Raketenpanzerbüchse Panzerschreck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Raketenpanzerbüchse Panzerschreck
Bundesarchiv Bild 101I-671-7483-29, Reichsgebiet, Soldat mit Panzerabwehrwaffe.jpg
Żołnierz Wehrmachtu z uzbrojonym Panzerschreckiem
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Enzinger Union Pfeddersheim
Gebrüder Scheffler Berlin
HASAG Meuselwitz
Jaeckel Freistadt
Kronprinz Solingen
Schricker Fürth-Vach
Rodzaj Granatnik przeciwpancerny
Historia
Produkcja 19431945
Dane techniczne
Kaliber 88 mm
Wymiary
Długość lufy 1640 mm (RPzB 54)
1350 mm (RPzB 54/1)
Masa
broni 10,7 kg (RPzB 54)
9,5 kg (RPzB 54/1)
Inne
Zasięg skuteczny 150 m

Raketenpanzerbüchse Panzerschreckniemiecki rakietowy granatnik przeciwpancerny z okresu II wojny światowej.

Panzerschreck stanowił duży postęp w stosunku do Panzerfausta. Jego budowa była bardziej skomplikowana i droższa, jednak rekompensowane było to przez większy zasięg i lepszą celność, a także przez możliwość wielokrotnego użycia. Panzerschrecki skonstruowano na podstawie amerykańskiej wyrzutni Bazooka o bardzo podobnej budowie, zdobytej przez Niemców w Afryce Północnej; według innych źródeł pierwszą Bazookę zdobyto na froncie wschodnim, gdzie do Armii Czerwonej trafiła w ramach programu „Lend-Lease”.

Wyrzutnię wielorazowego użytku stanowiła stalowa rura, nazywana przez żołnierzy Ofenrohr („rura piecowa”), gdyż bardzo przypominała komin od popularnego polowego piecyka (tzw. kozy), a ponadto przy strzale wytwarzała chmurę dymu. Pocisk rakietowy ładowano od tyłu wyrzutni. W modelach RPzB 54 i RPzB 54/1 zastosowano płytę pancerną (o wymiarach 36 × 47 cm)[1] chroniącą żołnierza przed gazami i pyłem, które wydobywały się z pocisku w czasie strzału. Pocisk kalibru 88 mm, z własnym ładunkiem miotającym w tylnej części, odpalany był za pomocą umieszczonej w rękojeści prądnicy, wytwarzającej impuls elektryczny podczas ściśnięcia jej dłonią. Donośność broni wynosiła 150 metrów, jednakże powyżej 100 m szansa trafienia była nikła.

Poważną wadą Panzerschrecka były duże rozmiary tej broni (udało się je ograniczyć w wersji RPzB 54/1). Z braku odpowiedniej liczby armat przeciwpancernych w obliczu rosnącej potęgi pancernej państw alianckich, Panzerschrecki z powodzeniem je zastępowały w walce na bliskim dystansie, wchodząc od wiosny 1944 na wyposażenie kompanii przeciwpancernych niemieckich pułków piechoty (na początku każdy pułk miał posiadać ich 36, a później już 54 i 18 w rezerwie).

Na początku powstania warszawskiego w szkole przy ulicy Woronicza na Mokotowie zdobyto około 180 pocisków, a tydzień później samego Panzerschrecka. Według zdobytego wzoru skopiowano w powstańczych warsztatach co najmniej kilkanaście wyrzutni, co znacznie podniosło skromne przeciwpancerne wyposażenie Mokotowa[2].

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Jacek Wolfram, Andrzej Zasieczny: Broń piechoty Wehrmachtu 1939 - 1945, s. 129–131.
  2. Bronisław Wojciechowski: W Powstaniu na Mokotowie, s. 110.