Félix Faure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Félix Faure
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Félix François Faure

Data i miejsce urodzenia

30 stycznia 1841
Paryż

Data i miejsce śmierci

16 lutego 1899
Paryż

Prezydent Francji
Okres

od 1895
do 1899

Poprzednik

Jean Casimir-Périer

Następca

Émile François Loubet

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Kambodży (Francja) Krzyż Wielki Orderu Smoka Annamu Wielka Wstęga Orderu Sławy (Tunezja) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) PRT Military Order of the Tower and of the Sword - Grand Cross BAR.png Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Etiopii Krzyż Wielki Cesarskiego Orderu Róży (Brazylia) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Złotego Runa (Hiszpania)

Félix François Faure (ur. 30 stycznia 1841 w Paryżu, zm. 16 lutego 1899 tamże) – prezydent Francji w latach 1895–1899.

Karierę zaczął w roku 1870, kiedy z polecenia Gambetty kupował broń i amunicję w Anglii, następnie został prezydentem Izby Handlowej w Hawrze. Od 1893 roku był ministrem marynarki, pracując jako rzecznik francuskiej ekspansji kolonialnej. Następnie został prezydentem kraju. Utożsamiał się z prawicą.

Powszechnie uważano go za nijakiego i bezbarwnego prezydenta. Po jego śmierci francuskie gazety pisały nawet, że „życie miał wprawdzie bezbarwne, ale jaką piękną śmierć”. Wokół niej właśnie narosło wiele teorii, wspólnym ich motywem jest zgon w objęciach kochanki. Najprawdopodobniej była nią Marguerite Steinheil, z którą miał romans od ponad 2 lat przed śmiercią. Na motywach tej historii w roku 2009 powstał film telewizyjny Kochanka prezydenta („La maitresse du président”) w reżyserii Jean-Pierre Sinapi, z Didier Bezace w roli prezydenta Faure i Cristianą Reali w roli Marguerite Steinheil.

Na jego kadencję przypadła kulminacja tzw. afery Dreyfusa.

Faure był wysokiej rangi członkiem loży wolnomularskiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jules Martin de Montalbo, Raymond Richebé: Armoires et décorations. Paryż 1898, s. 10–11