RS-82/RS-132

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z RS-82)
Skocz do: nawigacja, szukaj
RS-82
Ракетные снаряды РС-82.jpg
Pociski rakietowe RS-82
Państwo  ZSRR
Rodzaj powietrze-ziemia
Przeznaczenie burzący, przeciwpancerny (wersja RBS)
Data konstrukcji 1930.
Lata produkcji 1937 – 1950.
Operacyjność 1940 – 1950.
Długość 600 mm
Średnica 82 mm
Rozpiętość 200 mm
Masa 6,8 kg
Napęd paliwo stałe (proch bezdymny)
Prędkość 340 m/s
Zasięg 6,2 km
Naprowadzanie niekierowany
Masa głowicy 0,36 kg
Typ głowicy burząca, przeciwpancerna
RS-132
horizontal
Pociski rakietowy RS-132
Państwo  ZSRR
Rodzaj powietrze-ziemia
Przeznaczenie burzący, przeciwpancerny (RBS-132), odłamkowy (ROFS-132)
Data konstrukcji 1930.
Lata produkcji 1938 – 1950.
Operacyjność 1940. – 1950.
Długość 600 mm
Średnica 132 mm
Rozpiętość 300 mm
Masa 23,0 kg
Napęd paliwo stałe (proch bezdymny)
Prędkość 350 m/s
Zasięg 7,1 km
Naprowadzanie niekierowany
Masa głowicy 0,9 kg
Typ głowicy burząca, przeciwpancerna, odłamkowa

RS-82 i RS-132 (RS – ros. Реактивный Снаряд, czyt. reaktiwnyj snariad; pocisk rakietowy) – niekierowane pociski rakietowe klasy powietrze-ziemia, używane na dużą skalę przez lotnictwo radzieckie w czasie II wojny światowej. Wersje tych pocisków z większymi głowicami wystrzeliwano ze sławnych katiusz.

Pociski były opracowywane przez zespół pod kierownictwem Gieorgija Langemaka już od lat 1920; pod koniec dekady skonstruował on prototyp RS-82. Kaliber pocisku był efektem użycia jako paliwa standardowej laski prochu bezdymnego o średnicy 24 mm (średnica 3 lasek i grubość ściany silnika dawały łącznie 82 mm). Początkowo wykorzystywano stabilizatory pierścieniowe, o średnicy równej kalibrowi pocisku, ale nie spełniały one swego zadania. Po próbach polowych i w tunelach aerodynamicznych użyto stateczników o rozpiętości 200 mm dla mniejszego RS-82 i 300 mm dla większego RS-132; dawały one optymalną celność i zasięg, bez nadmiernego zwiększania masy pocisku.

Celność rakiet RS-82 i RS-132 pozostała słaba; w próbach, przy strzelaniu z odległośći 500m, uzyskano jedynie 1,1% trafień w cel punktowy, a 3,7% – w grupowy[1]. W warunkach bojowych, w chaosie pola bitwy celność była jeszcze niższa. Z tego powodu pociski zasadniczo nie nadawały się do niszczenia celów opancerzonych. Słaba głowica wymagała bezpośredniego trafienia, by zniszczyć czołg lekki, bliskie trafienia nie powodowały szkód. Silniejszy RS-132 był w stanie uszkodzić czołg średni uderzając tuż koło niego; kumulacyjna głowica RBS mogła przebić 110 mm pancerza, ale tylko przy idealnym trafieniu pod kątem 90°, co było praktycznie nieosiągalne. Rakiety te najlepiej sprawdzały się w masowym użyciu przeciw celom lekko- lub nieopancerzonym.

RS-82 pierwotnie, od 1932, służyły jako pociski powietrze-powietrze na myśliwcach I-15, montowane na wyrzutniach szynowych. Tak uzbrojone samoloty odniosły pewne sukcesy w starciu nad Chałchin-Goł, ale zbyt duży opór czołowy wyrzutni powodował poważne obniżenie szybkości samolotu.

Oficjalnie na wyposażenie lotnictwa radzieckiego przyjęto pociski w 1940. W tym roku wyprodukowano już 125 tys. RS-82 i prawie 32 tys. RS-132[1]. W 1942 wprowadzono nowe wyrzutnie o mniejszym oporze aerodynamicznym. Pociski wykorzystywano na wielu maszynach, jak I-153, I-15, I-16, ŁaGG-3, ale najbardziej znanym samolotem przenoszącym zazwyczaj 8 rakiet był Ił-2.

Na podstawie tych rakiet opracowano pociski M8 (z głowicą zawierającą 0,64 kg materiałów wybuchowych zamiast 0,36 kg) i M-13 (4.9 kg zamiast 0,9 kg). Wystrzeliwano je z naziemnych wyrzutni BM-13, BM-8 i BM-31, ale pociski M-13 wtórnie przystosowano do strzelań powietrznych.

Pociski RS-82 i 132 zostały zastąpione przez pociski TRS-82 (S2) i TRS-132 (S3) z początkiem lat 1950.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 RS-82 – 132 (ros.). [dostęp 10 listopada 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Yefim Gordon: Soviet/Russian Aircraft Weapons Since World War Two. Hinckley, Wielka Brytania: Midland Publishing, 2004, s. 139-141. ISBN 1-85780-188-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]