Hafthohlladung

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hafthohlladung
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Przeznaczenie Ręczny granat przeciwpancerny
Lata produkcji 19421944
Dane techniczne
Masa 3,6 kg
Środek zapalający Pentrolit (pentolit)
Typ zapalnika tarciowy
Opóźnienie 4,5 s (1942–43)
7,5 s (1943–44)
Przebijalność pancerza 140 mm
Użytkownicy
III Rzesza

Hafthohlladungręczny granat przeciwpancerny (magnetyczny ładunek kumulacyjny) produkowany w latach 1942–1944 w nazistowskich Niemczech. Używany przez Wehrmacht do niszczenia czołgów na frontach II wojny światowej.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Granat o masie 3,6 kilograma miał kształt lejka wypełnionego 3 kilogramami pentrolitu (pentolitu) z zapalnikiem tarciowym i zawleczką w rączce oraz trzy silne magnesy umieszczone w sprężynowych uchwytach wokół podstawy stożka kumulacyjnego. Magnesy nazywano potocznie Alnico. Często uważa się że Alnico oznacza nazwę produkującej je firmy lub nazwisko wynalazcy, ale to nieprawda. Alnico to skład chemiczny stopu metali użytego do ich wytworzenia (aluminium, nikiel i kobalt).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Hafthohlladung mógł być użyty jako granat ręczny, ale najlepszą metodą było umieszczenie go na pancerzu czołgu za pomocą magnesów i wyciągnięcie zawleczki. Pierwsze granaty miały tylko 4,5 sekundowe opóźnienie, które właściwie nie dawało szansy atakującemu czołg żołnierzowi na dobre ukrycie się; w maju 1943 wprowadzono 7,5 sekundowy zapalnik. Granat mógł przepalić 140 milimetrowy pancerz lub 500 milimetrowy beton.

Szkolenie Volkssturmu. Czołg Pantera

W maju 1944 uznano je za przestarzałe i zastąpiono Panzerfaustem, aczkolwiek ich zapasów używano do końca wojny. Ogółem w latach 1942–1944 wyprodukowano około 553 900 granatów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]