Selenografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Selenografia jako tradycyjna nauka: Przykłady z Johanna Hieronymusa Schrötera Fragmenty selenograficzne (1791)

Selenografia – dziedzina astronomii zajmująca się badaniem (opisem) powierzchni Księżyca (naturalnego satelity Ziemi)[1][2]. Jej nazwa wywodzi się z greckich słów Selḗnē (Σελήνη ‘Księżyc’; bogini i uosobienie Księżyca w mitologii greckiej)[3] i gráphō (γράφω ‘pisać’). Jest odpowiednikiem geografii[2]. Jej twórcą jest Jan Heweliusz.

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 4. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 162. 
  2. 2,0 2,1 Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Obzor, 1987, s. 545. 
  3. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 406-407. ISBN 80-8046-098-1.  (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach