Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ilustracja
Informacje podstawowe
Majuskuła

Minuskuła

Podstawowe pismo

łacińskie

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

, – archaiczna litera alfabetu łacińskiego używana w niektórych rękopisach karolińskich. Jej kształt wywodzi się od kształtu litery Z w piśmie wizygockim. Była używana jako litera odrębna od Z w rękopisach w języku staroportugalskim i kastylijskim, w których oznaczała dźwięk [ts] (spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłową bezdźwięczną)[1]. Z czasem Ꝣ uległa przekształceniu w Ç[1].

Kodowanie[edytuj | edytuj kod]

Znak
Nazwa w UnikodzieLatin Capital Letter Visigothic ZLatin Small Letter Visigothic Z
Kodowaniedziesiętnieszesnastkowodziesiętnieszesnastkowo
Unikod42850U+A76242851U+A763
UTF-8234 157 162ea 9d a2234 157 163ea 9d a3
Odwołania znakowe SGMLꝢꝢꝣꝣ

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Michael Everson i inni, Proposal to add medievalist characters to the UCS, International Organization for Standardization, 30 stycznia 2006.