Dwór empirowy w Długopolu Górnym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Obiekt zabytkowy nr rej. A/4068/1325 z 3.08.1965[1]
Ilustracja
Dwór od północnego zachodu
Państwo  Polska
Miejscowość Długopole Górne
Adres Długopole Górne, nr 70
Typ budynku dwór
Styl architektoniczny empire
Ukończenie budowy 1807 r.
Ważniejsze przebudowy przełom XIX i XX w.
Pierwszy właściciel J.Hoecker
Kolejni właściciele Paul Hoecker,
Vally Walter
Położenie na mapie gminy Międzylesie
Mapa lokalizacyjna gminy Międzylesie
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Ziemia50°13′19,8″N 16°38′46,7″E/50,222167 16,646306

Dwór empirowy w Długopolu Górnym – wzniesiony w 1807 roku przez kupca J.Hoeckera, rozbudowany na przełomie XIX i XX wieku. W latach 1901-1910 mieszkał tu malarz i pedagog Paul Hoecker. Obecnie w budynku znajdują się mieszkania i placówka oświatowa.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dwór położony jest w centrum Długopola Górnego – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budynek został wzniesiony w 1807 roku przez kupca J.Hoeckera[3]. We dworze urodził się malarz i pedagog Paul Hoecker, który na przełomie XIX i XX wieku dobudował północne skrzydło i urządził w nim swoją pracownię. Paul Hoecker mieszkał w swoim domu w latach 1901-1910, po jego śmierci w 1910 roku dom odziedziczyła jego siostrzenica Vally Walter, malarka i pedagog. W okresie dwudziestolecia międzywojennego dwór z bogatym wystrojem wnętrza i zbiorami dzieł sztuki, stał się lokalnym ośrodkiem życia artystycznego. Po 1945 roku budynek został przeznaczony na mieszkania, a w jego części urządzono klub rolnika[2]. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 sierpnia 1965 roku dwór został wpisany do rejestru zabytków[1].
Obecnie w części budynku mieści się placówka edukacyjna działająca w ramach projektu Wioska Internetowa[4], w pozostałych pomieszczeniach znajdują się mieszkania[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Empirowy dwór składa się z dwóch części[2]. Skrzydło południowe to długi, piętrowy budynek nakryty wysokim dwuspadowym dachem naczółkowym z wolimi oczami[2]. Elewacje są podzielone lizenami, a okna mają ozdobne opaski[2]. W osi tej części jest dostawione skrzydło północne, które jest nieco mniejsze, nakryte niższym dachem i ma ściany wykonane z muru pruskiego[2]. W tej części jest główne wejście do dworu, a nad nim znajduje się wykusz podparty dwoma kolumnami[2]. Elewacje północnego skrzydła zdobione są detalami nawiązującymi do tych, które znajdują się na skrzydle południowym[2].
Obok obiektu znajdują się: oficyna i pozostałości murowanej altany i tarasowego ogrodu[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 26.11.2014]. s. 76.
  2. a b c d e f g h i j Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 101. ISBN 83-85773-06-1.
  3. Damian Dąbrowski: Długopole Górne. W: www.palaceslaska.pl [on-line]. [dostęp 2017-10-14].
  4. Wioska Internetowa. [dostęp 2017-10-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]