Emmanuel Macron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emmanuel Macron
Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron
Emmanuel Macron par Claude Truong-Ngoc avril 2015.jpg
Data i miejsce urodzenia 21 grudnia 1977
Amiens
Prezydent Republiki Francuskiej
Okres od 14 maja 2017
Przynależność polityczna En Marche!
Pierwsza dama Brigitte Macron
Poprzednik François Hollande
Współksiążę Andory
Okres od 14 maja 2017
Poprzednik François Hollande
Minister gospodarki, przemysłu i cyfryzacji Francji
Okres od 25 sierpnia 2014
do 30 sierpnia 2016
Poprzednik Arnaud Montebourg
Następca Michel Sapin
Emmanuel Macron signature.svg
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja)
Od lewej: Bernard Attali, Jean-Yves Le Drian, Emmanuel Macron i Denis Ranque (2015)

Emmanuel Macron (ur. 21 grudnia 1977Amiens[1]) – francuski polityk, urzędnik państwowy i bankowiec, prezydent Republiki Francuskiej i z urzędu współksiążę Andory od 14 maja 2017, w latach 2014–2016 minister gospodarki, przemysłu i cyfryzacji.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie[edytuj]

Kształcił się w jezuickim liceum w Amiens, następnie w paryskiej szkole średniej Lycée Henri-IV[2]. Uzyskał dyplom DEA z zakresu filozofii na Université de Paris X, został także absolwentem Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu oraz École nationale d’administration[1]. W latach 1999–2001 był asystentem filozofa Paula Ricœura[2] i współpracował przy wydaniu jego książki La Mémoire, l'histoire, l'oubli. Przez dziesięć lat uczył się gry na fortepianie[3].

Działalność zawodowa i polityczna do 2017[edytuj]

Po ukończeniu studiów został członkiem korpusu inspektorów finansowych w ramach Inspection générale des finances, państwowej służby zajmującej się audytem i kontrolą[1]. Od 2006 do 2009 był członkiem Partii Socjalistycznej[4]. W 2007 został zastępcą referenta komisji kierowanej przez Jacques’a Attali i zajmującej się kwestią wzrostu gospodarczego Francji[2]. W 2008 przeszedł do pracy w bankowości inwestycyjnej w (kontrolowanym przez rodzinę Rothschildów) Rothschild & Cie Banque, gdzie był zatrudniony do 2012[1]. Zajmował się w szczególności zakupem przez szwajcarskie przedsiębiorstwo Nestlé filii koncernu Pfizer o wartości ponad 9 miliardów euro[5].

W latach 2012–2014 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Pałacu Elizejskiego w administracji prezydenta François Hollande’a[5]. 26 sierpnia 2014 objął stanowisko ministra gospodarki, przemysłu i cyfryzacji w rządzie Manuela Vallsa, zastępując Arnauda Montebourga[6]. W trakcie urzędowania popadł w spory z działaczami związków zawodowych[7]. Jednocześnie zyskał osobistą popularność, zaczął być uwzględniany w sondażach przeprowadzanych na potrzeby wyborów prezydenckich w 2017. 6 kwietnia 2016 założył własny ruch polityczny pod nazwą En Marche!, a jego polityczne zaangażowanie zostało w lipcu tegoż roku publicznie skrytykowane przez prezydenta[8]. 30 sierpnia Emmanuel Macron odszedł z urzędu ministra[7].

Wybory prezydenckie 2017[edytuj]

Wraz z odejściem z rządu zadeklarował start w wyborach prezydenckich w 2017 jako kandydat niezależny, odmawiając udziału w prawyborach zorganizowanych przez socjalistów, w których ostatecznie zwyciężył Benoît Hamon[9]. Poparcie dla jego kandydatury wyrazili politycy z różnych stron sceny politycznej, między innymi François Bayrou, Daniel Cohn-Bendit, Bertrand Delanoë, Bernard Kouchner, Dominique Perben[10] czy były premier Manuel Valls[11].

W pierwszej turze wyborów 23 kwietnia 2017 otrzymał 8 657 326 głosów (24,01%), zajmując 1. miejsce spośród 11 pretendentów[12]. Przeszedł do drugiej tury razem z eurosceptyczną kandydatką Marine Le Pen z Frontu Narodowego, która uzyskała poparcie na poziomie 21,30%[12]. Bezpośrednio po ogłoszeniu sondażowych wyników głosowania poparcie dla niego zadeklarowali François Fillon (zajął 3. miejsce) oraz Benoît Hamon (zajął 5. miejsce)[13].

W drugiej turze wyborów 7 maja 2017 otrzymał 20 753 798 głosów (66,10%), wygrywając tym samym wybory[14] i będąc najmłodszą osobą wybraną na ten urząd[15]. Dzień po wyborach ustąpił z funkcji przewodniczącego swojego ugrupowania[16].

Prezydent Francji[edytuj]

14 maja 2017 Emmanuel Macron został zaprzysiężony na prezydenta Republiki Francuskiej[17]. Następnego dnia powołał na urząd premiera Édouarda Philippe’a z partii Republikanie, a także udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Berlina, gdzie spotkał się z kanclerz Niemiec Angelą Merkel[18][19].

Życie prywatne[edytuj]

Jest synem neurologa Jeana-Michela Macrona[20] i Françoise Noguès. 20 października 2007 ożenił się z Brigitte Trogneux, która była jego nauczycielką języka francuskiego w liceum jezuickim[21][22]. Emmanuel Macron poznał ją w wieku 15 lat, gdy ona miała 39. Rok później zaczął się ich romans. Brigitte Trogneux była w tym czasie zamężna (rozwiodła się w 2006) i miała trójkę dzieci[23].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Emmanuel Macron (fr.). gouvernement.fr. [dostęp 2016-09-16].
  2. a b c Emmanuel Macron, un ex-banquier touche-à-tout à Bercy (fr.). france24.com, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  3. Laura Boudoux: 5 choses à savoir sur Emmanuel Macron, le benjamin du gouvernement (fr.). elle.fr, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  4. Emmanuel Macron n'est plus encarté au Parti socialiste (fr.). lefigaro.fr, 18 lutego 2015. [dostęp 2016-09-16].
  5. a b Renée Kaplan: Who is the hot new Economy Minister who may mark a turning point in Hollande's presidency? (ang.). liberation.fr, 2 września 2014. [dostęp 2016-09-16].
  6. Sylvie Corbet, Elaine Ganley: French gov't reshuffle expels dissident ministers (ang.). yahoo.com, 26 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  7. a b Macron quits to clear way for French presidential bid (ang.). bbc.com, 30 sierpnia 2016. [dostęp 2016-09-16].
  8. France elections: Hollande slaps down ambitious minister Macron (ang.). bbc.com, 14 lipca 2016. [dostęp 2016-09-16].
  9. Piotr Moszyński: Były minister edukacji Benoit Hamon wygrał prawybory i został kandydatem lewicy na prezydenta Francji. wyborcza.pl, 29 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-30].
  10. Qui sont les soutiens du candidat Macron? (fr.). lemonde.fr, 28 lutego 2017. [dostęp 2017-04-19].
  11. Manuel Valls: „Je voterai Emmanuel Macron” (fr.). lepoint.fr, 29 marca 2017. [dostęp 2017-04-19].
  12. a b Election présidentielle 2017: Résultats au 1er tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-04-24].
  13. Macron zyskuje kolejne głosy poparcia. „Wybór jest oczywisty”. wprost.pl, 24 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-24].
  14. Election présidentielle 2017: Résultats au 2d tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-05-08].
  15. Emmanuel Macron wygrywa wybory we Francji. Będzie najmłodszym prezydentem. gazeta.pl, 7 maja 2017. [dostęp 2017-05-08].
  16. En Marche! devient La République en Marche: Catherine Barbaroux nommée présidente par intérim (fr.). huffingtonpost.fr, 8 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  17. Emmanuel Macron przejmuje władzę. rp.pl, 14 maja 2017. [dostęp 2017-05-14].
  18. Edouard Philippe, le député-maire Les Républicains du Havre, est nommé Premier ministre (fr.). francetvinfo.fr, 15 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  19. Macron u Merkel, rozmowy o Unii. „Najpierw musimy ustalić, co chcemy reformować”. tvn24.pl, 15 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  20. Emmanuel Macron, un Amiénois à l'Élysée – Le Courrier Picard (fr.). courrier-picard.fr, 16 maja 2012. [dostęp 2016-09-16].
  21. On ma lat 39, ona 64. Poznaj Brigitte Trogneux, kandydatkę na pierwszą damę Francji. dziennik.pl, 24 kwietnia 2017.
  22. Emmanuel Macron: The new French minister of the economy (ang.). cosmopolis.ch, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  23. Emmanuel Macron's relationship with Brigitte Trogneux began with 'kiss on cheek' when he was 16 (ang.). independent.co.uk, 1 maja 2017. [dostęp 2017-05-03].