Cadel Evans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cadel Evans
Cadel Evans - Criterium du Dauphiné 2012 - 1ere étape (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1977
Katherine, Australia
Wzrost 174 cm
Dyscypliny kolarstwo szosowe i górskie
Dorobek medalowy
Cadel Evans
Drużyna BMC Racing Team
Największy sukces 1. miejsce w Tour de France 2011
Strona WWW www.cadelevans.com.au/
Drużyny
2002
2003 - 2004
2005 - 2009
2010 - ...
Mapei-QuickStep
Team Telekom
Davitamon-Lotto
BMC Racing Team

Cadel Lee Evans (ur. 14 lutego 1977 w Katherine) – australijski kolarz szosowy i górski, złoty medalista szosowych mistrzostw świata, zwycięzca UCI ProTour oraz pierwszy zwycięzca Tour de France (2011) pochodzący z Australii[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Cadel Evans urodził się ze złamanym nosem. W wieku ośmiu lat został kopnięty przez konia i przeleżał kilka tygodni w śpiączce. Zdawało się wtedy, że Cadel nigdy nie będzie zawodowym sportowcem, gdyż nie posiadał ani dobrych warunków fizycznych, ani szybkości. Swoją karierę zaczynał na BMX, lecz później zmienił dyscyplinę na kolarstwo górskie[2], w którym już jako junior zaczął odnosić sukcesy, trzykrotnie zdobywając tytuł mistrza kraju, srebrne i brązowe medale na mistrzostwach świata U-23, a także wygrał Puchar Świata w sezonach 1998 i 1999. Na igrzyskach olimpijskich w Sydney zajął siódme miejsce. Mimo tak wielu zwycięstw, w połowie 2000 roku postanowił kolejny raz zmienić dyscyplinę – tym razem na kolarstwo szosowe.

Profesjonalną karierę rozpoczął w zespole Saeco w 2001. W następnym sezonie przeniósł się do Mapei. Stamtąd przeniósł się do niemieckiego zespołu T-Mobile, gdzie występował w latach 2003-2004. W 2005 przeniósł się do Davitamon-Lotto. W barwach tej ekipy po raz pierwszy wystartował w Tour de France, zajął wtedy ósme miejsce w klasyfikacji generalnej tego wyścigu. Był pierwszym Australijczykiem w pierwszej dziesiątce Tour de France od czasów Phila Andersona. Evans pokazał wtedy swoje umiejętności w jeżdżeniu po górach dotrzymując kroku Armstrongowi, Basso, a także Ullrichowi. W 2006 wygrał szwajcarski wyścig Tour de Romandie, zostawiając w tyle Alberto Contadora i Alejandro Valverde.

27 września 2009 podczas Mistrzostw Świata w Mendrisio zdobył tęczową koszulkę mistrza świata w wyścigu ze startu wspólnego.

W 2011 wygrał Tour de France, zostając pierwszym australijskim zwycięzcą w tym wyścigu. Koszulkę lidera, dzięki drugiemu miejscu w jeździe indywidualnej na czas, zdobył na przedostatnim etapie wyścigu, wygrywając z prowadzącymi wówczas w klasyfikacji generalnej braćmi Schleck: Andym i Frankiem.

Ponadto w 2001 wygrał etap Österreich-Rundfahrt, a w 2004 wygrał klasyfikację generalną tego wyścigu. W 2002 wygrał etap Tour Down Under, a także zajął czternaste miejsce w klasyfikacji generalnej Giro d'Italia. Jest również dwukrotnym zdobywcą drugiego miejsca w Tour de France (2007, 2008). W sezonie 2007 zwyciężył w klasyfikacji generalnej UCI ProTour, po tym jak zdyskwalifikowany został Włoch Danilo Di Luca. Natomiast w sezonie 2011 zajął drugie miejsce w klasyfikacji końcowej UCI World Tour, w której lepszy był tylko Belg Philippe Gilbert.

Najważniejsze osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Starty w Wielkich Tourach[edytuj | edytuj kod]

Grand Tour 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Pink jersey Giro 14. - - - - - - - 5. - - 3.
Yellow jersey Tour - - - 8. 4. 2. 2. 30. 26. 1. 7. 39.
golden jersey Vuelta - - 60. - - 4. - 3. - - - -

Przypisy

  1. Tour de France 2011: Perfect timing puts Cadel Evans on road to glory (ang.). 2011-07-23. [dostęp 2011-07-24].
  2. Jakub Wojczyński. Cadel - nowy król Francji. „Przegląd Sportowy”, s. 11, 26.07.2011. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]