Stanisław Tymiński
| Stanisław Tymiński | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 27 stycznia 1948 Pruszków |
| Przewodniczący Partii X | |
| Przynależność polityczna | Partia X |
| Okres urzędowania | od 1991 do 1995 |
| Następca | Józef Kossecki |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Stanisław Tymiński, znany jako Stan Tyminski (ur. 27 stycznia 1948 w Pruszkowie) – polski biznesmen prowadzący interesy w USA, Kanadzie i Ameryce Południowej, zajmujący się branżą elektroniczną, komputerową i telewizyjną, kandydat w polskich wyborach prezydenckich w 1990 i 2005 roku, założyciel Partii X.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Wychował się we wsi Komorów niedaleko Warszawy. Z wykształcenia jest technikiem elektronikiem. Ukończył Technikum Elektroniczno-Mechaniczne im. Marcina Kasprzaka w Warszawie przy dawnych Zakładach Radiowych im. M. Kasprzaka. Później rozpoczął pracę w Zakładach Wytwórczych Elektronowych Przyrządów Pomiarowych „ELPO” w Warszawie. W 1968 r. został przyjęty na studia wieczorowe na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Elektronicznym.
W 1969 wyemigrował do Szwecji, w której przez krótki czas pracował w szklarni, gdzie poznał swoją przyszłą pierwszą żonę Pulmu, która była Finką. W tym samym roku, po tym jak stracił pracę, ze Szwecji wyemigrował do Kanady, gdzie w 1975 założył firmę komputerową Transduction, którą posiada do tej pory. W 1981 kierowany chęcią zgłębienia świata duchowego Indian dotarł do odległych zakątków Amazonii, w mieście Iquitos w Peru stworzył małe finansowe imperium, lokalną telewizję kablową, restauracje i poślubił miejscową Żydówkę Myrnę Gracielę Pérez Velasco. W czerwcu 1994 założył pierwszy komercyjny BBS Maloka, w którym oprócz wielu innych usług, po raz pierwszy udostępniono każdemu mieszkańcowi Polski dostęp do światowej sieci Internet.
Działalność polityczna [edytuj]
W 1988r. wstąpił do Kanadyjskiej Partii Libertariańskiej (Libertarian Party of Canada), opowiadającej się za zdecydowanym obniżeniem podatków. W latach 1990-1991 był liderem tej partii.
Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1990. Pomimo spodziewanej porażki, przedstawiany jako „kandydat znikąd” Stanisław Tymiński po bardzo intensywnej kampanii, podczas której przedstawiał się jako jedyny „człowiek spoza układu” i alternatywa dla pozostałych, a także zdecydowanie kontestował dokonywane reformy gospodarcze, uzyskał w I turze 3 797 605 głosów (23,10%), wyprzedzając m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Włodzimierza Cimoszewicza i wchodząc do II tury przeciwko Lechowi Wałęsie.
W trakcie kampanii wyborczej miało miejsce wiele ataków na Stanisława Tymińskiego, m.in. UOP i Krzysztof Kozłowski (ówczesny minister spraw wewnętrznych w rządzie Mazowieckiego) oskarżyli go o to, że ma związek z Libią (krajem wiązanym wówczas z terroryzmem) oraz z Kolumbią (gdzie silne były wpływy handlarzy narkotyków) – oskarżenia okazały się fałszywe[1][2]. Tuż przed końcem kampanii wyborczej Telewizja Polska podała, że stosuje on przemoc wobec żony – po wyborach telewizja przegrała prawomocnie proces o pomówienie. Gazeta Wyborcza opublikowała opinię psychologa Andrzeja Samsona, że Tymiński jest chory psychicznie[3].
Tymiński posługiwał się „czarną teczką”, w której miał mieć, według swoich oświadczeń, kompromitujące Lecha Wałęsę dokumenty, które jednak nie zostały ujawnione. Uważa się, że za jego sprawą pojawiło się w polityce polskiej określenie „teczka” jako zbiór domniemanych kompromitujących materiałów służących do szantażowania ich ujawnieniem.
W II turze, kiedy poparło go 3 683 098 głosujących (25,75%), przegrał zdecydowanie z Lechem Wałęsą.
Po porażce w wyborach założył Partię X, która nie odegrała znaczącej roli w polskim życiu publicznym. Bezskutecznie usiłował zarejestrować swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich 1995, jednak nie udało mu się zebrać 100 tys. podpisów poparcia.
3 czerwca 2005 przyleciał do Polski i zapowiedział swój start w wyborach prezydenckich jako kandydat Ogólnopolskiej Koalicji Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 23 czerwca 2005. W wyborach uzyskał 23 545 głosów, tj. 0,16% i uplasował się na dziewiątym miejscu spośród dwunastu kandydatów[4].
1 września 2010 Stanisław Tymiński oświadczył, że wycofuje się z działalności politycznej[5].
Życie prywatne [edytuj]
Był trzykrotnie żonaty, jego pierwszą żoną była Finka Pulmu, drugą Peruwianka Myrna Graciela, trzecią Chinka Mulan. Ma czworo własnych dzieci: Henryka (z pierwszego małżeństwa), Alicję, Jerzego, Isis (z drugiego małżeństwa), wychowuje adoptowaną córkę Cindy, której matką jest jego trzecia żona[6].
Publikacje [edytuj]
- Święte psy (1990)
Przypisy
- ↑ The Washington Post 1 XII 1990, Battiata Marry: Article: Polish Government Links Tyminski to Libya, Secret Police.
- ↑ Piąta władza, gazeta.pl z 13 października 2006.
- ↑ Stan ciężki urojony, polityka.pl z 13 lipca 2006.
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2005.
- ↑ Felieton Stanisława Tymińskiego opublikowany na jego stronie internetowej – Święte Psy.
- ↑ Bibliografia Stanisława Tymińskiego.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Cichosz, Marzena: (Auto)kreacja wizerunku polityka na przykładzie wyborów prezydenckich w III RP, Toruń 2003
- Gebethner, Stanisław; Jasiewicz, Krzysztof (red.): Dlaczego tak głosowano. Wybory prezydenckie '90, Warszawa 1993
- Jabłonowski, Andrzej; Sobkowiak, Leszek (red.): Marketing polityczny w teorii i praktyce, Wrocław 2002
- Mazur, Marek: Marketing polityczny. Wyczerpujący przegląd technik i metod stosowanych w kampanii wyborczej, Warszawa 2002
- Wiszniowski, Robert: Marketing wyborczy. Studium kampanii wyborczych w systemach prezydenckich i semiprezydenckich, Warszawa – Wrocław 2000
- Mirosława Grabowska, Ireneusz Krzemiński: „Bitwa o Belweder”, Wydawnictwo Literackie „Myśl” Kraków 1991
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Stanisław Tymiński bez cenzury („No censorship”) – teksty felietonów w języku polskim i angielskim
