Województwo wendeńskie
| Województwo wendeńskie | |||
|
|||
 Województwo wendeńskie na mapie I Rzeczypospolitej |
|||
| Nazwa łacińska | Ducatus Venedorum | ||
| Istniało | 1598–1620 | ||
| Prowincja | Inflanty | ||
| Stolica | Wenden | ||
| Sejmik | Wenden | ||
| Wojewoda | zobacz: wojewodowie wendeńscy | ||
| Powierzchnia | ok. 30 000 km² | ||
| Liczba senatorów | 2 | ||
Województwo wendeńskie – województwo I Rzeczypospolitej, wchodzące w skład Inflant.
Utworzone zostało w 1598[1] za Zygmunta III Wazy po przekształceniu jednej z trzech prezydencji (prezydiów), utworzonych po rozejmie w Jamie Zapolskim w 1582 r.[2] jako jedno z trzech województw inflanckich (obok województwa parnawskiego i dorpackiego). Stolicą województwa było miasto Wenden (pol. Kieś, łot. Cēsis). Po 1621 r. województwo faktycznie przestało istnieć w wyniku zajęcia Inflant przez Szwecję, choć formalnie zostało zlikwidowane dopiero po pokoju w Oliwie w 1660 r. Pozostała przy Rzeczypospolitej część województwa wendeńskiego (tzw. Inflanty polskie) została zorganizowana w województwo inflanckie.
- Wenden (Kieś)
- Ryga
- Dyjament (Dynemunt, niem. Dünamünde, łot. Daugavgriva - twierdza u ujścia Dźwiny k. Rygi)
- Kokenhausen (łot. Koknese)
- Kircholm (Salaspils)
- Dyneburg
- Rzeżyca
- Marienhaus (Viļaka)
- Schwanenburg (Gulbene)
- Lucyn
- Lenward
- Krustpilis (pol. hist. Kryżborg, niem. Kreuzburg (Kreutzburg), łac. Cruceborch)
Tytuł wojewody wendeńskiego, podobnie jak fikcyjne tytuły ziemskie nieistniejącego już wtedy województwa wendeńskiego, utrzymały się do końca Rzeczypospolitej Obojga Narodów (zob. urzędy fikcyjne).
Wojewodami wendeńskimi byli m.in.:
- Jerzy Farensbach (1598-1602)
- Krzysztof Słuszka (zm. 1619)
- Teodor Denhoff (1620-1622)
- Joachim Tarnowski (1627-1641)
- Tomasz Sapieha (1641-1643)
- Gerard Denhoff (1643-1648)
- Mikołaj Korff (zm. 1659)
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
|
||||||||||||||||
