Województwo płockie (I Rzeczpospolita)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy województwa płockiego I Rzeczypospolitej. Zobacz też: województwo płockie (ujednoznacznienie).
Województwo płockie
Herb
Herb
Położenie na mapie województwa
Województwo płockie na mapie I Rzeczypospolitej
Nazwa łacińska Palatinatus Plocensis
Sentencja Religione et Iustitia[1]
Istniało 14951793
Prowincja Wielkopolska
Stolica Płock
Sejmik Raciąż
Wojewoda zobacz: wojewodowie płoccy
Powierzchnia 3 591 km²
Liczba powiatów 8
Liczba senatorów 3
Ludność 53 768 mieszk.
(1790 [2])

Województwo płockie zostało utworzone w 1495 roku, po inkorporacji do Korony księstwa płockiego. Istniało do II rozbioru Polski w 1793 roku. Składało się z ośmiu powiatów. Herbem województwa był czarny orzeł bez korony w czerwonym polu z literą P na piersiach. Województwo posiadało trzech senatorów: biskupa, wojewodę i kasztelana płockiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stefan Krzysztof Kuczyński, Polskie herby ziemskie. Geneza, treści, funkcje, Warszawa 1993, s. 215.
  2. Tabela: Summaryusz Generalny wszelkich dochodów Rzeczypospolitey tak w Koronie iako i w Litwie z kalkulacyą mil kwadratowych, tak со do dymów, podatków, iako i ludzi, w: Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy. Zaymuiący różne Wiadomości, Rządowe, Handlowe, Ekonomiczne, Fabryczne, Kontraktowe na Dobra, Summy, i Produkta. Zajmujący 3 miesiące kwiecień may czerwiec 1790. R.5. T. II. Warszawa 1790.