
Invercargill Whangarei Napier Palmerston North
Rugby Park Stadium
[9]
Northland Events Centre
[10]
McLean Park
[11]
Arena Manawatu
[12]
Pojemność: 17 000 Pojemność: 18 000 Pojemność: 22 000 Pojemność: 15 000
46°25′01″S 168°21′46″E/-46,416944 168,362778 35°43′56″S 174°19′44″E/-35,732222 174,328889 39°30′07″S 176°54′46″E/-39,501944 176,912778 40°21′24″S 175°36′04″E/-40,356667 175,601111
Rugby Park Invercargill.jpg Whangarei view from parahki.JPG Napier and bay.jpg Fmgstadium.JPG

Sędziowie[edytuj | edytuj kod]

Lista sędziów wybrana przez IRB do sędziowania meczów Pucharu Świata[37]:

Sędziowie główni
Kraj Imię i Nazwisko
Australia Walsh, SteveSteve Walsh *
Anglia Barnes, WayneWayne Barnes *
Anglia Pearson, DaveDave Pearson *
Francja Poite, RomainRomain Poite *
Irlandia (wyspa) Clancy, GeorgeGeorge Clancy *
Irlandia (wyspa) Rolland, AlainAlain Rolland *
Nowa Zelandia Lawrence, BryceBryce Lawrence *
Republika Południowej Afryki Joubert, CraigCraig Joubert *
Republika Południowej Afryki Kaplan, JonathanJonathan Kaplan *
Walia Owens, NigelNigel Owens *
Sędziowie główni rezerwowi oraz boczni
Kraj Imię i Nazwisko
Francja Garcès, JérômeJérôme Garcès
Nowa Zelandia Pollock, ChrisChris Pollock
Sędziowie boczni
Kraj Imię i Nazwisko
Anglia Terheege, StuartStuart Terheege
Irlandia (wyspa) McDowell, SimonSimon McDowell
Włochy Damasco, CarloCarlo Damasco
Nowa Zelandia Munro, VinnyVinny Munro
Walia Hayes, TimTim Hayes
Sędziowie TV
Kraj Imię i Nazwisko
Australia Goddard, MattMatt Goddard
Anglia Hughes, GrahamGraham Hughes
Włochy De Santis, GiulioGiulio De Santis *
Republika Południowej Afryki Veldsman, ShaunShaun Veldsman *

Gwiazdką zaznaczono arbitrów wyznaczonych do sędziowania fazy pucharowej.

Faza grupowa[edytuj | edytuj kod]

Wytłumaczenie
Kwalifikacja do ćwierćfinałów oraz automatycznie kwalifikuje się do Pucharu Świata 2015
Odpada z dalszych rozgrywek, ale automatycznie kwalifikuje się do Pucharu Świata 2015
Odpada z dalszych rozgrywek

Dwadzieścia zespołów uczestniczących w Pucharze Świata podzielonych zostało podczas losowania 1 grudnia 2008 r. na cztery grupy liczące po pięć drużyn[38][39]. O awansie do ćwierćfinału dwóch najlepszych z każdej grupy drużyn decydowała suma punktów zgromadzonych w czterech meczach rozgrywanych w grupie w systemie "każdy z każdym". Owe osiem drużyn, wraz z czterema zespołami z trzecich miejsc, uzyskały również automatyczny awans do następnego Pucharu Świata, który odbędzie się w 2015 roku w Anglii.

Zwycięzca meczu otrzymuje cztery punkty, za remis przysługują dwa punkty, a przegrany nie otrzymuje punktów. Można otrzymać również punkty bonusowe: za zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub też za przegraną nie więcej niż siedmioma punktami. W przypadku równej liczby punktów, o tym, która drużyna zostanie wyżej sklasyfikowana decyduje kolejno[40]:

  1. wynik meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  2. lepsza różnica punktów zdobytych i straconych we wszystkich meczach grupowych;
  3. lepsza różnica przyłożeń zdobytych i straconych we wszystkich meczach grupowych;
  4. liczba punktów zdobytych we wszystkich meczach grupowych;
  5. liczba przyłożeń zdobytych we wszystkich meczach grupowych;
  6. uaktualniony ranking IRB na dzień 3 października 2011 r.

Grupa A[edytuj | edytuj kod]

Lp. Punkty Drużyna Mecze Punkty Przyłożenia Punkty dodatkowe
Rozegrane Wygrane Remisy Przegrane Zdobyte Stracone Różnica Zdobyte Stracone Różnica
1. 20  Nowa Zelandia 4 4 0 0 240 49 191 36 6 30 4
2. 11  Francja 4 2 0 2 124 96 28 13 8 5 3
3. 9  Tonga 4 2 0 2 80 98 -18 7 13 -6 1
4. 6  Kanada 4 1 1 2 82 168 -86 8 20 -12 0
5. 2  Japonia 4 0 1 3 69 184 -115 8 25 -17 0
9 września 2011
20:30
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Nowa Zelandia  41 - 10  Tonga Eden Park, Auckland
widzów: 60 214

Punkty: Dagg 10 (2P)
Kahui 10 (2P)
Kaino 5 (P)
Nonu 5 (P)
Carter 9 (3pd K)
Slade 2 (pd)

(21 - 3)
Relacja
Punkty: Taumalolo 5 (P)

Morath 5 (pd K)


10 września 2011
18:00
sędzia: Australia Steve Walsh
Francja  47 - 21  Japonia North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 28 569

Punkty: Pierre 5 (P)
Trinh-Duc 5 (P)
Clerc 5 (P)
Nallet 5 (P)
Papé 5 (P)
Parra 5 (P)
Yachvili 17 (4pd 3K)

(25 - 11)
Relacja
Punkty: Arlidge 21 (2P pd 3K)

14 września 2011
17:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Jonathan Kaplan
Tonga  20 - 25  Kanada Northland Events Centre, Whangarei
widzów: 17 174

Punkty: Piutau 10 (2P)
Morath 10 (2pd 2K)

(7 - 10)
Relacja
Punkty: Pritchard 10 (2pd 2K)

Carpenter 5 (P)
Sinclair 5 (P)
P. Mackenzie 5 (P)


16 września 2011
20:00
sędzia: Walia Nigel Owens
Nowa Zelandia  83 - 7  Japonia Waikato Stadium, Hamilton
widzów: 30 484

Punkty: Slade 23 (P 9pd)
Kahui 10 (2P)
S. Williams 10 (2P)
Mealamu 5 (P)
Kaino 5 (P)
Toeava 5 (P)
Smith 5 (P)
Nonu 5 (P)
Ellis 5 (P)
Hore 5 (P)
Thomson 5 (P)

(38 - 0)
Relacja
Punkty: Onozawa 5 (P)

M. Williams 2 (pd)


18 września 2011
20:30
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Francja  46 - 19  Kanada McLean Park, Napier
widzów: 14 230

Punkty: Parra 23 (4pd 5K)
Clerc 15 (3P)
Traille 5 (P)
Trinh-Duc 3 (dg)

(19 - 10)
Relacja
Punkty: Pritchard 8 (pd 2K)

Monro 6 (2dg)
Smith 5 (P)


21 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Dave Pearson
Tonga  31 - 18  Japonia Northland Events Centre, Whangarei
widzów: 17 364

Punkty: Morath 16 (2pd 4K)
Vainikolo 5 (P)
Lokotui 5 (P)
Ma'afu 5 (P)
Yellow card.svg Aulika (61') Lokotui (79')

(18 - 13)
Relacja
Punkty: Tupuailai 5 (P)

Hatakeyama 5 (P)
Leitch 5 (P)
Webb 3 (K)
Yellow card.svg Arlidge (30')


24 września 2011
20:30
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Nowa Zelandia  37 - 17  Francja Eden Park, Auckland
widzów: 60 856

Punkty: Thomson 5 (P)
Jane 5 (P)
Dagg 10 (2P)
S. Williams 5 (P)
Carter 12 (3pd dg K)

(19 - 3)
Relacja
Punkty: Mermoz 5 (P)

Trinh-Duc 5 (P)
Yachvili 7 (2pd K)


27 września 2011
17:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Jonathan Kaplan
Kanada  23 - 23  Japonia McLean Park, Napier
widzów: 14 335

Punkty: Van Der Merwe 5 (P)
P. Mackenzie 5 (P)
Monro 11 (P 2K)
Pritchard 2 (pd)

(7 - 17)
Relacja
Punkty: Horie 5 (P)

Endo 5 (P)
Arlidge 13 (2pd 3K)


1 października 2011
18:00
sędzia: Australia Steve Walsh
Francja  14 - 19  Tonga Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 32 763

Punkty: Clerc 5 (P)
Yachvili 9 (3K)
Yellow card.svg Estebanez (65')

(6 - 13)
Relacja
Punkty: Hufanga 5 (P)

Morath 14 (pd 4K)
Yellow card.svg Hufanga (38')


2 października 2011
15:30
sędzia: Francja Romain Poite
Nowa Zelandia  79 - 15  Kanada Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 37 665

Punkty: Guildford 20 (4P)
Slade 11 (4pd K)
Kaino 10 (2P)
Vito 10 (2P)
Weepu 8 (4pd)
Dagg 5 (P)
Cowan 5 (P)
Muliaina 5 (P)
S. Williams 5 (P)

(37 - 8)
Relacja
Punkty: Trainor 10 (2P)

Monro 5 (pd K)


Grupa B[edytuj | edytuj kod]

Lp. Punkty Drużyna Mecze Punkty Przyłożenia Punkty dodatkowe
Rozegrane Wygrane Remisy Przegrane Zdobyte Stracone Różnica Zdobyte Stracone Różnica
1. 18  Anglia 4 4 0 0 137 34 103 18 1 17 2
2. 14  Argentyna 4 3 0 1 90 40 50 10 3 7 2
3. 11  Szkocja 4 2 0 2 73 59 14 4 4 0 3
4. 4  Gruzja 4 1 0 3 48 90 -42 3 9 -6 0
5. 0  Rumunia 4 0 0 4 44 169 -125 3 21 -18 0
10 września 2011
13:00
sędzia: Anglia Dave Pearson
Szkocja  34 - 24  Rumunia Rugby Park Stadium, Invercargill
widzów: 12 592

Punkty: Paterson 14 (pd 4K)
Danielli 10 (2P)
Ansbro 5 (P)
Blair 5 (P)

(18 - 11)
Relacja
Punkty: Dimofte 8 (pd 2K)

Dumbravă 6 (2K)
Carpo 5 (P)
Lazăr 5 (P)


10 września 2011
20:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Argentyna  9 - 13  Anglia Otago Stadium, Dunedin
widzów: 30 700

Punkty: Gurruchaga 6 (2K)
Contepomi 3 (K)

(6 - 3)
Relacja
Punkty: Wilkinson 8 (pd 2K)

Youngs 5 (P)
Yellow card.svg Cole (34')


14 września 2011
19:30
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Szkocja  15 - 6  Gruzja Rugby Park Stadium, Invercargill
widzów: 10 267

Punkty: Parks 15 (dg 4K)

(9 - 3)
Relacja
Punkty: Kwirikaszwili 6 (2K)

17 września 2011
15:30
sędzia: Australia Steve Walsh
Argentyna  43 - 8  Rumunia Rugby Park Stadium, Invercargill
widzów: 12 605

Punkty: Gurruchaga 13 (5pd K)
Fessia 5 (P)
Figallo 5 (P)
Imhoff 5 (P)
Leguizamón 5 (P)
Amorosino 5 (P)
Fernández 5 (P)

(26 - 8)
Relacja
Punkty: Cazan 5 (P)

Dimofte 3 (K)
Yellow card.svg Lazăr


18 września 2011
18:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Jonathan Kaplan
Anglia  41 - 10  Gruzja Otago Stadium, Dunedin
widzów: 20 117

Punkty: Flood 11 (4pd K)
Ashton 10 (2P)
Hape 10 (2P)
Armitage 5 (P)
M. Tuilagi 5 (P)
Yellow card.svg Hartley (39')

(17 - 10)
Relacja
Punkty: Kwirikaszwili 5 (pd K)

Basilaia 5 (P)


24 września 2011
18:00
sędzia: Francja Romain Poite
Anglia  67 - 3  Rumunia Otago Stadium, Dunedin
widzów: 25 687

Punkty: Cueto 15 (3P)
Ashton 15 (3P)
Wilkinson 9 (3pd K)
Flood 8 (4pd)
Foden 5 (P)
Youngs 5 (P)
M. Tuilagi 5 (P)
Croft 5 (P)

(34 - 3)
Relacja
Punkty: Dumbravă 3 (K)

25 września 2011
20:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Argentyna  13 - 12  Szkocja Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 26 937

Punkty: Contepomi 8 (pd 2K)
Amorosino 5 (P)

(3 - 6)
Relacja
Punkty: Jackson 6 (dg K)

Parks 3 (dg)
Paterson 3 (K)


28 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Dave Pearson
Gruzja  25 - 9  Rumunia Arena Manawatu, Palmerston North
widzów: 13 228

Punkty: Kwirikaszwili 17 (pd 5K)
Gorgodze 5 (P)
Urdżukaszwili 3 (K)

(12 - 6)
Relacja
Punkty: Dumbravă 6 (2K)

Vlaicu 3 (K)


1 października 2011
20:30
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Anglia  16 - 12  Szkocja Eden Park, Auckland
widzów: 58 213

Punkty: Flood 2 (pd)
Wilkinson 9 (dg 2K)
Ashton 5 (P)

(3 - 9)
Relacja
Punkty: Parks 6 (dg K)
Paterson 6 (2K)

2 października 2011
13:00
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Argentyna  25 - 7  Gruzja Arena Manawatu, Palmerston North
widzów: 13 754

Punkty: Contepomi 13 (P pd 2K)
Gosio 5 (P)
Imhoff 5 (P)
Bosch 2 (pd)

(5 - 7)
Relacja
Punkty: Khmaladze 5 (P)

Urdżukaszwili 2 (pd)


Grupa C[edytuj | edytuj kod]

Lp. Punkty Drużyna Mecze Punkty Przyłożenia Punkty dodatkowe
Rozegrane Wygrane Remisy Przegrane Zdobyte Stracone Różnica Zdobyte Stracone Różnica
1. 17 Irlandia (wyspa) Irlandia 4 4 0 0 135 34 101 15 3 12 1
2. 15  Australia 4 3 0 1 173 48 125 25 4 21 3
3. 10  Włochy 4 2 0 2 92 95 -3 13 11 2 2
4. 4  Stany Zjednoczone 4 1 0 3 38 122 -84 4 18 -14 0
5. 1  Rosja 4 0 0 4 57 196 -139 8 29 -21 1
11 września 2011
15:30
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Australia  32 - 6  Włochy North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 25 731

Punkty: O'Connor 11 (P 3pd)
Cooper 6 (2K)
Ashley-Cooper 5 (P)
Alexander 5 (P)
Ioane 5 (P)

(6 - 6)
Relacja
Punkty: Mi. Bergamasco 6 (2K)

11 września 2011
18:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Irlandia  22 - 10  Stany Zjednoczone Stadium Taranaki, New Plymouth
widzów: 20 823

Punkty: Bowe 10 (2P)
Sexton 5 (pd K)
Best 5 (P)
O'Gara 2 (pd)

(10 - 0)
Relacja
Punkty: Emerick 5 (P)

Paterson 5 (pd K)


15 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Dave Pearson
Rosja  6 - 13  Stany Zjednoczone Stadium Taranaki, New Plymouth
widzów: 13 931

Punkty: Raczkow 3 (K)
Kusznarew 3 (K)

(3 - 10)
Relacja
Punkty: Wyles 8 (pd 2K)

Petri 5 (P)


17 września 2011
20:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Australia  6 - 15  Irlandia Eden Park, Auckland
widzów: 58 678

Punkty: O'Connor 6 (2K)

(6 - 6)
Relacja
Punkty: Sexton 9 (dg 2K)

O'Gara 6 (2K)


20 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Włochy  53 - 17  Rosja Trafalgar Park, Nelson
widzów: 12 418

Punkty: Benvenuti 10 (2P)
Toniolatti 10 (2P)
Bocchino 8 (4pd)
Zanni 5 (P)
Gori 5 (P)
McLean 5 (P)
Parisse 5 (P)
1 karne przyłożenie
Yellow card.svg Ongaro (34')

(38 - 7)
Relacja
Punkty: Janiuszkin 5 (P)

Makowietskij 5 (P)
Ostrouszko 5 (P)
Raczkow 2 (pd)


23 września 2011
20:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Australia  67 - 5  Stany Zjednoczone Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 33 824

Punkty: Ashley-Cooper 15 (3P)
A. Fainga'a 10 (2P)
Barnes 8 (4pd)
Mitchell 5 (P)
Beale 5 (P)
McCabe 5 (P)
Samo 5 (P)
Horne 5 (P)
Elsom 5 (P)
Cooper 4 (2pd)

(22 - 5)
Relacja
Punkty: Gagiano 5 (P)
Yellow card.svg Scully (74')

25 września 2011
18:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Irlandia  62 - 12  Rosja Rotorua International Stadium, Rotorua
widzów: 25 661

Punkty: O'Gara 15 (6pd K)
Earls 10 (2P)
Trimble 5 (P)
McFadden 5 (P)
Boss 5 (P)
Kearney 5 (P)
O'Brien 5 (P)
Jennings 5 (P)
Buckley 5 (P)
Sexton 2 (pd)

(36 - 0)
Relacja
Punkty: Artemiew 5 (P)

Simplikiewicz 5 (P)
Raczkow 2 (pd)
Yellow card.svg Raczkow (7')


27 września 2011
19:30
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Włochy  27 - 10  Stany Zjednoczone Trafalgar Park, Nelson
widzów: 14 997

Punkty: Parisse 5 (P)
Orquera 5 (P)
Castrogiovanni 5 (P)
Mi. Bergamasco 7 (2pd K)
1 karne przyłożenie

(20 - 10)
Relacja
Punkty: Wyles 10 (P pd K)
Yellow card.svg Stanfill (58')

1 października 2011
15:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Australia  68 - 22  Rosja Trafalgar Park, Nelson
widzów: 16 307

Punkty: O'Connor 18 (9pd)
Barnes 10 (2P)
Pocock 10 (2P)
Mitchell 10 (2P)
Ma'afu 5 (P)
Ashley-Cooper 5 (P)
McCalman 5 (P)
Moore 5 (P)

(47 - 5)
Relacja
Punkty: Raczkow 12 (P 2pd dg)

Simplikiewicz 5 (P)
Ostrouszko 5 (P)


2 października 2011
20:30
sędzia: Republika Południowej Afryki Jonathan Kaplan
Irlandia  36 - 6  Włochy Otago Stadium, Dunedin
widzów: 28 027

Punkty: O'Gara 16 (2pd 4K)
Earls 10 (2P)
Sexton 5 (pd K)
O'Driscoll 5 (P)

(9 - 6)
Relacja
Punkty: Mi. Bergamasco 6 (2K)


Grupa D[edytuj | edytuj kod]

Lp. Punkty Drużyna Mecze Punkty Przyłożenia Punkty dodatkowe
Rozegrane Wygrane Remisy Przegrane Zdobyte Stracone Różnica Zdobyte Stracone Różnica
1. 18  Republika Południowej Afryki 4 4 0 0 166 24 142 21 2 19 2
2. 15  Walia 4 3 0 1 180 34 146 23 3 20 3
3. 10  Samoa 4 2 0 2 91 49 42 10 6 4 2
4. 5  Fidżi 4 1 0 3 59 167 -108 7 19 -12 1
5. 0  Namibia 4 0 0 4 44 266 -222 5 36 -31 0
10 września 2011
15:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Fidżi  49 - 25  Namibia Rotorua International Stadium, Rotorua
widzów: 10 100

Punkty: Goneva 20 (4P)
Bai 19 (5pd 3K)
Nakarawa 5 (P)
Nalaga 5 (P)

(32 - 15)
Relacja
Punkty: Kotze 15 (3dg 2K)

Botha 5 (P)
Koll 5 (P)


11 września 2011
20:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Republika Południowej Afryki  17 - 16  Walia Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 33 331

Punkty: M. Steyn 7 (2pd K)
F. Steyn 5 (P)
Hougaard 5 (P)

(10 - 6)
Relacja
Punkty: Hook 11 (pd 3K)

Faletau 5 (P)


14 września 2011
14:30
sędzia: Francja Romain Poite
Samoa  49 - 12  Namibia Rotorua International Stadium, Rotorua
widzów: 12 752

Punkty: A. Tuilagi 15 (3P)
P. Williams 14 (P 3pd K)
T. Pisi 10 (2pd 2K)
Fotuali'i 5 (P)
1 karne przyłożenie
Yellow card.svg P. Williams (39')

(25 - 0)
Relacja
Punkty: Kotze 7 (P pd)

van Wyk 5 (P)
Yellow card.svg Kitshoff (66')


17 września 2011
18:00
sędzia: Francja Romain Poite
Republika Południowej Afryki  49 - 3  Fidżi Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 33 262

Punkty: M. Steyn 21 (P 5pd 2K)
F. Steyn 8 (P K)
Rossouw 5 (P)
Steenkamp 5 (P)
Fourie 5 (P)
Mtawarira 5 (P)

(21 - 3)
Relacja
Punkty: Bai 3 (K)

18 września 2011
15:30
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Walia  17 - 10  Samoa Waikato Stadium, Hamilton
widzów: 30 804

Punkty: Hook 6 (2K)
Priestland 6 (2K)
Sh. Williams 5 (P)

(6 - 10)
Relacja
Punkty: Perenise 5 (P)

P. Williams 5 (pd K)


22 września 2011
20:00
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Republika Południowej Afryki  87 - 0  Namibia North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 26 839

Punkty: M. Steyn 20 (P 6pd K)
Pienaar 12 (6pd)
Hougaard 10 (2P)
Aplon 10 (2P)
de Jongh 10 (2P)
Habana 5 (P)
Rossouw 5 (P)
F. Steyn 5 (P)
Fourie 5 (P)
1 karne przyłożenie

(31 - 0)
Relacja

25 września 2011
15:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Fidżi  7 - 27  Samoa Eden Park, Auckland
widzów: 60 327

Punkty: Talei 5 (P)
Luveniyali 2 (pd)

(0 - 12)
Relacja
Punkty: T. Pisi 15 (dg 4K)

Stowers 5 (P)
Fotuali'i 5 (P)
P. Williams 2 (pd)


26 września 2011
19:30
sędzia: Australia Steve Walsh
Walia  81 - 7  Namibia Stadium Taranaki, New Plymouth
widzów: 13 710

Punkty: Sc. Williams 15 (3P)
S. Jones 15 (6pd K)
North 10 (2P)
Priestland 6 (3pd)
Brew 5 (P)
A.W. Jones 5 (P)
Jenkins 5 (P)
Davies 5 (P)
Byrne 5 (P)
L. Williams 5 (P)
Faletau 5 (P)

(22 - 0)
Relacja
Punkty: Koll 5 (P)

Kotze 2 (pd)
Yellow card.svg Larson (58')


30 września 2011
20:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Republika Południowej Afryki  13 - 5  Samoa North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 29 734

Punkty: Habana 5 (P)
M. Steyn 5 (pd K)
F. Steyn 3 (K)
Yellow card.svg Smit (71')

(13 - 0)
Relacja
Punkty: Stowers 5 (P)
Red card.svg P. Williams (69')

2 października 2011
18:00
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Walia  66 - 0  Fidżi Waikato Stadium, Hamilton
widzów: 28 476

Punkty: Roberts 10 (2P)
Priestland 13 (5pd K)
Jones 8 (4pd)
North 5 (P)
Davies 5 (P)
Halfpenny 5 (P)
Burns 5 (P)
L. Williams 5 (P)
Warburton 5 (P)
Sc. Williams 5 (P)

(31 - 0)
Relacja


Faza Pucharowa[edytuj | edytuj kod]

W przypadku remisu po pełnym czasie gry w meczach w fazie pucharowej zwycięzca wyłaniany jest kolejno w drodze[40]:

  1. rozegranej w pełnym wymiarze dogrywki trwającej dwa razy po 10 minut;
  2. kolejnej dogrywki trwającej maksymalnie 10 minut, podczas której obowiązuje tzw. zasada nagłej śmierci;
  3. konkursu kopów.

Po zakończeniu fazy grupowej IRB desygnował dziesięciu arbitrów i dwóch TMO na rozgrywane mecze fazy pucharowej. 3 października wyznaczono sędziów ćwierćfinałów[41], ogłoszenie arbitrów meczów półfinałowych nastąpiło 10 października[42], natomiast sędziowie meczów o medale zostali desygnowani 17 października[43].

Ćwierćfinały Półfinały Finał
                   
8 października - Wellington Regional Stadium, Wellington        
  Irlandia  10
15 października - Eden Park, Auckland
  Walia  22  
  Walia  8
8 października, Eden Park, Auckland
    Francja  9  
  Anglia  12
23 października - Eden Park, Auckland
  Francja  19  
  Francja  7
9 października - Wellington Regional Stadium, Wellington
    Nowa Zelandia  8
  Republika Południowej Afryki  9
16 października - Eden Park, Auckland
  Australia  11  
  Australia  6 Mecz o 3. miejsce
9 października, Eden Park, Auckland
    Nowa Zelandia  20  
  Nowa Zelandia  33   Walia  18
  Argentyna  10     Australia  21
21 października, Eden Park, Auckland

Ćwierćfinały[edytuj | edytuj kod]

8 października 2011
18:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Irlandia  10 - 22  Walia Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 35 787

Punkty: O'Gara 5 (pd K)
Earls 5 (P)

(3 - 10)
Relacja
Punkty: Priestland 4 (2pd)
Halfpenny 3 (K)
Davies 5 (P)
Phillips 5 (P)
Sh. Williams 5 (P)

8 października 2011
20:30
sędzia: Australia Steve Walsh
Anglia  12 - 19  Francja Eden Park, Auckland
widzów: 49 105

Punkty: Wilkinson 2 (pd)
Foden 5 (P)
Cueto 5 (P)

(0 - 16)
Relacja
Punkty: Trinh-Duc 3 (dg)
Yachvili 6 (2K)
Médard 5 (P)
Clerc 5 (P)

9 października 2011
18:00
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Republika Południowej Afryki  9 - 11  Australia Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 34 914

Punkty: M. Steyn 9 (dg 2K)

(3 - 8)
Relacja
Punkty: O'Connor 6 (2K)
Horwill 5 (P)

9 października 2011
20:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Nowa Zelandia  33 - 10  Argentyna Eden Park, Auckland
widzów: 57 192

Punkty: Cruden 2 (pd)
Weepu 21 (7K)
Thorn 5 (P)
Read 5 (P)

(12 - 7)
Relacja
Punkty: Contepomi 2 (pd)
Bosch 3 (K)
Cabello 5 (P)
Yellow card.svg Vergallo (58')


Półfinały[edytuj | edytuj kod]

15 października 2011
21:00
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Walia  8 - 9  Francja Eden Park, Auckland
widzów: 58 630

Punkty: Phillips 5 (P)
Hook 3 (K)
Red card.svg Warburton (18')

(3 – 6)
Relacja
Punkty: Parra 9 (3K)

16 października 2011
21:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Australia  6 - 20  Nowa Zelandia Eden Park, Auckland
widzów: 60 087

Punkty: O'Connor 3 (K)
Cooper 3 (dg)

(6 – 14)
Relacja
Punkty: Weepu 12 (4K)

Nonu 5 (P)
Cruden 3 (dg)
Yellow card.svg S. Williams (76')


Mecz o 3 miejsce[edytuj | edytuj kod]

21 października 2011
20:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Walia  18 - 21  Australia Eden Park, Auckland
widzów: 53 014

Punkty: S. Jones 5 (pd K)
Hook 3 (K)
Halfpenny 5 (P)
Sh. Williams 5 (P)

(3 - 7)
Relacja
Punkty: O'Connor 8 (pd 2K)
Barnes 8 (P dg)
McCalman 5 (P)


Finał[edytuj | edytuj kod]

23 października 2011
21:00
sędzia: Republika Południowej Afryki Craig Joubert
Francja  7 - 8  Nowa Zelandia Eden Park, Auckland
widzów: 61 079

Punkty: Dusautoir 5 (P)
Trinh-Duc 2 (pd)

(0 - 5)
Relacja
Punkty: Woodcock 5 (P)
Donald 3 (K)




 

MISTRZ ŚWIATA 2011

Flag of New Zealand.svg

NOWA ZELANDIA
 DRUGI TYTUŁ

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Statystyki podane za stroną ESPN Scrum dla drużyn[44], punktów zawodników[45] oraz przyłożeń[46].

Drużyna Wygrane Przegrane Remisy PZ PS Różnica Przyłożenia Podwyższenia Karne Dropgole
 Nowa Zelandia 7 0 0 301 72 +229 40 25 15 2
 Francja 4 3 0 159 124 +35 16 11 17 2
 Australia 5 2 0 211 95 +116 28 19 9 2
 Walia 4 3 0 228 74 +154 29 22 13 0
 Republika Południowej Afryki 4 1 0 175 35 +140 21 20 9 1
 Anglia 4 1 0 149 53 +96 20 14 6 1
 Irlandia 4 1 0 145 56 +89 16 13 12 1
 Argentyna 3 2 0 100 73 +27 11 9 9 0
 Samoa 2 2 0 91 49 +42 10 7 8 1
 Szkocja 2 2 0 73 59 +14 4 1 13 4
 Włochy 2 2 0 92 95 -3 13 6 5 0
 Tonga 2 2 0 80 98 -18 7 6 11 0
 Kanada 1 2 1 82 168 -86 9 5 7 2
 Gruzja 1 3 0 48 90 -42 3 3 9 0
 Stany Zjednoczone 1 3 0 38 122 -84 4 3 4 0
 Fidżi 1 3 0 59 167 -108 7 6 4 0
 Japonia 0 3 1 69 184 -115 8 4 7 0
 Rumunia 0 4 0 44 169 -125 3 1 9 0
 Rosja 0 4 0 57 196 -139 8 4 2 1
 Namibia 0 4 0 44 266 -222 5 2 2 3
Punkty Nazwisko Drużyna Przyłożenia Podwyższenia Karne Dropgole
62 Morné Steyn  Republika Południowej Afryki 2 14 7 1
52 James O'Connor  Australia 1 13 7 0
45 Kurt Morath  Tonga 0 6 11 0
44 Ronan O'Gara  Irlandia 0 10 8 0
41 Piri Weepu  Nowa Zelandia 0 4 11 0
39 Dimitri Yachvili  Francja 0 6 9 0
37 Morgan Parra  Francja 1 4 8 0
36 Colin Slade  Nowa Zelandia 1 14 1 0
34 James Arlidge  Japonia 2 3 6 0
30 Chris Ashton  Anglia 6 0 0 0
30 Vincent Clerc  Francja 6 0 0 0
29 Rhys Priestland  Walia 0 10 3 0
28 Stephen Jones  Walia 0 11 2 0
28 Merab Kwirikaszwili  Gruzja 0 2 8 0
28 Jonny Wilkinson  Anglia 0 5 5 1
26 Berrick Barnes  Australia 3 4 0 1
26 Felipe Contepomi  Argentyna 1 3 5 0
25 Adam Ashley-Cooper  Australia 5 0 0 0
25 Israel Dagg  Nowa Zelandia 5 0 0 0
25 Keith Earls  Irlandia 5 0 0 0
25 Tusi Pisi  Samoa 0 2 6 1
Nazwisko Drużyna Przyłożenia
Chris Ashton  Anglia 6
Vincent Clerc  Francja 6
Adam Ashley-Cooper  Australia 5
Israel Dagg  Nowa Zelandia 5
Keith Earls  Irlandia 5
Mark Cueto  Anglia 4
Vereniki Goneva  Fidżi 4
Zac Guildford  Nowa Zelandia 4
Richard Kahui  Nowa Zelandia 4
Jerome Kaino  Nowa Zelandia 4
Sonny Bill Williams  Nowa Zelandia 4
Scott Williams  Walia 4

Po zakończonym Pucharze Świata IRB przygotowało obszerne zestawienie statystyczno-analityczne imprezy[47].

Oficjalna strona IRB podała, że za najlepszych zawodników turnieju zostali uznani Israel Dagg, Jerome Kaino, Jamie Roberts, Sean O'Brien oraz Jacques Burger[48].

Transmisje telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

Główny nadawca[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2009 organizatorzy wybrali głównego nadawcę dla Pucharu Świata[49].

Kraj Stacja telewizyjna Uwagi
Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
SKY
Producent transmisji meczy w jakości HD

Prawa telewizyjne do pokazywania spotkań[edytuj | edytuj kod]

Kraj Język Stacja telewizyjna Kraj Język Stacja telewizyjna
Argentyna
Argentyna
hiszpański
ESPN, Canal Siete Australia
Australia
angielski
Fox Sports, Nine Network
Brazylia
Brazylia
portugalski
ESPN Czechy
Czechy
czeski
ČT4 Sport
Francja
Francja
francuski
TF1, Eurosport, France Télévisions, Canal+ Gruzja
Gruzja
gruziński
Gruzińska Korporacja Nadawcza
Irlandia
Irlandia
angielski
irlandzki
Setanta Sports, TG4, RTÉ Sport Japonia
Japonia
japoński
J Sports
Niemcy
Niemcy
niemiecki
Sport1 Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
angielski
SKY, Māori Television, TVNZ, TV3
Polska
Polska
polski
Polsat Sport[50] Republika Południowej Afryki
Republika Południowej Afryki
afrikaans
angielski
xhosa
zulu
SuperSport, Południowoafrykańska Korporacja Nadawcza
Rosja
Rosja
rosyjski
Россия 2 Rumunia
Rumunia
rumuński
Digi TV
Stany Zjednoczone
Stany Zjednoczone
angielski
Universal Sports, NBC Walia
Walia
walijski
S4C
Wielka Brytania
Wielka Brytania
angielski
ITV[51] Włochy
Włochy
włoski
Sky Italia

Partnerzy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym dostawcą piłek na Puchar Świata jest firma Gilbert, dla której jest to już piąty turniej w tej roli[52].

Światowi Partnerzy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalni Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Mecze eliminacyjne reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

Runda wstępna, grupa europejska (Puchar Narodów Europy 2A)

Przypisy

  1. Final date for RWC 2011 revealed
  2. Rugby World Cup 2011
  3. Here come the Cup fans
  4. Visitors add colour to NZ during RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-12-14].
  5. 5,0 5,1 Rugby World Cup visitor numbers put at 133,000 (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-02].
  6. 6,0 6,1 RWC 2011 ticket revenue target achieved (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-04-02].
  7. 7,0 7,1 RWC 2011 boost for all areas of the Game (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02].
  8. Trio target 2011 Rugby World Cup
  9. Japan in Rugby World Cup bid
  10. Pienaar heralds strength of SA World Cup bid (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-02].
  11. Firms back SA's RWC 2011 bid
  12. Marking five years of progress (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-04-02].
  13. New Zealand launches bid for rugby world cup 2011
  14. SA's RWC 2011 destiny nears
  15. Japanese anger as 2011 World Cup goes to New Zealand
  16. Prawdopodobny rozkład głosów przedstawił NZ Herald: An anatomy of the World Cup vote
  17. Qualifying changes for 2011 RWC
  18. Twenty teams to compete at Rugby World 2011
  19. RWC 2011 qualifying overview (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-09-09].
  20. IRB World Rankings used for RWC 2011 draw (ang.). irb.com. [dostęp 2012-04-09].
  21. Canada unveil 30-man squad for RWC 2011
  22. RWC 2011 fixtures and pool venues announced
  23. Deadline fears for stadium
  24. Rugby World Cup matches moved
  25. Christchurch hosting RWC 2011 games decision
  26. Christchurch matches rescheduled after quake
  27. Battle of the stadiums
  28. It's Eden Park says disappointed Mallard
  29. Stadium has World Cup experience wrapped up
  30. Applause for our park's world class makeover
  31. New stadium approved for Dunedin
  32. Dunedin stadium on schedule
  33. Christchurch RWC 2011 Pool Match rescheduling
  34. Council decides to sell Carisbrook
  35. Construction - Forsyth Barr Stadium
  36. Stadium branding forbidden for World Cup
  37. irb.com: World Cup. Referees (ang.). [dostęp 2011-08-11].
  38. RWC 2011 Draw streamed live (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02].
  39. Rugby World Cup 2011 pools announced (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02].
  40. 40,0 40,1 Tournament rules
  41. RWC 2011 quarter-final match officials named
  42. RWC 2011 semi-final match officials named
  43. Craig Joubert to referee RWC 2011 Final
  44. Statsguru / Test matches / Team records
  45. Statsguru / Test matches / Player records / Points
  46. Statsguru / Test matches / Player records / Tries
  47. Statistical Review and Match Analysis (ang.). irb.com. [dostęp 2011-12-03].
  48. Top five players of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02].
  49. SKY New Zealand RWC 2011 Host Broadcaster
  50. Polsat Sport
  51. RWC UK Broadcast details announced
  52. Gilbert to supply balls for RWC 2011 and 2015

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]