Andy Phillip

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andy Phillip
19, 7, 4, 14, 17
rozgrywający
Pseudonim Handy Andy
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1922
Granite City, Illinois, USA
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 2001
Rancho Mirage, Kalifornia
Wzrost 188 cm
Masa ciała 88 kg
Kariera
Aktywność 1947–1958
Szkoła średnia Granite City (Granite City, Illinois)
College Illinois (1941–1943, 1946–1947)
Draft 1947, numer: bd
Chicago Stags

Andrew Michael "Handy Andy" Phillip (ur. 27 marca 1922 w Granite City, zm. 29 kwietnia 2001 w Rancho Mirage) – amerykański koszykarz, obrońca, mistrz NBA[1], kilkukrotnie wybierany do drugiego składu najlepszych zawodników ligi[2] oraz NBA All-Star Game[3]. Członek Koszykarskiej Galerii Sław im. Jamesa Naismitha[4].

Działania wojenne przewały jego studia oraz karierę koszykarską na ponad 2 lata. Phillip został wcielony do korpusu Marines, jako podporucznik. W trakcie trwającej wówczas II wojny światowej służył na wyspie Iwo Jima, gdzie toczyły się ciężkie walki[5].

W 1946 roku powrócił na uczelnię Illinois University. Tam po raz kolejny został zaliczony do składu All-American, tym razem drugiego. Po zakończeniu rozgrywek przystąpił do draftu NBA. Został w nim wybrany przez zespół Chicago Stags, który sezon wcześniej dotarł aż do finałów BAA. W Chicago spędził trzy lata. W 1950 roku uzyskał najwyższą średnią asyst (5,8) w całej NBA, jednak tytuł lidera w tej kategorii przyznawano wtedy na podstawie ich łącznej liczby. W tym względzie lepszy okazał się Dick McGuire z New York Knicks, który uzyskał 386 asyst (5,7) w stosunku do 377 Phillipa i to jemu przypadła w udziale "korona" lidera[6].

Po trzech latach w Chicago Phillip zasilił szeregi klubu Warriors. Podczas pobytu w Filadelfii zostawał dwukrotnie niekwestionowanym liderem NBA, w kategorii asyst. Rozpoczął też trwającą 5 lat serię występów w NBA All-Star Game[3].

W 1952 roku trafił do Fort Wayne Pistons[7]. Jeszcze w tym samym roku, jako pierwszy zawodnik w historii NBA, zanotował ponad 500 asyst w trakcie jednego sezonu[4]. Wraz z zespołem docierał również dwukrotnie do finałów NBA w 1955 i 1956 roku[1].

Po raz kolejny barwy klubowe zmienił w 1956 roku, kiedy to dołączył do Boston Celtics. Jego czas gry został nieco ograniczony i nie pełnił on już pierwszoplanowej roli jako rozgrywający, przyczynił się jednak znacznie do zdobycia przez Celtów pierwszego w historii klubu tytułu mistrzowskiego[1]. Rok później Celtics dotarli ponownie do ścisłego finału, niestety tym razem musieli uznać wyższość rywali, biorących rewanż za ubiegłoroczną porażkę - St. Louis Hawks (4-2)[1]. Sezon ten okazał się być ostatnim w jego zawodniczej karierze. Nie mniej jednak jeszcze w tym samym roku, na początku kolejnego sezonu, prowadził on jako główny trener, przez 10 spotkań właśnie zespół z St. Louis (6-4). Następnie przez jeden sezon był natomiast trenerem Chicago Majors, drużyny występującej w lidze ABL (American Basketball League)[8].

W 1961 roku uhonorowano go miejscem w Koszykarskiej Galerii Sław[4].

Osiągnięcia[edytuj]

NCAA
NBA

Przypisy

  1. a b c d e f NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. a b All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. a b c Andy Phillip Profile (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. a b c d e Andy Phillip - Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. Sport: Whiz Kids, Grown Up (ang.). time.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. 1949-50 NBA Season Summary (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. Andy Phillip - Statistics (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. HISTORY OF THE AMERICAN BASKETBALL LEAGUE (ang.). apbr.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. Sporting News Player of the Year Winners (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-07-01].
  10. a b Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  11. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj]