Cadel Evans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cadel Evans
Cadel Evans
Narodowość  Australia
Data urodzenia 14 lutego 1977
Wzrost 1.74 m
Waga 67 kg
Drużyna BMC Racing Team
Największy sukces 1. miejsce w Tour de France (2011)
mistrzostwo świata ze startu wspólnego (2009)
Strona WWW www.cadelevans.com.au/
Drużyny
2002
2003 - 2004
2005 - 2009
2010 - ...		 Mapei-QuickStep
Team Telekom
Davitamon-Lotto
BMC Racing Team

Cadel Evans (ur. 14 lutego 1977 w Katherine) – australijski kolarz szosowy oraz pierwszy zwycięzca Tour de France (2011) pochodzący z Australii[1].

Spis treści

Biografia[edytuj]

Cadel Evans urodził się ze złamanym nosem. W wieku ośmiu lat został kopnięty przez konia i przeleżał kilka tygodni w śpiączce. Zdawało się wtedy, że Cadel nigdy nie będzie zawodowym sportowcem, gdyż nie posiadał ani dobrych warunków fizycznych, ani szybkości. Swoją karierę zaczynał na BMX, lecz później zmienił dyscyplinę na kolarstwo górskie[2], w którym już jako junior zaczął odnosić sukcesy, trzykrotnie zdobywając tytuł mistrza kraju, srebrne i brązowe medale na Mistrzostwach Świata, a także wygrał Puchar Świata w 1998 i 1999. Na olimpiadzie w Sydney zajął siódme miejsce. Mimo tak wielu zwycięstw, w połowie 2000 roku postanowił kolejny raz zmienić dyscyplinę – tym razem na kolarstwo szosowe.

Swoją profesjonalną karierę rozpoczął w zespole Saeco w roku 2001. W następnym sezonie przeniósł się do Mapei. Stamtąd przeniósł się do niemieckiego zespołu T-Mobile, gdzie występował w latach 2003-2004. W 2005 roku przeniósł się do Davitamon-Lotto. W barwach tej ekipy po raz pierwszy wystartował w Tour de France, zajął wtedy ósme miejsce w klasyfikacji generalnej tego wyścigu. Był pierwszym Australijczykiem w pierwszej dziesiątce Tour de France od czasów Phila Andersona. Evans pokazał wtedy swoje umiejętności w jeżdżeniu po górach dotrzymując kroku Armstrongowi, Basso, a także Ullrichowi. W 2006 wygrał szwajcarski wyścig Tour de Romandie, zostawiając w tyle Alberto Contadora i Alejandro Valverde.

27 września 2009 podczas mistrzostw świata zdobył tęczową koszulkę mistrza świata w wyścigu ze startu wspólnego elite.

W roku 2011 wygrał Tour de France, zostając pierwszym australijskim zwycięzcą w tym wyścigu. Koszulkę lidera, dzięki drugiemu miejscu w jeździe indywidualnej na czas, zdobył na przedostatnim etapie wyścigu, wygrywając z prowadzącymi wówczas w klasyfikacji generalnej braćmi Schleck: Andym i Frankiem.

Jego inne sukcesy to przede wszystkim: w 2001 wygrał etap Tour of Austria, a w 2004 wygrał klasyfikację generalną tego wyścigu. W 2002 wygrał etap Tour Down Under, a także zajął czternaste miejsce w klasyfikacji generalnej Giro d'Italia. Jest również dwukrotnym zdobywcą drugiego miejsca w Tour de France (2007, 2008).

Ważniejsze zwycięstwa i sukcesy[edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Tour de France 2011: Perfect timing puts Cadel Evans on road to glory (ang.). 2011-07-23. [dostęp 2011-07-24].
  2. ↑ Jakub Wojczyński. Cadel - nowy król Francji. „Przegląd Sportowy”, s. 11, 26.07.2011. 

Bibliografia[edytuj]

p • d • e
Zwycięzcy Tour de France
Maurice Garin (1903) • Henri Cornet (1904) • Louis Trousselier (1905) • René Pottier (1906) • Lucien Petit-Breton (1907, 1908) • François Faber (1909) • Octave Lapize (1910) • Gustave Garrigou (1911) • Odile Defraye (1912) • Philippe Thys (1913, 1914, 1920) • Firmin Lambot (1919, 1922) • Léon Scieur (1921) • Henri Pélissier (1923) • Ottavio Bottecchia (1924, 1925) • Lucien Buysse (1926) • Nicolas Frantz (1927, 1928) • Maurice Dewaele (1929) • André Leducq (1930, 1932) • Antonin Magne (1931, 1934) • Georges Speicher (1933) • Romain Maes (1935) • Sylvère Maes (1936, 1939) • Roger Lapébie (1937) • Gino Bartali (1938, 1948) • Jean Robic (1947) • Fausto Coppi (1949, 1952) • Ferdi Kübler (1950) • Hugo Koblet (1951) • Louison Bobet (1953, 1954, 1955) • Roger Walkowiak (1956) • Jacques Anquetil (1957, 1961, 1962, 1963, 1964) • Charly Gaul (1958) • Federico Bahamontes (1959) • Gastone Nencini (1960) • Felice Gimondi (1965) • Lucien Aimar (1966) • Roger Pingeon (1967) • Jan Janssen (1968) • Eddy Merckx (1969, 1970, 1971, 1972, 1974) • Luis Ocaña (1973) • Bernard Thévenet (1975, 1977) • Lucien Van Impe (1976) • Bernard Hinault (1978, 1979, 1981, 1982, 1985) • Joop Zoetemelk (1980) • Laurent Fignon (1983, 1984) • Greg LeMond (1986, 1989, 1990) • Stephen Roche (1987) • Pedro Delgado (1988) • Miguel Indurain (1991, 1992, 1993, 1994, 1995) • Bjarne Riis (1996) • Jan Ullrich (1997) • Marco Pantani (1998) • brak zwycięzcy (1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005) • Óscar Pereiro (2006) • Alberto Contador (2007, 2009) • Carlos Sastre (2008) • Andy Schleck (2010) • Cadel Evans (2011) • Bradley Wiggins (2012)
p • d • e
Zwycięzcy UCI ProTour
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cadel_Evans&oldid=36526638”