Bitwa pod Diemiańskiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Diemiańskiem
II wojna światowa, front wschodni
Ilustracja
Niemieckie wojska w pobliżu Diemianska, 21 marca 1942 roku
Czas

8 lutego21 kwietnia 1942

Miejsce

Diemiansk i okolice

Terytorium

ZSRR

Przyczyna

ofensywa radziecka w 1942 roku

Wynik

obronne zwycięstwo Niemców

Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
Dowódcy
Walter von Brockdorff
Walther von Seydlitz
Pawieł Kuroczkin
Siły
około 96 000 żołnierzy nieznane
Straty
około 10 000 zabitych, rannych, pojmanych lub zaginionych ponad 20 000 zabitych[1].
Położenie na mapie obwodu nowogrodzkiego
Mapa konturowa obwodu nowogrodzkiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
57°39′N 32°28′E/57,650000 32,466667

Bitwa pod Diemiańskiem (niem. Festung Demjansk lub Kessel von Demjansk; ros. Демя́нский котёл) – bitwa na froncie wschodnim stoczona w 1942 roku pomiędzy oddziałami Armii Czerwonej a Wehrmachtu wokół miasta Diemiansk, na południe od Leningradu.

Przebieg działań bojowych[edytuj | edytuj kod]

Siły niemieckie biorące udział w bitwie obejmowały II Korpus Armijny (pięć dywizji piechoty: 12., 32., 30., 123. i 290. oraz Grupa SS "Totenkopf" i Korpus Zorna), natomiast siły radzieckie składały się z trzech armii (11., 34. oraz 3. Uderzeniowej) oraz dwóch (1. i 4.) brygad spadochronowych.

Bitwa rozpoczęła się 8 lutego 1942 roku, kiedy to Rosjanie potężnymi siłami rozerwali front niemiecki pomiędzy miastem Stara Russa a Chołmem i doprowadzili do okrążenia w rejonie Diemianska znacznych sił niemieckich (95 000 ludzi i 20 000 koni[2]). Zostały one zamknięte na obszarze około 3000 km².

Niemcy nie mogąc przerwać radzieckich linii i połączyć się z oblężonymi, zdecydowali się zaopatrywać ich droga lotniczą. Oznaczało to, że aby wojska niemieckie walczące w kotle nie straciły zdolności bojowej codziennie musiało do nich dotrzeć od 100 do 150 samolotów z zaopatrzeniem w postaci broni, amunicji, żywności i lekarstw. Obliczono, że dzienne zaopatrzenie powinno wynosić minimum 200 ton[3]. W ciągu trwania całej bitwy tą drogą przewieziono 64 844 ton materiałów, a wywieziono ponad 35,5 tysiąca rannych. Droga, którą musiały przelecieć samoloty, wynosiła zaledwie 40 km.

Niemcy wielokrotnie próbowali wyrwać się z okrążenia, jednak radzieckie siły były zbyt duże i początkowo ich plany spełzały na niczym. Jednak 21 kwietnia 1942 roku około godziny 18:00, po trwającym już 7 dni natarciu, Niemcom udało połączyć się z siłami głównymi, co pozwoliło na odbudowę ciągłości frontu.

Ordre de Bataille[edytuj | edytuj kod]

Jednostki Armii Czerwonej[edytuj | edytuj kod]

Jednostki niemieckie[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ailsby 2001 ↓, s. 57.
  2. a b Ailsby 2001 ↓, s. 54
  3. Ailsby 2001 ↓, s. 55.
  4. Ailsby 2001 ↓, s. 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher Ailsby: Piekło na froncie wschodnim. Szokujące dokumenty o Waffen-SS. Warszawa: Bellona, 2001.
  • Paul Carell: Operacja Barbarossa. Warszawa: Bellona, 2008.