Biktegrawir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biktegrawir
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C21H18F3N3O5
Masa molowa 449,39 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 1611493-60-7
PubChem 90311989
DrugBank DB11799
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC J05AR20
Stosowanie w ciąży kategoria brak danych[2]

Biktegrawir (łac. bictegravirum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, inhibitor integrazy ludzkiego wirusa niedoboru odporności, stosowany w połączeniu z emtrycytabiną oraz alafenamidem tenofowiru.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Biktegrawir hamuje integrazę HIV poprzez wiązanie się z aktywnym miejscem integrazy i blokowanie etapu transferu łańcucha w procesie integracji retrowirusowego kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA)[3]. Proces ma kluczowe znaczenie dla cyklu replikacji HIV[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Biktegrawir jest stosowany wyłącznie w połączeniu z emtrycytabiną oraz alafenamidem tenofowiru[3][5].

Unia Europejska[edytuj | edytuj kod]

Stany Zjednoczone[edytuj | edytuj kod]

  • zakażenie ludzkim wirusem upośledzenia odporności typu 1 (HIV-1) u osób dorosłych, u których nie stosowano do tej pory leczenia antyretrowirusowego oraz u leczonych przez ostatnie trzy miesiące stałymi dawkami leków antyretrowirusowych i u których miano wirusa nie przekracza 50 kopii/ml i którzy w przeszłości nie mieli niepowodzenia takiego leczenia i u których nie stwierdzano mutacji warunkujących oporność[5].

Biktegrawir jest dopuszczony do obrotu w Polsce (2020)[6].

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Nie są znane działanie niepożądane biktegrawiru w monoterapii[2][3]. W preparacie złożonym z emtrycytabiną oraz alafenamidem tenofowiru stwierdzano następujące działania niepożądane u ponad 1% pacjentów[3]: biegunka, ból głowy, niezwykłe sny, nudności, zaburzenia depresyjne, zawroty głowy, zmęczenie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bictegravir, [w:] DrugBank [online], University of Alberta, DB09101 [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  2. a b c d e f Jan Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Encyklopedia Leki Współczesnej Terapii, wyd. 22, Warszawa: Medical Tribune Polska, 2019, s. 127–128, ISBN 978-83-951310-6-6.
  3. a b c d e Biktarvy 50 mg/200 mg/25 mg tabletki powlekane. Charakterystyka Produktu Leczniczego, Gilead Sciences, Europejska Agencja Leków [dostęp 2020-11-19].
  4. Alfred Zejc, Maria Gorczyca, Chemia leków, Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 2008, s. 418–421, ISBN 978-83-200-3652-7.
  5. a b BIKTARVY (bictegravir, emtricitabine, and tenofovir alafenamide) tablets, for oral use, Agencja Żywności i Leków, 2018 [dostęp 2020-11-19].
  6. Obwieszczenie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia Urzędowego Wykazu Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, [w:] Dziennik Urzędowy Ministra Zdrowia [online], 20 lipca 2020 [dostęp 2020-11-19].

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.