Karabin maszynowy MG 81

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flugzeugmaschinengewehr MG 81
Ilustracja
MG 81 (u góry) MG 81Z (w skrzyni)
Państwo  III Rzesza
Producent Mauser Werke AG, Oberndorf[1]
Rodzaj lotniczy karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1938
Wyprodukowano >46 000 egz.
Dane techniczne
Kaliber 7,92 mm
Nabój 7,92 × 57 mm Mauser[1]
Taśma nabojowa taśma rozsypna Gurt 34
Wymiary
Długość 915 mm[1]
Długość lufy 475 mm[1]
Masa
broni 8,0 kg (wersja naziemna)
12,9 kg (MG 81Z)
karabinu właściwego 6,5 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 706 m/s (amunicja standardowa sS)
760 – 790 m/s (amuncja o wzmocnionym ładunku prochowym V-Patrone)
Szybkostrzelność teoretyczna 1600 strz./min[1]

MG 81 – lotniczy karabin maszynowy (Flugzeugmaschinengewehr MG 81) kalibru 7,92 mm opracowany przez zakłady Mauser Werke AG w 1938 roku. Używany był przez Luftwaffe podczas II wojny światowej jako uzbrojenie obronne w ruchomych i stałych stanowiskach strzeleckich większości bombowców i samolotów obserwacyjnych zamiast wycofanych w 1940 MG 15 i MG 17.

MG 81 używany przez żołnierzy Volkssturmu.

Broń ta charakteryzowała się większą od poprzedników szybkostrzelnością i możliwością zasilania z taśm amunicyjnych z obu stron. Na jego bazie powstał sprzężony karabin MG 81Z (niem. Zwilling – „bliźniak”) składający się z dwóch MG 81 wyzwalanych jednym spustem. Jako uzbrojenie stałe MG 81 mógł być przeładowywany elektropneumatycznie. Była to broń uruchamiana krótkim odrzutem lufy, chłodzona powietrzem, z zamkiem ryglowanym przez obrót[1].

Stopniowo zastępowany przez skuteczniejsze uzbrojenie o większym kalibrze trafił na uzbrojenie wojsk naziemnych, gdzie w wersji MG 81Z używany był jako karabin przeciwlotniczy. Ogólnie wyprodukowano ponad 46 000 sztuk tego karabinu z czego 33 164 w wersji MG 81Z.

Do zasilania MG 81 używano standardowych taśm z amunicją 7,92 mm takich samych jak w MG 34 i MG 42. Duża szybkostrzelność będąca zaletą karabinu jako uzbrojenia lotniczego była dość problematyczna w zastosowaniach naziemnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 238.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 238. ISBN 978-83-7708-745-9.