Karabin maszynowy MG 81

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flugzeugmaschinengewehr MG 81
MG 81.JPG
MG 81 (u góry) MG 81Z (w skrzyni)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Mauser Werke AG, Oberndorf[1]
Rodzaj lotniczy karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1938
Wyprodukowano >46 000 egz.
Dane techniczne
Kaliber 7,92 mm
Nabój 7,92 × 57 mm Mauser[1]
Taśma nabojowa taśma rozsypna Gurt 34
Wymiary
Długość 915 mm[1]
Długość lufy 475 mm[1]
Masa
broni 8,0 kg (wersja naziemna)
12,9 kg (MG 81Z)
karabinu właściwego 6,5 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 706 m/s (amunicja standardowa sS)
760 – 790 m/s (amuncja o wzmocnionym ładunku prochowym V-Patrone)
Szybkostrzelność teoretyczna 1600 strz./min[1]

MG 81 – lotniczy karabin maszynowy (Flugzeugmaschinengewehr MG 81) kalibru 7,92 mm opracowany przez zakłady Mauser Werke AG w 1938 roku. Używany był przez Luftwaffe podczas II wojny światowej jako uzbrojenie obronne w ruchomych i stałych stanowiskach strzeleckich większości bombowców i samolotów obserwacyjnych zamiast wycofanych w 1940 MG 15 i MG 17.

MG 81 używany przez żołnierzy Volkssturmu.

Broń ta charakteryzowała się większą od poprzedników szybkostrzelnością i możliwością zasilania z taśm amunicyjnych z obu stron. Na jego bazie powstał sprzężony karabin MG 81Z (niem. Zwilling – „bliźniak”) składający się z dwóch MG 81 wyzwalanych jednym spustem. Jako uzbrojenie stałe MG 81 mógł być przeładowywany elektropneumatycznie. Była to broń uruchamiana krótkim odrzutem lufy, chłodzona powietrzem, z zamkiem ryglowanym przez obrót[1].

Stopniowo zastępowany przez skuteczniejsze uzbrojenie o większym kalibrze trafił na uzbrojenie wojsk naziemnych, gdzie w wersji MG 81Z używany był jako karabin przeciwlotniczy. Ogólnie wyprodukowano ponad 46 000 sztuk tego karabinu z czego 33 164 w wersji MG 81Z.

Do zasilania MG 81 używano standardowych taśm z amunicją 7,92 mm takich samych jak w MG 34 i MG 42. Duża szybkostrzelność będąca zaletą karabinu jako uzbrojenia lotniczego była dość problematyczna w zastosowaniach naziemnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 238.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 238. ISBN 978-83-7708-745-9.