Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
British Embassy in Warsaw
Royal Coat of Arms of the United Kingdom.svg
Ilustracja
Budynek ambasady w Warszawie
Państwo  Polska
Data utworzenia 1919, 1945
Ambasador Jonathan Knott
Zatrudnienie 23+
Adres
ul. Kawalerii 12
00-468 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
Ziemia52°13′06,15″N 21°02′25,31″E/52,218375 21,040364
Strona internetowa
Pałacyk Elizy Wielopolskiej w al. Ujazdowskich/al. Róż, w którym mieściła się ambasada Wielkiej Brytanii w latach 1945-2008
Pałac Branickich przy ul. Nowy Świat, w którym mieściło się poselstwo/ambasada Wielkiej Brytanii w latach 1925-1939
Pałac Pod Karczochem w Warszawie w al. Ujazdowskich 14, w którym w 1870 mieścił się konsulat generalny Wielkiej Brytanii
Pałacyk Śleszyńskich w al. Ujazdowskich 25, w którym w 1840 mieścił się konsulat generalny Wielkiej Brytanii
Dawna siedziba Wicekonsulatu Wielkiej Brytanii w Katowicach przy ul. 3 Maja w 1938
Siedziba British Council w budynku IPC Business Center przy ul. Koszykowej 54 (2015-)
Siedziba British Council w Krakowie w Szarej Kamienicy przy Rynku Głównym 6
Dawna siedziba konsulatu Wielkiej Brytanii w Gdańsku przy Elisabethwall (1931-1939)

Ambasada Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w Warszawie[1] (ang. British Embassy in Warsaw) – brytyjska placówka dyplomatyczna mieszcząca się w Warszawie, przy ul. Kawalerii 12.

Podział organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

do I wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza placówka konsularna (konsulat generalny) Anglii w Polsce, na terytorium ówczesnego Cesarstwa Rosyjskiego, mieściła się w Warszawie w pałacyku Śleszyńskich w al. Ujazdowskich 25 (1840–1869), w Pałacu Pod Karczochem w al. Ujazdowskich 10, obecnie 14 (1870), ul. Wareckiej 5 (1873–1878), ul. Widok 8 (1880), ul. Złotej 7 (1881), obecnie nie istnieje, ul. Żurawiej 3 (1883–1887), obecnie nie istnieje, ul. Smolnej 25 (1888), ul. Smolnej 3 (1893), obecnie nie istnieje, ul. Smolnej 25 (1896), obecnie nie istnieje, ul. Pięknej 16 (1900), obecnie nie istnieje, al. Ujazdowskich 4 (1901–1902), ul. Szopena 8 (1903), obecnie nie istnieje, al. Jerozolimskich 72 (1905), w kamienicy Tołwińskiego przy ul. Służewskiej 3 (1909), obecnie nie istnieje, al. Jerozolimskich 70 (1910–1911), i ponownie przy ul. Służewskiej 3 (1912–1914).

Anglia utrzymywała też konsulaty

  • w Gdańsku: przy Langer Markt 39, obecnie Długi Targ (1808), przy Hundegasse 63, ob. ul. Ogarna (1813–1831), Jopengasse 3, ob. ul. Piwna (1894), Langgarten 21, ob. Długie Ogrody (1897), Hundegasse 65 (1898–1900), Röpergasse 14, ob. ul. Powroźnicza (1902-1903), Langgasse 14, ob. ul. Długa (1904–1910), Heiligenbrunnerweg 22b, ob. ul. Do Studzienki (1910), i Hundegasse 59 (1911–1914).
  • we Wrocławiu (1876–1914): przy Moritzstraße 4, ob. ul. Lubuska

po I wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Stosunki dyplomatyczne nawiązano w 1919, jednocześnie w tym samym roku powołując pierwszą placówkę w Warszawie – Poselstwo Angielskie (English Legation), które funkcjonowało w willi Aleksandra Kruzego przy ul. Pięknej 6 (1919–1922), obecnie budynek nie istnieje. Następnie przeniesiono się do pałacu Branickich z XVIII w. (proj. przebudowy Henryk Marconi)[2] przy ul. Nowy Świat 18 (1925–1939). W międzyczasie, od 1929, nadano jemu rangę ambasady.

W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.

Konsulat zlokalizowano w kamienicy w al. Róż 10 (1928–1938), następnie w kamienicy Taubenhausa w al. Ujazdowskich 18 róg ul. Matejki 9, zaś Wydział Handlowy przy ul. Pięknej 6 (1930), ul. Frascati 2 (1935–1937), i ul. Wiejskiej 10a (1938).

Po inwazji niemieckiej na Polskę placówka przemieszczała się wraz z polskimi władzami - do Łukowa, Bukaresztu, Angers we Francji i Londynu.

Wielka Brytania utrzymywała też konsulaty

po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po wyzwoleniu w 1945 reaktywowano stosunki dyplomatyczne, i przez pewien okres ambasada była tymczasowo zlokalizowana w hotelu Polonia w al. Jerozolimskich 45. Następnie w tym samym roku wynajęto pałac Elizy Wielopolskiej w al. Róż 1.

W okresie 1993–2008 działy – handlowy i konsularny mieściły się w biurowcu przy ul. Emilii Plater 28.

W 2008 otwarto nową siedzibę ambasady wraz z rezydencją ambasadora przy ul. Kawalerii 12 (proj. Tony Fretton Architects oraz Buro Happold[4]). Zatrudnia ponad 100 osób personelu. Wcześniej rezydencja mieściła się przy ul. Bagatela 5 róg Flory (1966–2008), wybudowana na miejscu zniszczonego w okresie II wojny światowej pałacu Marcello Bacciarellego[5].

Po 1945 można odnotować szybki wzrost placówek brytyjskiej służby konsularnej w Polsce. Funkcjonowały konsulaty: w Gdańsku (1945–1948), Gdyni (1949–1950, 1955–1966), Katowicach (1945–1950), Łodzi (1947–1950), Poznaniu (1948–1951), Szczecinie (1947–1951).

W latach 70. i 80. XX wieku ambasada utrzymywała Klub Dyplomatyczny w Miedzeszynie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. strona ambasady
  2. Pałac Branickich Ambasada Brytyjska | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27] (pol.).
  3. w latach PRL siedzibie KW PZPR, obecnie Prokuratury Okręgowej i Apelacyjnej
  4. New British Embassy opens in Warsaw (ang.). Buro Happold, 2009-10-29. [dostęp 2012-06-03].
  5. Ulica Bagatela - Ulice – Dzielnica Śródmieście m. st. Warszawy, www.srodmiescie.warszawa.pl [dostęp 2018-01-03] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Romer: Zagraniczny Korpus Dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC Kraków/Warszawa 1928, s. 249-260
  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ Warszawa 1938
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973
  • Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW "Wratislavia" Wrocław 1996, 192 s., ​ISBN 83-86221-07-0
  • Mieczysław Nurek (opr.): Raporty roczne Ambasady Brytyjskiej w Warszawie 1945-1970, The National Archives/Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych Warszawa 2003, 489 s., ​ISBN 83-89115-34-4
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko - niemieckim i polsko - czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Katowice 2004, 206 s., ​ISBN 83-226-1334-2
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon Warszawa 2007, 584 s., ​ISBN 978-83-7452-019-5
  • Mirosław Golon: Radzieckie służby dyplomatyczne i konsularne w Polsce w latach 1944-1961, [w:] Czasy Nowożytne, Tom XX, Rok 2007, s. 199
  • Patryk Pleskot: Dyplomata czyli szpieg ? Działalność służb kontrwywiadowczych PRL wobec zachodnich placówek dyplomatycznych w Warszawie (1956-1989), IPN Warszawa 2013, 656 s., ​ISBN 978-83-7629-487-2
  • Andrzej Lek: Korpus Dyplomatyczny w Polonia Palace

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]