Dwór empirowy w Długopolu Górnym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Obiekt zabytkowy nr rej. A/4068/1325 z 3.08.1965[1]
Dwór od północnego zachodu
Dwór od północnego zachodu
Państwo  Polska
Miejscowość Długopole Górne
Adres Długopole Górne, nr 70
Typ budynku dwór
Styl architektoniczny empire
Ukończenie budowy 1807 r.
Ważniejsze przebudowy przełom XIX i XX w.
Pierwszy właściciel J.Hoecker
Kolejni właściciele Paul Hoecker,
Vally Walter
Położenie na mapie gminy Międzylesie
Mapa lokalizacyjna gminy Międzylesie
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Ziemia50°13′19,8″N 16°38′46,7″E/50,222167 16,646306

Dwór empirowy w Długopolu Górnym – wzniesiony w 1807 roku przez kupca J.Hoeckera, rozbudowany na przełomie XIX i XX wieku. W latach 1901-1910 mieszkał tu malarz i pedagog Paul Hoecker. Obecnie w budynku znajdują się mieszkania i placówka oświatowa.

Położenie[edytuj]

Dwór położony jest w centrum Długopola Górnego – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie[2].

Historia[edytuj]

Budynek został wzniesiony w 1807 roku przez kupca J.Hoeckera[3]. We dworze urodził się malarz i pedagog Paul Hoecker, który na przełomie XIX i XX wieku dobudował północne skrzydło i urządził w nim swoją pracownię. Paul Hoecker mieszkał w swoim domu w latach 1901-1910, po jego śmierci w 1910 roku dom odziedziczyła jego siostrzenica Vally Walter, malarka i pedagog. W okresie dwudziestolecia międzywojennego dwór z bogatym wystrojem wnętrza i zbiorami dzieł sztuki, stał się lokalnym ośrodkiem życia artystycznego. Po 1945 roku budynek został przeznaczony na mieszkania, a w jego części urządzono klub rolnika[2]. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 sierpnia 1965 roku dwór został wpisany do rejestru zabytków[1].
Obecnie w części budynku mieści się placówka edukacyjna działająca w ramach projektu Wioska Internetowa[4], w pozostałych pomieszczeniach znajdują się mieszkania[2].

Architektura[edytuj]

Empirowy dwór składa się z dwóch części[2]. Skrzydło południowe to długi, piętrowy budynek nakryty wysokim dwuspadowym dachem naczółkowym z wolimi oczami[2]. Elewacje są podzielone lizenami, a okna mają ozdobne opaski[2]. W osi tej części jest dostawione skrzydło północne, które jest nieco mniejsze, nakryte niższym dachem i ma ściany wykonane z muru pruskiego[2]. W tej części jest główne wejście do dworu, a nad nim znajduje się wykusz podparty dwoma kolumnami[2]. Elewacje północnego skrzydła zdobione są detalami nawiązującymi do tych, które znajdują się na skrzydle południowym[2].
Obok obiektu znajdują się: oficyna i pozostałości murowanej altany i tarasowego ogrodu[2].

Galeria[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 26.11.2014]. s. 76.
  2. a b c d e f g h i j Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 101. ISBN 83-85773-06-1.
  3. Damian Dąbrowski: Długopole Górne. W: www.palaceslaska.pl [on-line]. [dostęp 2017-10-14].
  4. Wioska Internetowa. [dostęp 2017-10-14].

Bibliografia[edytuj]