Wikłacz złotogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wikłacz złotogłowy
Ploceus philippinus[1]
(Linneaus, 1766)
Samiec na źdźble trawy
Samiec na źdźble trawy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina wikłacze
Rodzaj Ploceus
Gatunek wikłacz złotogłowy
Synonimy
  • Loxia philippina Linnaeus, 1766[2]
Podgatunki
  • P. p. philippinus (Linnaeus, 1766)
  • P. p. travencoreensis Ali & Whistler, 1936
  • P. p. burmanicus Ticehurst, 1932
  • P. p. angelorum Deignan, 1956
  • P. p. infortunatus Hartert, 1902
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wikłacz złotogłowy (Ploceus philippinus) – gatunek małego ptaka z rodziny wikłaczy (Ploceidae). Występuje w całej południowej i południowo-wschodniej Azji. Nie jest zagrożony. Pomimo swojej nazwy łac. nie występuje na Filipinach. Zasięg występowania szacuje się na ok. 6.340.000 km2[4].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków P. philippinus[5][2]:

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest wielkości wróbla domowego. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec ma żółty wierzch głowy aż do karku, na wierzchu ciała ma brązowe pióra z żółtymi brzegami. Tuż pod karkiem jest to żółte pole w brązowe plamy. Gardło jest brudnobiałe. Skrzydła i sterówki są tak samo ubarwione. Reszta jego głowy jest ciemnobrązowa, a gruby dziób i oczy czarne, u nasady dziób jasnożółty. Spód ciała jest kremowy, na piersi żółty i można tam zauważyć małe, brązowe plamki przy skrzydłach. Biała plama pomiędzy nogami. Obszar ukryty pod skrzydłami także jest ciemnożółty. Nogi są różowe, pazury też, lecz trochę ciemniejsze. Na wewnętrznej stronie skrzydła i ogon jednolicie jasnoszarobrązowe, barkówki jasnokawowe. Samica ma pióra z wierzchu brązowe z jasnożółtymi brzegami. Na głowie jest to mieszanina żółtokremowych piórek. Oczy także ma czarne, a dziób z dołu żółty, z wierzchu i na końcu szarobrązowy. Ogon ma brązowy z jasnymi brzegami piór, nie tak obszernymi jak na skrzydłach. Jej brzuch jest jasnopiaskowy, z jasnoróżowymi nogami. Kuper ma barwę jasnobrązową, pokrywy nadogonowe ciemniejsze. Jasna brew. Starsze pisklęta są podobne do samic, lecz jasne brzegi piór są cieńsze, na szyi jaśniejsza półobroża. Mają także jasną brew i ciemniejszy dziób, a na nim biegnące w kierunku środka dzioba dwa ciemnoszare paski, wyglądające jak opaska. Wierzch głowy też mają ciemniejszy.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała: 15 centymetrów

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywią się głównie nasionami traw.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Samiec budujący gniazdo

Buduje ciekawe gniazdo, na jego budulec składa się aż do 3437 źdźbeł trawy o długości 4-50 cm[6]. Jest zawieszone na liściu paproci lub palmy. Do gniazda prowadzi tunel prowadzący do komory z zagłębieniem, gdzie leżą jaja. Samce bronią gniazda, a samice same inkubują jaja. Są białe, zwykle jest ich 3-4. Pisklęta są karmione owadami. Po sezonie lęgowym gniazdo może być wykorzystane przez innego małego ptaka.

Przypisy

  1. Ploceus philippinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Baya Weaver (Ploceus philippinus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-12-22].
  3. Ploceus philippinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. www.birdlife.org
  5. Frank Gill, David Donsker: Family Ploceidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-12-22].
  6. www.naturia.per.sg, na tej stronie można zobaczyć przekrój gniazda. Także źródło tej sekcji.