Województwo płockie (I Rzeczpospolita)

	Województwo płockie
	Herb
	; Województwo płockie na mapie I Rzeczypospolitej
Nazwa łacińska	Palatinatus Plocensis
Istniało	1495–1793
Prowincja	Wielkopolska
Stolica	Płock
Sejmik	Raciąż
Wojewoda	zobacz: wojewodowie płoccy
Powierzchnia	3 591 km²
Liczba powiatów	8
Liczba senatorów	3
Ludność	53 768 mieszk.; (1790 )

Ten artykuł dotyczy województwa płockiego I Rzeczypospolitej. Zobacz też: województwo płockie (ujednoznacznienie).

Województwo płockie zostało utworzone w 1495 roku, po inkorporacji do Korony księstwa płockiego. Istniało do II rozbioru Polski w 1793 roku. Składało się z ośmiu powiatów. Herbem województwa był czarny orzeł bez korony w czerwonym polu z literą P na piersiach. Województwo posiadało trzech senatorów: biskupa, wojewodę i kasztelana płockiego.

Zobacz też [edytuj]

↑ Tabela: Summaryusz Generalny wszelkich dochodów Rzeczypospolitey tak w Koronie iako i w Litwie z kalkulacyą mil kwadratowych, tak со do dymów, podatków, iako i ludzi, w: Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy. Zaymuiący różne Wiadomości, Rządowe, Handlowe, Ekonomiczne, Fabryczne, Kontraktowe na Dobra, Summy, i Produkta. Zajmujący 3 miesiące kwiecień may czerwiec 1790. R.5. T. II. Warszawa 1790.