J

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy litery alfabetu łacińskiego. Zobacz też: J jako skrót lub oznaczenie.
J j

J – dziesiąta litera alfabetu łacińskiego, trzynasta litera alfabetu polskiego. Pierwotnie była jedynie wariantem graficznym litery I. W pisowni polskiej służy głównie do zapisu półsamogłoski przedniej /j/ (niesylabicznego i).

W alfabecie łacińskim od XII w., w polskim – od XVII[1].

Współcześnie jest używana do oznaczania głoski:

Litery j używa się też w oficjalnych transkrypcjach z języków azjatyckich:

(audio)

Litera J

Wymowa litery J

Inne reprezentacje litery J[edytuj | edytuj kod]

Sygnalizacja Język migowy Alfabet
Braille’a
flaga
Międzynarodowego
Kodu Sygnałowego
Alfabet
semaforowy
Kod Morse'a francuski kanadyjski polski
ICS Juliet.svg Semaphore Juliet.svg J i LSF LettreJ.jpg LSQ j.jpg SGN-PL SW J.PNG info Braille J0.svg

Przypisy

  1. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 2. G-M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 316.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]