Georges Bidault

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Georges Bidault
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Georges-Augustin Bidault
Data i miejsce urodzenia 5 października 1899
Moulins
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1983
Cambo-les-Bains
Przewodniczący Rządu Tymczasowego
(głowa państwa)
Okres od 24 czerwca 1946
do 16 grudnia 1946
Poprzednik Felix Gouin
Następca Leon Blum
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Wyzwolenia (Francja) Medal Ruchu Oporu z rozetką (Francja)
Od lewej: Marcel Housset, Georges Bidault i Dwight Eisenhower (1951)

Georges-Augustin Bidault (ur. 5 października 1899 w Moulins, zm. 27 stycznia 1983 w Cambo-les-Bains) – francuski polityk, trzykrotny premier Francji w latach 1946 (przewodniczący rządu i tym samym głowa państwa), 1949–1950 i 1950.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły jezuickiej brał udział w I wojnie światowej[1]. W 1925 został nauczycielem historii, pracował następnie w Valenciennes, Reims i Lycée Louis-le-Grand w Paryżu[1].

Przed wojną pracował w chadeckiej gazecie „L'Aube“[1], gdzie sprzeciwiał się łagodnej wobec Niemiec polityce premiera Daladiera. Podczas kampanii francuskiej został zmobilizowany, a 1 czerwca został wzięty do niewoli i więziony w Stalagu II A. W lipcu 1941 roku został zwolniony i powrócił do Paryża[1].

W październiku 1941 roku wyjechał do Francji Vichy i zaczął pracować jako nauczyciel w Lycée du Parc w Lyonie[1].

Podczas okupacji niemieckiej działał w ruchu oporu[1]. W lutym 1942 roku został redaktorem naczelnym podziemnej gazety „Combat[1]. W kwietniu tego samego roku na prośbę Jeana Moulina zgodził się pokierować centralnym „Bureau d'Information et de Presse”[1]. W maju 1943 roku opuścił Lyon i wyjechał do Paryża[1].

Po śmiercci Jeana Moulina został wybrany przewodniczącym Krajowej Rady Ruchu Oporu[1]. W 1944 roku brał udział w powstaniu paryskim[2].

Bidault był ponadto ministrem spraw zagranicznych w pierwszym powojennym rządzie generała Charles’a de Gaulle’a[1]. Był jednym z założycieli chrześcijańsko-demokratycznej partii MRP[2]. W 1949 był prezesem tej partii, a od 1952 był jej honorowym przewodniczącym[1].

W imieniu Francji podpisał układ z 10 grudnia 1944 o sojuszu i wzajemnej pomocy z ZSRR[3], zaś w 1947 anglo-francuski Traktat z Dunkierki.

Kilkukrotnie pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych i ministra obrony[1].

W późniejszym okresie – jako zwolennik Algierii Francuskiej – był szefem politycznego skrzydła OAS[1]. W lipcu 1962 z powodu jego działalności związanej z wojną algierską odebrano mu immunitet parlamentarny, przez co wyjechał z Francji i udał się do Brazylii, od 1967 roku przebywał w Belgii, a rok później powrócił do Francji[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Georges BIDAULT, Musée de l'Ordre de la Libération [dostęp 2021-10-24] (fr.).
  2. a b S. Żerko, Biograficzny leksykon II wojny światowej, Poznań 2013, s. 47.
  3. 10 décembre 1944 – Signature du pacte franco-soviétique.