12 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 12 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 12 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
12 Dywizja Piechoty
12. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1934 Schwerin
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

12 (Meklemburska) Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w 1934 roku pod ukrytą nazwą Infanterieführer II., miejsce stacjonowania sztabu Schwerin. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 12. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w II. Okręgu Wojskowym. W 1944 odbudowana jako 12 Dywizja Grenadierów Ludowych.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
    • 27. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. II. i III. batalionu – Rostock;
    • 48. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II., III. i rezerwowego batalionu – Neustrelitz;
    • 89. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i III. batalionu – Schwerin, II. batalionu – Wismar;
    • 12. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I. i II. dywizjonu – Schwerin, III. dywizjonu – Rostock;
    • I. dywizjon 48. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Güstrow;
    • 12. batalion pionierów: miejsce postoju – Schwedt;
    • 12. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Schwerin;
    • 12. oddział łączności: miejsce postoju – Schwerin;
    • 12. oddział obserwacyjny: miejsce postoju – nie został sformowany;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940 roku:

27., 48. i 89. pułk piechoty, 12. pułk artylerii, I./48. pułk artylerii ciężkiej, 12. batalion pionierów, 12. oddział rozpoznawczy, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w styczniu 1943 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. oddział rozpoznawczy, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1943 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. batalion fizylierów, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1944 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. batalion fizylierów, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku:

27. pułk fizylierów, 48. i 89. pułk grenadierów, 12. pułk artylerii, 12. batalion pionierów, 12. batalion fizylierów, 12. oddział przeciwpancerny, 12. oddział łączności, 12. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalmajor Wilhelm Ulex 1 X 1935 – 6 X 1936;
Generalmajor Albrecht Schubert 6 X 1936 – 1 IV 1938;
Generalleutnant Ludwig van der Leyen 1 IV 1938 – 10 III 1940;
General Walther Kurt von Seydlitz-Kurzbach 10 III 1940 – 31 XII 1941;
Oberst Karl Hernekamp 1 I 1942 – 1 III 1942;
Generalleutnant Kurt - Jürgen Freiherr von Lützow 1 III 1942 – 1 VI 1942;
Oberst Gerhard Müller 1 VI 1942 – 11 VII 1942;
Oberst Wilhelm Lorenz 11 VII 1942 – 20 VII 1942;
Generalleutnant Kurt - Jürgen Freiherr von Lützow 20 VII 1942 – 25 V 1944;
Generalleutnant Curt Jahn 25 V 1944 – 4 VI 1944;
Generalleutnant Rudolf Bamler 4 VI 1944 – 27 VI 1944;
Generalmajor (Generalleutnant) Gerhard Engel 28 VI 1944 – 12 IV 1944;
Generalmajor Ernst König 12 IV 1945 – 18 IV 1945.

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Działania 1939-1941[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1939 roku 12 DP uczestniczyła w inwazji na Polskę, a w roku 1940 w inwazji na Francję. Do maja 1941 stanowiła część sił okupacyjnych w Europie Zachodniej, w ostatnim okresie w Holandii.

Działania w ZSRR[edytuj | edytuj kod]

W czerwcy 1941 dywizja wzięła udział w Operacji Barbarossa w składzie Grupy Armii Północ i pozostawała pod jej rozkazami do końca roku 1943. W okresie luty-kwiecień 1942 była jedną z dywizji okrążonych w Kotle Demiańskim, skąd udało jej się (przy znacznych stratach) wyrwać.

Na początku 1944 roku odbudowaną dywizję wcielono do 4 Armii, wchodzącej w skład Grupy Armii Środek; w czerwcu musiała zmierzyć się z ofensywą sowiecką na Białorusi (Operacja Bagration). Po załamaniu się frontu dywizja wycofała się do Mohylewa, który miał być broniony do upadłego i została tam zupełnie rozbita. Jedynie nielicznym żołnierzom udało się przebić z kotła do swoich.

12 Volksgrenadier Division[edytuj | edytuj kod]

Odtworzona w październiku 1944, jako 12th Volksgrenadier Division, do końca wojny walczyła na Froncie Zachodnim, w składzie Grupy Armii B. Brała udział w obronie Akwizgranu, bitwie o las Hurtgen, w ofensywie w Ardenach. W kwietniu 1945 roku kapitulowała w Wuppertalu, okrążona w kotle w Zagłębiu Ruhry.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gerhard Donat: Lützows wilde verwegene Schar. Das mecklenburgische GrenadierßRegiment 89 in Weltkriegen Osnabrück 1990
  • Tadeusz Jurga: Armia Modlin 1939, Warszawa 1987
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939, Warszawa 1990
  • Werner Haupt: Die deutschen Infanterie-Division b.m.w 1991
  • Werner Haupt: Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941-1945 b.m.w i b.m.r
  • Werner Haupt: Demjansk, Ein Bolwerk im Osten Bad Nauheim 1961