IS-B Komar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
IS-B Komar
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Instytut Szybownictwa
Konstruktor inż. A. Kocjan
Typ szybowiec treningowy
Konstrukcja drewniana Górnopłat
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1933
pierwszy egzemplarz powojenny -
16 stycznia 1949
Lata produkcji 1933-1939 oraz 1948-1956
Wycofanie ze służby 1965
Egzemplarze 25
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 15,82 m
Wydłużenie 14,4
Długość 6,75 m
Wysokość 1,75 m
Powierzchnia nośna 17,40 m²
Profil skrzydła G-535
Masa
Własna 148 kg
Startowa 225,7 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 44 km/h
Prędkość dopuszczalna 140 km/h
Prędkość min. opadania 0,8/58km/h
Doskonałość maks. 19,64
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

IS-B Komar – polski, jednomiejscowy, szybowiec treningowy konstrukcji drewnianej. Zaprojektowany w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia konstrukcji Komara sięga lat trzydziestych okresu międzywojennego. Wówczas w następstwie szybko rozwijającego się polskiego szybownictwa, zbudowano dwa szybowce (z przeznaczeniem na loty wyczynowe) ITS-II i CW-5. Konstrukcje te, ze względu na słabe osiągi okazały się nieudane. Z powodu zapotrzebowania na szybowce treningowo-wyczynowe, w 1932-1933 został zaprojektowany przez Antoniego Kocjana prototyp SP-090, którego nazwano Komar. Pierwszy egzemplarz Komara został wyprodukowany w Warsztatach Szybowcowych w Warszawie. Oblatany w 1933 przez Szczepana Grzeszczyka. Do wojny zbudowano ponad 80 sztuk Komara, żaden egzemplarz nie przetrwał wojny. Pozostała tylko dokumentacja konstrukcyjna, którą zachowała żona konstruktora Elżbieta Kocjanowa[1].

Po wojnie w 1947 w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej powstała zmodyfikowana konstrukcja Komara. Modyfikacja została przeprowadzona przez inż. Mariana Wasilewskiego, który na podstawie zachowanych przez Elżbietę Kocjanową dokumentów konstrukcyjnych szybowca, dopracował konstrukcję, która spełniała ówczesne wymagania[2]. Pierwszy egzemplarz Komara 48 o numerze SP-732 nr. fabryczny 039, został oblatany przez Piotra Mynarskiego 16 stycznia 1949[1]. W 1948 wyprodukowano 5 szt. Komara 48 a w 1949 20 szt. Komara 49. Szybowce były używane w aeroklubach do 1965. Jeden egzemplarz Komara 49 o numerze rejestracyjnym SP-985 prezentowany jest w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Drewniana, kadłub szybowca pokryty jest sklejką. Skrzydło dwudzielne pokryte sklejką. Usterzenie jednodźwigarowe konstrukcji drewnianej usytuowane w kadłubie na stalowej rurze. Keson obity sklejką. W powojennym wyposażeniu szybowca zestaw przyrządów składał się z; prędkościomierza, wariometru i wysokościomierza. Zrezygnowano z przedwojennych opcji wyposażenia jak zakrętomierz i busole. Komary 48 wychodziły w kolorach jasnej kawy a Komary 49 w pomarańczowym[1].

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

  • W 1937 Wanda Modlibowska ustanowiła rekord świata w długości lotu, lecąc Komarem 24 godziny i 14 minut.
  • W 1948 Stanisław Wielgus ustanowił rekord Polski, lecąc Komarem 48 35 godzin i 14 minut[1].

Wypadki[edytuj | edytuj kod]

7 września 1936 w wypadku podczas lotu treningowego szybowcem „Komar” poniósł śmierć mjr piech. Henryk Marian Ostrowski[4][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Piotr Piechowski: Modelarstwo lotnicze. Komar (pol.). [dostęp 25 maja 2010].
  2. Andrzej Błasik, Andrzej Glass, Stanisław Madeyski (praca zbiorowa), Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1965, s. 36-37
  3. Marian Krzyżan, Samoloty w muzeach polskich, Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, Warszawa 1983, ISBN 832060432x, str. 130
  4. Katastrofa szybowcowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 206 z 9 września 1936. 
  5. Tragiczna śmierć w katastrofie szybowcowej. „Orędownik Ostrowski”, s. 3, Nr 73 z 11 września 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]