CWJ bis Skaut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
CWJ bis Skaut
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Warsztaty Szybowcowe ZASPL
Konstruktor Wacław Czerwiński i Władysław Jaworski
Typ szybowiec
Konstrukcja mieszana
Załoga 1
Historia
Data oblotu 3 sierpnia 1933
Wycofanie ze służby 1938
Egzemplarze 20
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 9,65 m
Długość 5,9 m
Wysokość 2,1 m
Powierzchnia nośna 14,2 m²
Profil skrzydła G-365[1]
Masa
Własna 75 kg
Użyteczna 75 kg
Startowa 150 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 40 km/h
Prędkość optymalna 45 km/h
Prędkość holowania 80 km/h
Prędkość min. opadania 1,2 m/s
Doskonałość maks. 12 (przy 45 km/h)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

CWJ bis Skaut – polski szybowiec przejściowy, skonstruowany w okresie międzywojennym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inżynierowie Wacław Czerwiński i Władysław Jaworski na przełomie lat 1932 i 1933 opracowali projekt szybowca nazwany CWJ bis Skaut. Była to daleko idąca modyfikacja szybowca CWJ, w której zmieniono wielkość płata, jego profil, dodano zastrzały oraz zmieniono konstrukcję kadłuba. Profil płata został ścieniony i skręcony co zwiększyło czułość lotek przy przeciągnięciu. Zwiększenie wielkości płata spowodowało obniżenie prędkości minimalnej. Kadłub został podzielony na trzy części, wzmocniono przednią mieszczącą miejsce pilota. Kadłub dawał się łatwo rozmontowywać, co ułatwiało jego transport[2].

Prototyp został zbudowany w Warsztatach Szybowcowych ZASPL i oblatany 3 sierpnia 1933 roku przez Wacława Czerwińskiego i Zbigniewa Żabskiego w szkole szybowcowej Aeroklubu Lwowskiego w Czerwonym Kamieniu[3]. Szybowiec wykazał dobre właściwości lotne, był stateczny w locie i prosty w eksploatacji naziemnej. W wyniku testów konstruktorzy powiększyli ster kierunku, wydłużono przód szybowca, dodano zaczep do lotów na holu oraz dodano uchwyty ułatwiające transport. W późniejszym czasie opracowano trójczęściową osłonę kabiny pilota i montowano ją na wcześniej zbudowanych szybowcach.

W 1933 roku rozpoczęto produkcję seryjną w Warsztatach Szybowcowych ZASPL oraz w mniejszych zakładach. Były używane w szkolenia na poziomie kategorii A i B. Łącznie wyprodukowano ok. 20 egzemplarzy szybowca, które były eksploatowane do 1938 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy szybowiec przejściowy w układzie zastrzałowego górnopłatu[2][3].

Kadłub trójdzielny, składający się ze skrzynki, ramy podskrzydłowej i tylnej kratownicy. Części łączyły się między sobą sworzniami. W skrzynce znajdował się fotel pilota, zaczep do lotów na holu. Istniała możliwość montażu osłony kabiny wykonanej ze sklejki. Kratownica wykonana z listew sosnowych, usztywniona naciągami w płaszczyźnie pionowej i poziomej.

Skrzydło prostokątne, dwudzielne, dwudźwigarowe podparte dwoma parami zastrzałów. Do pierwszego dźwigara kryte sklejką, w dalszej części płótnem, wyposażone w lotki o napędzie linkowym.

Usterzenie krzyżowe, statecznik poziomu dwudzielny. Kryte całkowicie płótnem.

Podwozie jednośladowe złożone z dwóch płóz podkadłubowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CWJ bis Skaut (pol.). piotrp.de. [dostęp 2019-04-04].
  2. a b Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1976, s. 384-386.
  3. a b CWJ-bis „Skaut”, 1933 (pol.). samolotypolskie.pl. [dostęp 2019-04-04].