Flammenwerfer 41

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flammenwerfer 41
Bundesarchiv Bild 101I-299-1808-15A, Nordfrankreich, Soldat mit Flammenwerfer.jpg
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Rodzaj miotacz ognia
Historia
Produkcja 1941-45
Dane techniczne
Wymiary
Długość 40 cm
Wysokość 25 cm
Szerokość 60 cm
Masa
broni 22 kg
Inne
Zasięg maks. 30 m
Zasięg skuteczny 20 m

Flammenwerfer 41 (FmW 41)niemiecki plecakowy miotacz ognia z okresu II wojny światowej.

Broń opracowana w 1941 była udoskonaloną, lżejszą wersją niemieckiego miotacza ognia Flammenwerfer 35. Obsługiwany przez jednego żołnierza, miotacz ważył 22 kg i mieścił 7,5 l podpalanej za pomocą pochodni wodorowej mieszanki zapalającej Flammöl 19, pozwalającej na 10 sekund ciągłego ognia lub oddanie od 2 do ośmiu krótkich strzałów na odległość 20-30 m. Płonąca mieszanina była wyrzucana przez sprężony azot, mieszczący się w 3-litrowym zbiorniku. Zbiornik wodoru do pochodni miał objętość 0,45 l. Produkcja broni trwała do końca II wojny światowej, mimo wprowadzenia na stan wyposażenia armii innych miotaczy ognia. Jednym z nich był udoskonalony Flammenwerfer 41 mit Strahlpatrone. Po doświadczeniach mroźnej zimy 1941/42 na Froncie Wschodnim okazało się, że system zapłonu pochodnią wodorową zacinał się, został więc zastąpiony przez nabój. To nowe rozwiązanie zapłonu było bardziej niezawodne również w wyższych temperaturach. Pozostałe elementy konstrukcji pozostały bez zmian.

Flammöl 19 – mieszanina zapalająca, w skład której wchodziła benzyna i smoła. Dodatek smoły dzięki zawartości cięższych węglowodorów, wolniej się spalających, powodował zwiększenie zasięgu strzału i wydłużenie czasu palenia.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]