Zbigniew Józef Kraszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Józef Kraszewski
Biskup tytularny Horreomargum
Maria Vincit
Maria zwycięża
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1922
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 2004
Warszawa
Biskup pomocniczy warszawsko-praski
Okres sprawowania 1992–1997
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1970–1992
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 12 marca 1949
Nominacja biskupia 5 listopada 1970
Sakra biskupia 8 grudnia 1970
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Armii Krajowej Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego (nadany po 1992)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 grudnia 1970
Miejscowość Warszawa
Miejsce katedra warszawska
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Wacław Majewski
Jerzy Modzelewski
Tablica kommemoratywna ufundowana przez biskupa Kraszewskiego przy konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej w Warszawie upamiętniająca wyjście z Polski ostatnich oddziałów wojsk rosyjskich w 1993 roku

Zbigniew Józef Kraszewski (ur. 12 lutego 1922 w Warszawie, zm. 4 kwietnia 2004 tamże) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1970–1992, biskup pomocniczy warszawsko-praski w latach 1992–1997, od 1997 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny inteligenckiej, był synem oficera Wojska Polskiego. Jesienią 1942 ukończył szkołę Podchorążych Piechoty KG NSZ ze stopniem kaprala podchorążego, a we wrześniu 1943 wstąpił na I tajny kurs Metropolitalnego Seminarium Duchownego Św. Jana Chrzciciela w Warszawie[1]. Brał udział w powstaniu warszawskim w szeregach Armii Krajowej jako kapelan, mimo że nie przyjął jeszcze święceń kapłańskich. Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1949. Święcenia kapłańskie przyjął 12 marca 1949 w Warszawie z rąk Stefana Wyszyńskiego.

Pracował jako wikariusz w Lesznie koło Błonia (1949), następnie wikariusz w Piastowie (1949–1952) i w parafii św. Wawrzyńca w Warszawie (1952–1956). W 1954 obronił doktorat z teologii, specjalizując się w teologii dogmatycznej. Uzupełniał studia w Rzymie w latach 1963–1964. Od 1956 był profesorem w Metropolitalnym Seminarium Duchownym św. Jana Chrzciciela w Warszawie, a także prefektem tego seminarium (1956–1964), wicerektorem (1964–1969) i rektorem (1969–1970). Od 1970 był proboszczem parafii Bożego Ciała w Warszawie (przy konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej). Kanonik kapituły metropolitalnej w Warszawie.

5 listopada 1970 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Horreomargum. 8 grudnia 1970 przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 1970–1992 sprawował funkcję wikariusza generalnego archidiecezji warszawskiej. W Episkopacie Polski zajmował stanowiska wiceprzewodniczącego Komisji Maryjnej oraz Komisji Duszpasterstwa Akademickiego. Od 1989 był ogólnopolskim duszpasterzem kombatantów.

25 marca 1992 został przeniesiony na funkcję biskupa pomocniczego nowo utworzonej diecezji warszawsko-praskiej. Po osiągnięciu wieku emerytalnego przeszedł 6 grudnia 1997 w stan spoczynku.

Wśród wielu odznaczeń, jakim go uhonorowano, są Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (nadany przez rząd na wychodźstwie w 1979), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1994 z nadania Lecha Wałęsy), Medal Wojska (czterokrotnie), Krzyż Walecznych i Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego oraz Medal Polonia Mater Nostra Est.

Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1949: Obrzęd święceń kapłańskich w świetle najnowszych dokumentów papieża Piusa XII
  • 1960: Matka i Królowa nasza
  • 1963: Zagadnienie łaski u apologetów II
  • 1965: Udział Matki Bożej w dziele odkupienia
  • 1980: Sto dowodów na istnienie Boga
  • 1984: Miłosierdzie Boże ratunkiem dla świata

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]