Ulica Grodzka w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Kraków COA.svg Kraków
ulica
Grodzka
Stare Miasto
Długość: 650 m
Widok ze skrzyzowania z ulicą Poselską na południe. W centralnym pukncie zdjęcia widoczna bryła Kościoła św. Andrzeja.
Widok ze skrzyzowania z ulicą Poselską na południe. W centralnym pukncie zdjęcia widoczna bryła Kościoła św. Andrzeja.
Mapa
mapa
Przebieg
Ikona ulica plac.svg Rynek Główny
Ikona ulica plac.svg ul. Franciszkańska, pl. Wszystkich Świętych, pl. Dominikański, ul. Dominikańska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Poselska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Senacka
Ikona ulica plac.svg pl. św. Marii Magdaleny
Ikona ulica plac.svg pl. im. ojca Adama Studzińskiego
Ikona ulica z prawej.svg ul. św. Idziego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. św. Gertrudy, ul. Stradomska, ul. Bernardyńska
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
ulica Grodzka
ulica Grodzka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Grodzka
ulica Grodzka
Ziemia 50°03′26,456″N 19°56′17,275″E/50,057349 19,938132Na mapach: 50°03′26,456″N 19°56′17,275″E/50,057349 19,938132
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Widok na północ spod Wawelu

Ulica Grodzka w Krakowie – jedna z najstarszych ulic Krakowa, była fragmentem szlaku handlowego wiodącego z południa na północ. Stanowi część Drogi Królewskiej, którą przejeżdżali królowie polscy udający się na Wawel. Jej nazwa występuje już w dokumentach miejskich z drugiej połowy XIII wieku.

Początek ulicy przy Rynku Głównym

Ulica rozpoczyna się w jednym z rogów Rynku Głównego i biegnie w kierunku południowym. W 1/3 długości znajduje się plac, który po wschodniej stronie nosi nazwę placu Dominikańskiego (mieści się przy nim kościół dominikanów), a po zachodniej – placu Wszystkich Świętych (na pamiątkę nieistniejącego już kościoła Wszystkich Świętych). Od placów odchodzą odpowiednio ulice Dominikańska i Franciszkańska. Dalej ulicę przecinają ulice Poselska i Senacka. Naprzeciwko kościoła św. św. Piotra i Pawła znajduje się plac św. Marii Magdaleny. Ulica Grodzka kończy się pod Wawelem, gdzie znajduje się ul. św. Idziego i plac im. ojca Adama Studzińskiego.

W okresie przedlokacyjnym przy tej ulicy skupiały się zabudowania osady zwanej Okołem z centrum przy romańskim kościele św. Andrzeja. Znajdowały się przy niej dziś już nieistniejące świątynie: św. Marii Magdaleny i Wszystkich Świętych. Ulica kończyła się Bramą Grodzką, za którą prowadził gościniec ku Stradomowi i do przeprawy przez Wisłę Mostem Królewskim.

Lewa strona ulicy na odcinku: Rynek Główny-plac Dominikański została po pożarze w 1850 r. cofnięta nieco w głąb. Dzięki temu ulica stała się szersza i bardziej reprezentacyjna. Przed pożarem ulica była o 1/3 węższa, co znacznie utrudniało ruch publiczny.

Na skwerze u zbiegu ulic Grodzkiej i Podzamcze stał niegdyś dom kapitulny zwany "Dębno". Pod koniec XIX w., na fali gwałtownego i chaotycznego rozwoju budownictwa miejskiego, w miejscu tym (wówczas ul. Grodzka nr 71) wzniesiono kamienicę czynszową "Dębno", której nazwa nawiązywała do dawnej budowli. Okazały, masywny i długi korpus dwupiętrowego gmachu zasłaniał od strony ul. Grodzkiej część Wawelu z Kurzą Stopką. Kamienica "Dębno" przestała istnieć na przełomie lat 1940/1941, kiedy to okupacyjne władze niemieckie przystąpiły do realizacji własnej koncepcji porządkowania otoczenia Wawelu[1].

Ulica Grodzka jest pierwszym elementem dawnego traktu węgierskiego. Jej przedłużeniem jest ulica Stradomska.

Niektóre budynki[edytuj | edytuj kod]

Dom nr 3 – dawna drukarnia Mikołaja i Jana Szarffenbergerów (założona w 1570)

Dom nr 9 – w domu tym mieszkała w XV wieku Jadwiga – siostra Wita Stwosza, rzeźbiarza, twórcy ołtarza Mariackiego. Po pożarze z 1850 r. rozbudowano tę kamienicę łącząc ją z sąsiednim domem.

Dom nr 15 – dom należał do krakowskiego malarza z przełomu XVIII i XIX w., Michała Stachowicza, ilustratora historycznych wydarzeń z czasów insurekcji kościuszkowskiej, twórcy wielu portretów krakowskich osobistości i dekoratora licznych wnętrz.

Dom nr 22 – w tym domu urodziła się w 1840 r. jedna z najwybitniejszych aktorek świata – Helena Modrzejewska. Na fasadzie budynku w setną rocznicę jej urodzin umieszczono pamiątkową tablicę.

Dom nr 28/30 – w oficynie kamienicy znajduje się Dom modlitwy Mordechaja Tignera

Dom nr 32Podelwie zachował na elewacji nad portalem godło domu, kamienną rzeźbę lwa z XVI wieku. Jak pisał Ambroży Grabowski: Znak ten i nazwa domu są bardzo dawne, bo już w r. 1431 mówią o nim, a kształtna ta rzeźba jest niezawodnie w Krakowie wyrobiona. Dom ten kupiło miasto w roku 1562 za złotych 3350 od Jana Bonera z Balic Kasztelana bieckiego i Zofii Bonerówny małżonki Jana z Dabrówki Firleja, Wojewody lubelskiego i wtedy też już w umowie nazywany jest Podelwie - Za czasów posiadania Bonera była tu łaźnia[2]. W domu tym urodził się Jacek Idzi Przybylski.

Dom nr 38Pod Elefanty z godłami słonia i nosorożca. Na parterze, w lokalu sklepowym ma dobrze zachowane drewniane polichromowane stropy z XVIII wieku.

Dom nr 39/41 – w budynku tym, w drugiej połowie XV wieku mieściła się podobno pracownia rzeźbiarska Wita Stwosza.

Dom nr 40Pałac Stadnickich ma zdobioną fasadę w stylu drugiego rokoka z poł. XIX wieku.

Dom nr 52 – dawne Collegium Jezuitów, które powstało w pierwszej ćwierci XVII wieku. Jezuici utworzyli tu szkołę konkurującą z Uniwersytetem Jagiellońskim. Po kasacie zakonu w 1773 gmachy Collegium zostały zajęte na cele publiczne. W latach 1815-1846 mieściła się tu siedziba Senatu Rzeczypospolitej Krakowskiej, później gmach użytkował Sąd Wojewódzki, obecnie mieści się tutaj Collegium Broscianum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Dom nr 53Collegium Iuridicum pochodzi z końca XIV wieku. W 1403 r. budynek został zakupiony przez Uniwersytet Krakowski na pomieszczenie Wydziału Prawa. W 1719 r. Collegium przebudowano, z tego też czasu pochodzi barokowa fasada budynku z kamiennym portalem. Wewnątrz mieści się czworoboczny dziedziniec, otoczony w XVII wieku arkadowymi krużgankami. W budynku zachowało się wiele detali architektonicznych, takich jak portale i gotyckie obramowania okien.

Kościół św. św. Piotra i Pawła – został wzniesiony jako pierwszy w Krakowie obiekt architektury barokowej, na miejscu niewielkiej gotyckiej świątyni, która spaliła się w 1455 r. Budowę kościoła rozpoczęto w 1596 r. pod kierunkiem Józefa Britiusa, dla przybyłego do Krakowa w 1583 r. zakonu jezuitów. Następnie budową kierował architekt zakonny Jan Maria Bernardoni z Como. Na skutek błędów budowy, mury wznoszonej świątyni zaczęły się rysować, tak, że musiano je rozebrać, by pogłębić fundamenty. Dopiero budowniczy króla Zygmunta III Wazy, Jan Trevano z Lombardii, w latach 1605-1619 doprowadził ostatecznie budowę do końca. Plan kościoła i fasady wzorowane są na wczesnobarokowych jezuickich kościołach rzymskich Il Gesù Vignoli i Sant'Andrea della Valle Maderny. Podobnie jak jego archetypy rzymskie, kościół krakowski wzniesiono na planie krzyża łacińskiego, a zamiast naw bocznych wybudowano dwuszereg połączonych ze sobą kaplic. Przecięcie nawy z transeptem nakryto wielką kopułą. Wnętrze kościoła zdobi dekoracja stiukowa wykonana w latach 1619-1633 przez artystę włoskiego Jana Chrzciciela Falconiego.

W bębnie kopuły, w niszach, umieszczone są złocone posągi czterech ewangelistów, dzieła Falconiego. Na środku prezbiterium, w posadzce znajduje się płyta nagrobkowa Piotra Skargi Pawęskiego, jezuity, nadwornego kaznodziei królewskiego.

Dom nr 54Kościół św. Andrzeja sąsiadujący z jezuicką świątynią, fundował najprawdopodobniej ok. 1086 r. książę Władysław Herman i jego żona Judyta, jako votum z okazji narodzin syna Bolesława.

Jest to trzynawowa romańska bazylika z nawą poprzeczną. Mury wzniesiono z drobnej kostki kamiennej, narożniki z większych ciosów z piaskowca. W zachodniej fasadzie wznoszą się dwie smukłe wieże, dołem czworoboczne, w górnych partiach przechodzące w ośmioboki. Trójdzielna loggia w górnej części fasady wraz z ażurowymi prześwitami bliźniaczych okien wież dodaje lekkości tej części kościoła. Widoczne wąskie otwory strzelnicze są dowodem także obronnego niegdyś charakteru budowli. Obecne hełmy wież pochodzą z 1693 r.

Wnętrze świątyni zostało w epoce baroku ozdobione stiukami wykonanymi przez Baltazara Fontanę i polichromią zapewne braci Karola i Innocentego Montich.

W skarbcu kościelnym znajdują się gotyckie, jedne z najstarszych w Europie, figury jasełkowe, mozaikowy obrazek bizantyński z XIII wieku, hafty i tkaniny ozdobne.

W 1316 r. przy kościele wzniesiono budynki klasztorne dla zakonu klarysek. W 1241 r. w kościele św. Andrzeja schronili się mieszkańcy Okołu i przetrwali oblężenie podczas najazdu tatarskiego.

Dom nr 58Kościół św. Marcina postawiony w XVII wieku na miejscu dawnego romańskiego, pochodzącego z XII wieku, fundacji Piotra Własta. Obecną barokową świątynię wybudował dla zakonu karmelitanek bosych nadworny architekt królewski Jan Trevano. W 1816 kościół przekazano krakowskiej gminie ewangelickiej założonej jeszcze w 1555. W głównym ołtarzu zasługuje na uwagę dekoracyjny obraz Henryka Siemiradzkiego z końca XIX wieku.

Dom nr 60 - kamienica wzniesiona w 1871 r. na pustej parceli. W miejscu tym w XVI w. wznosił się dwór Odrowążów. Anna Odrowążowa wynajęła okresowo swoją siedzibę Mikołajowi Rejowi, który mieszkał tu w l. 1541-1569[3].

Dom nr 65Kamienica Prymasowska zbudowana w XVII wieku, przebudowana w stylu klasycystycznym w XIX wieku.

Dom nr 64Arsenał Władysława IV w stylu wczesnobarokowym pochodzi z 1643 r. Przebudowany i podwyższony w 1898 r. był siedzibą Instytutu Geografii Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 2005 – Wydziału Polonistyki.

Dom nr 67Kościół św. Idziego wzniesiono w początkach XIV wieku. Niewielka gotycka świątynia wraz z sąsiednimi, niskimi domami z XVII wieku tworzy pod masywem murów wawelskich malowniczy zaułek, otoczony zielenią. Na placu przed kościołem znajduje się Krzyż Katyński.

Przypisy

  1. Marek Żukow-Karczewski, Nie istniejące budowle Krakowa. Dom "Dębno", "Echo Krakowa", 17 XI 1992 r., nr 225 (13788).
  2. Ambroży Grabowski, Domy dawnego Krakowa, Kraków 2008, s.71, ISBN 978-83-85729-64-8
  3. Marek Żukow-Karczewski, Gdzie Mikołaj Rej mieszkał w Krakowie?, "Echo Krakowa" magazyn "Czas Przeszły i Przyszły", 21,22,23 VIII 1987 r., nr 162 (12462).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]