Selenografia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Selenografia jako tradycyjna nauka: Przykłady z Johanna Hieronymusa Schrötera Fragmenty selenograficzne (1791)
Selenografia – dziedzina astronomii zajmująca się badaniem (opisem) powierzchni Księżyca (naturalnego satelity Ziemi)[1][2]. Jej nazwa wywodzi się z greckich słów Selḗnē (Σελήνη ‘Księżyc’; bogini i uosobienie Księżyca w mitologii greckiej)[3] i gráphō (γράφω ‘pisać’). Jest odpowiednikiem geografii[2]. Jej twórcą jest Jan Heweliusz.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Powszechna PWN. T. 4. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 162.
- ↑ 2,0 2,1 Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Obzor, 1987, s. 545.
- ↑ Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 406-407. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).