Enrico Letta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Enrico Letta
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1966
Piza
Premier Włoch
Okres od 28 kwietnia 2013
do 22 lutego 2014
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Poprzednik Mario Monti
Następca Matteo Renzi
Minister przemysłu i handlu Włoch
Okres od 22 grudnia 1999
do 11 czerwca 2001
Przynależność polityczna Włoska Partia Ludowa
Poprzednik Pier Luigi Bersani
Następca Antonio Marzano
Enrico Letta signature.svg

Enrico Letta (ur. 20 sierpnia 1966 w Pizie) – włoski polityk, były minister w kilku rządach i eurodeputowany, parlamentarzysta. Od 28 kwietnia 2013 do 22 lutego 2014 premier Włoch.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia wyższe z zakresu nauk politycznych na Uniwersytecie w Pizie. W 2001 uzyskał stopień naukowy będący włoskim odpowiednikiem doktora z zakresu europejskiego prawa wspólnotowego. Pracował jako profesor kontraktowy m.in. Uniwersytecie Carla Cattaneo i w Scuola Superiore di Sant’Anna.

Politycznie zaangażował się w działalność Chrześcijańskiej Demokracji. W latach 1991–1995 pełnił funkcję przewodniczącego Europejskich Młodych Chrześcijańskich Demokratów (młodzieżówki Europejskiej Partii Ludowej)[1].

Od 1993 do 1994 pracował w gabinecie ministra spraw zagranicznych Beniamina Andreatty. W latach 1996–1997 był urzędnikiem Ministerstwa skarbu. Po rozwiązaniu chadecji na skutek afer korupcyjnych, znalazł się w gronie założycieli Włoskiej Partii Ludowej, w której zajmował stanowisko zastępcy sekretarza krajowego. W okresie 1998–1999 sprawował urząd ministra polityki wspólnotowej w pierwszym rządzie Massima D’Alemy, następnie do 2000 ministra przemysłu w drugim gabinecie tego samego premiera. Od 2000 do 2001 był ministrem przemysłu i handlu zagranicznego w rządzie, którym kierował Giuliano Amato[1].

W 2001 z ramienia Margherity został posłem XIV kadencji[2]. Trzy lata później z listy Drzewa Oliwnego uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego[3]. Z PE odszedł w 2006, gdy wygrał wybory do Izby Deputowanych XV kadencji[2]. W drugim rządzie Romano Prodiego został sekretarzem premiera w randze podsekretarza stanu (2006–2008)[1]. W 2007 przystąpił do nowo powołanej Partii Demokratycznej, w której m.in. obejmował stanowisko zastępcy sekretarza generalnego. W 2008[2] i w 2013 uzyskiwał reelekcję do izby niższej parlamentu na XVI i XVII kadencję.

24 kwietnia 2013 prezydent Giorgio Napolitano powierzył mu misję utworzenia rządu, dla której wsparcie poza niemającą większości w Senacie PD zadeklarował także Lud Wolności[4].

27 kwietnia 2013 ogłosił skład nowego gabinetu, współtworzonego przez Partię Demokratyczną, Lud Wolności i centrystów Mario Montiego[5]. Urzędowanie na stanowisku premiera rozpoczął 28 kwietnia 2013 po zaprzysiężeniu. 14 lutego 2014 na żądanie nowego lidera Partii Demokratycznej, Matteo Renziego, podał się do dymisji[6]. Zakończył urzędowanie 22 lutego 2014.

W kwietniu 2015 objął funkcję dziekana jednej ze szkół w ramach paryskiego Instytutu Nauk Politycznych[7]. W czerwcu tego samego roku zrezygnował z mandatu poselskiego[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Enrico Letta jest żonaty, ma troje dzieci[9]. Jego wujkiem jest polityk centroprawicowego Ludu Wolności, Gianni Letta, bliski współpracownik Silvia Berlusconiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Enrico Letta (wł.). palazzochigi.it. [dostęp 2013-04-24].
  2. a b c Enrico Letta na stronie Izby Deputowanych XVI kadencji (wł.). [dostęp 2013-04-24].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2013-04-24].
  4. Letta Named Italian Prime Minister as Impasse Ends (ang.). bloomberg.com, 2013-04-24. [dostęp 2013-04-24].
  5. Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri (wł.). il Sole 24 Ore.com, 2013-04-27. [dostęp 2013-04-27].
  6. Enrico Letta si è dimesso (wł.). palazzochigi.it, 2014-02-14. [dostęp 2014-02-14].
  7. Enrico Letta, New Dean of PSIA (ang.). sciencespo.fr, 2015-04-21. [dostęp 2016-03-20].
  8. Enrico Letta lascia il Parlamento (wł.). ansa.it, 2015-06-30. [dostęp 2016-03-20].
  9. Umberto Bacchi: Enrico Letta Profile: Mild-Mannered AC Milan Fan who is Italy's Next PM (ang.). ibtimes.co.uk, 2013-04-24. [dostęp 2013-10-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]