Wojna chińsko-japońska (1894-1895)
| Wojna chińsko-japońska (1894-1895) | |||||||||||||||||
 Mapa bitew podczas pierwszej wojny chińsko-japońskiej
|
|||||||||||||||||
| Czas | 1 sierpnia 1894 - 17 kwietnia 1895 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Korea, Mandżuria, Tajwan i Morze Żółte | ||||||||||||||||
| Terytorium | Azja i zachodni Pacyfik | ||||||||||||||||
| Przyczyna | japońskie roszczenia terytorialne | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Japończyków | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Wojna chińsko-japońska (1894-1895) |
|---|
|
Bitwa pod Pungdo • Bitwa pod Seonghwan • Bitwa pod Pjongjangiem• Bitwa u ujścia Yalu • Bitwa pod Jiuliancheng • Zdobycie Lüshun • Oblężenie Weihaiwei • Bitwa pod Niuzhuang • Bitwa pod Yingkou • Zdobycie Peskadorów • Kampania tajwańska |
Wojna chińsko-japońska (1894-1895) (w Chinach nazywana wojną jiawu, upr: 甲午战争; trad. 甲午戰爭[1]) – wojna podjęta przez Japonię w celu uzyskania koncesji terytorialnych i gospodarczych od Chin.
Po otwarciu się Japonii na świat, które nastąpiło w wyniku restauracji Meiji, kraj ten przystąpił do realizowania agresywnej polityki zewnętrznej. Polegała ona budowaniu imperium poza granicami Japonii.
Jednym z pierwszych kroków na tej drodze była ekspedycja mająca na celu podporządkowanie Półwyspu Koreańskiego. Pierwszym starciem była potyczka morska pomiędzy flotą japońską a chińskimi transportowcami wiozącymi ludzi i sprzęt do wsparcia oporu króla Korei. Po zakończonej klęską próbie obrony miasta Pjongjangu, armia dynastii Qing musiała jednak wycofać się z półwyspu, a wojna przeniosła się do samych Chin.
W listopadzie 1894 r. Japończycy zajęli miasta Dalian i Lüshun, leżące na półwyspie Liaodong. W ciągu kilku dni Japończycy dokonali masakry na ponad 18 tys. mieszkańcach Lüshun. Rząd Qing nie miał innego wyjścia jak prosić o pokój.
Wojna zakończyła się podpisaniem w kwietniu 1895 r. traktatu z Shimonoseki. Chiny zobowiązały się do zapłaty 200 mln taeli srebra (tael to dawna chińska srebrna moneta) tytułem odszkodowań wojennych oraz oddania Japonii: półwyspu Liaodong, Tajwanu i Peskadorów (Wyspy Rybackie).
Wkrótce potem pod wpływem nacisków Imperium Rosyjskiego, Japończycy musieli zwrócić Liaodong Chinom za rekompensatę 30 mln taeli srebra.
W chińskim nacjonalizmie wojna jiawu zajmuje ważne miejsce jako najgorsze z poniżeń w tzw. stuleciu upokorzeń. W oczach Chińczyków klęska z ręki Japończyków przewyższa bowiem porażki jakie poniosły Chiny w czasie wojen opiumowych z ręki zachodnich mocarstw. Dzieje się tak dlatego, że Chiny zwykły uważać Japonię za swego "ucznia" czy też "młodszego brata", który zawdzięcza im cywilizację[2].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Jiawu (甲午) to określenie 1894 roku według cyklu sześćdziesięcioletniego
- ↑ Peter Hays Gries, China's New Nationalism, University of California Press, 2004, ISBN 0-520-23297-6
[edytuj] Źródła
- Ewa Pałasz-Rutkowska, Katarzyna Starecka, Japonia, Warszawa 2004, ISBN 83-88542-84-2 (str. 61-63)
- Jolanta Tubielewicz, Historia Japonii, Wrocław 1984, ISBN 83-04-01486-6 (str. 371-374)
|
||||||||||||||
