Flammenwerfer 41

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flammenwerfer 41
Bundesarchiv Bild 101I-299-1808-15A, Nordfrankreich, Soldat mit Flammenwerfer.jpg
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Rodzaj miotacz ognia
Obsługa 1
Historia
Produkcja 1942–45
Dane techniczne
Magazynek zbiornik o poj. 7,5 l mieszanki
Wymiary
Długość 40 cm
Wysokość 25 cm
Szerokość 60 cm
Masa
broni 22 kg
Inne
Zasięg maks. 30 m
Zasięg skuteczny 20 m

Flammenwerfer 41 (FmW 41)niemiecki plecakowy miotacz ognia z okresu II wojny światowej.

Broń opracowana w 1941 zastąpiła używane poprzednio zbyt ciężkie miotacze Flammenwerfer 35 oraz nieudane Flammenwerfer 40. Obsługiwany przez jednego żołnierza, miotacz ważył 22 kg i mieścił 7,5 l mieszanki zapalającej w charakterystycznym poziomym cylindrycznym zbiorniku[1]. Pozwalało to na 10 sekund ciągłego ognia lub oddanie od 2 do ośmiu krótkich strzałów na odległość 20-30 m. Płonąca mieszanina była wyrzucana przez sprężony wodór, mieszczący się w mniejszym 3-litrowym zbiorniku, umieszczonym poziomo nad głównym zbiornikiem[1]. Zapłon był elektryczny[1]. Zbiornik wodoru do pochodni miał objętość 0,45 l. Produkcja broni trwała do końca II wojny światowej, mimo opracowania kolejnych konstrukcji miotaczy ognia, które nie weszły jednak do produkcji[1]. Konstrukcję miotacza jedynie udoskonalono, tworząc model Flammenwerfer 41 mit Strahlpatrone. Po doświadczeniach mroźnej zimy 1941/42 na froncie wschodnim okazało się, że system zapłonu pochodnią wodorową zawodził, został więc zastąpiony przez zapłon nabojowy. Magazynek mieścił 10 nabojów zapłonowych[1]. To nowe rozwiązanie zapłonu było bardziej niezawodne również w wyższych temperaturach. Pozostałe elementy konstrukcji pozostały bez zmian.

Flammöl 19 – mieszanina zapalająca, w skład której wchodziła benzyna i smoła. Dodatek smoły dzięki zawartości cięższych węglowodorów, wolniej się spalających, powodował zwiększenie zasięgu strzału i wydłużenie czasu palenia.

Miotacz Flammenwerfer 41 był pierwszym, w którego oznaczeniu oficjalnie wprowadzono rok opracowania[1]. Stał się podstawową bronią tej klasy w armii niemieckiej. Od 1942 do 1945 roku wyprodukowano co najmniej 64 tysiące sztuk; miesięczna produkcja od marca 1944 wynosiła 4000 sztuk[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Skotnicki 2008 ↓, s. 10-11.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Die Flammenwerfer der Wehrmacht (niem.). [dostęp 22 maja 2014].
  • German flamethrowers (ang.). W: The Encyclopedia of Weapons of WWII [on-line]. Google Książki. [dostęp 22 maja 2014].
  • Mariusz Skotnicki. Niemieckie lekkie miotacze ognia 1935-45. „Poligon”. 1(8)/2008, s. 7-14, styczeń-marzec 2008. Warszawa: Magnum-X. ISSN 1895-3344.