Tadeusz Pikus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Pikus
Biskup tytularny Lysinii
Tadeusz Pikus
Surrexit Dominus vere
Zmartwychwstał Pan prawdziwie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1 września 1949
Zabiele
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania od 1999
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 7 czerwca 1981
Nominacja biskupia 24 kwietnia 1999
Sakra biskupia 8 maja 1999
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 maja 1999
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Kazimierz Romaniuk
Bronisław Dembowski

Tadeusz Pikus (ur. 1 września 1949 Zabielu) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor doktor habilitowany teologii fundamentalnej, biskup pomocniczy warszawski od 1999.

Życiorys [edytuj]

Studiował w Akademickim Studium Teologii Katolickiej w Warszawie oraz na Uniwersytecie Nawarry w Pampelunie w Hiszpanii. Święcenia kapłańskie otrzymał 7 czerwca 1981. Przez dwa lata pełnił obowiązki wikariusza i katechety w parafii Świętej Rodziny w Jaktorowie.

Powróciwszy z Hiszpanii, został referentem w sekretariacie prymasa Polski oraz był wykładowcą, prefektem, a następnie wicerektorem, w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym św. Jana Chrzciciela w Warszawie.

Od 1990 przez 2 lata był kapelanem pracowników Pracowni Konserwacji Zabytków w Moskwie oraz duszpasterzem Polaków zamieszkałych w Związku Radzieckim (później Rosji). Po powrocie do Polski został też mianowany duszpasterzem przedsiębiorców i organizatorów życia gospodarczego w Warszawie oraz rektorem kościoła seminaryjnego Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny na Bielanach.

8 maja 1999 został konsekrowany na biskupa. Wikariusz generalny archidiecezji warszawskiej, przewodniczący Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej Warszawskiej, członek Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów Archidiecezji Warszawskiej, kanonik gremialny Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej, członek Rady Biskupiej Archidiecezji Warszawskiej.

W 2001 Zebranie Plenarne KEP wybrało go na przewodniczącego Bilateralnego Zespołu Katolicko-Prawosławnego oraz na członka Rady ds. Dialogu Religijnego i przewodniczącego Komitetu ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi (2001–2006). W 2002 316. Zebranie Plenarne KEP wybrało go na członka Rady Programowej Zespołu Pomocy dla Kościoła Katolickiego na Wschodzie, 2 maja 2002 został wybrany na przewodniczącego Rady Programowej Zespołu Pomocy dla Kościoła Katolickiego na Wschodzie. 28 listopada 2003 325. Zebranie Plenarne KEP mianowało go delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Polskich Przetwórców Żywności. W 2004 KEP ustanowiła go członkiem Zespołu KEP ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla. 9 marca 2005 331. Zebranie Plenarne KEP wybrało go na przewodniczącego Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną (2005–2010). W dniach 23–25 czerwca 2006 na 336. Zebraniu Plenarnym KEP (Poznań-Gniezno) został wybrany na przewodniczącego Rady ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski.

Biskup Tadeusz Pikus znany jest głównie z działań ekumenicznych, a także aktywnie popiera integrację osób niepełnosprawnych.

Obecnie wykłada na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W 2002 uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego UKSW. 14 kwietnia 2008 otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych.

13 października 2005 Ministerstwo Edukacji Narodowej nadało mu, za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania Medal Komisji Edukacji Narodowej (legitymacja nr 96785). 20 września 2005 Zarząd Stowarzyszenia Teologów Fundamentalnych w Polsce przyjął go w poczet członków zwyczajnych. Na wniosek Wydziału Teologicznego Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II został powołany przez Walne Zebranie Towarzystwa Naukowego KUL JPII 28 marca 2007 na członka korespondenta tego wydziału.

Publikacje [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Biskupi warszawscy
Biskupi diecezjalni
Józef Miaskowski (1800–1804) • Franciszek Skarbek-Malczewski (1819) • Szczepan Hołowczyc (1819–1823) • Wojciech Skarszewski (1824–1827) • Jan Paweł Woronicz (1828–1829) • Stanisław Kostka Choromański (1837–1838) • Antoni Melchior Fijałkowski (1857–1861) • Zygmunt Szczęsny Feliński (1862–1883) • Wincenty Teofil Popiel (1883–1912) • Aleksander Kakowski (1913–1938) • August Hlond (1946–1948) • Stefan Wyszyński (1948–1981) • Józef Glemp (1981–2007) • Stanisław Wielgus (2007) • Kazimierz Nycz (od 2007)
Biskupi pomocniczy
Jan Chrzciciel Albertrandi (1798–1808) • Daniel Ostrowski (1818–1831) • Mikołaj Jan Manugiewicz (1822–1825) • Franciszek Pawłowski (1827–1829) • Tomasz Chmielewski (1837–1844) • Jan Dekert (1859–1861) • Henryk Ludwik Plater (1859–1868) • Kazimierz Ruszkiewicz (1884–1925) • Stanisław Gall (1918–1919, 1933–1940) • Władysław Szcześniak (1925–1926) • Antoni Szlagowski (1928–1956) • Zygmunt Choromański (1946–1968) • Wacław Majewski (1946–1983) • Jerzy Modzelewski (1959–1986) • Bronisław Dąbrowski (1962–1993) • Władysław Miziołek (1969–1992) • Zbigniew Józef Kraszewski (1970–1992) • Kazimierz Romaniuk (1982–1992) • Marian Duś (od 1986) • Stanisław Kędziora (1987–1992) • Józef Zawitkowski (1990–1992) • Piotr Jarecki (od 1994) • Tadeusz Pikus (od 1999)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Tadeusz_Pikus&oldid=36185661”