Frederik Nielsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frederik Nielsen
Frederik Nielsen
Państwo  Dania
Miejsce zamieszkania Kongens Lyngby
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1983
Kongens Lyngby
Wzrost 190 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener John Larsen
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 190 (15 sierpnia 2011)
Australian Open 1R (2012, 2013)
Roland Garros 2Q (2011)
Wimbledon 3Q (2007)
US Open 1Q (2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 17 (1 kwietnia 2013)
Australian Open 2R (2014)
Roland Garros 2R (2013)
Wimbledon W (2012)
US Open 2R (2012, 2013)

Frederik Løchte Nielsen (ur. 27 sierpnia 1983 w Kongens Lyngby) – duński tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa oraz Pucharze Hopmana, zwycięzca wielkoszlemowego Wimbledonu 2012 w grze podwójnej.

Wnuk duńskiego tenisisty – Kurta Nielsena.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Grę rozpoczął jako pięciolatek w Lyngby Tennis Club. Jest mistrzem Danii w singlu i w deblu, zarówno w hali, jak i na otwartym terenie. Nielsen uzyskał status profesjonalny w 2001 roku. Od tego czasu wielokrotnie wygrywał i osiągał finały w zmaganiach rang ATP Challenger Tour i ITF Futures w grze podwójnej, natomiast w grze pojedynczej w kategorii ATP Challenger Tour dwa razy dochodził do finału, lecz za każdym razem przegrywał. W narodowym zespole w Pucharze Davisa wystąpił po raz pierwszy w 2003 roku.

Najwyższe – 190. miejsce w singlu osiągnął podczas notowania 15 sierpnia 2011 roku. Dnia 1 kwietnia 2013 roku zanotował 17. pozycję w deblu, co było jego najwyższą lokatą.

W styczniu 2012 roku, po udanym przebrnięciu kwalifikacji, Duńczyk zadebiutował w imprezie wielkoszlemowej. W I rundzie Australian Open przegrał w trzech setach z Kevinem Andersonem. W grze podwójnej również swój udział zakończył na pierwszej rundzie.

Podczas Wimbledonu 2012 zwyciężył w zawodach gry podwójnej mężczyzn. W zawodach wystąpił dzięki dzikiej karcie przyznanej przez organizatorów. Razem z partnerem, którym był Jonathan Marray, pokonali rozstawione pary w tym m.in. najbardziej utytułowanych deblistów – braci Bryan. W meczu o mistrzostwo zmierzyli się z Robertem Lindstedtem oraz Horią Tecău, z którymi wygrali 4:6, 6:4, 7:6(5), 6:7(5), 6:3[1]. We wrześniu osiągnął finał zawodów deblowych podczas mniejszego turnieju w Metzu, gdzie tworzył parę z Johanem Brunströmem.

W styczniu 2013 roku Duńczyk doszedł do finału w Auckland, w parze z Johanem Brunströmem. Rok później osiągnął finał w Ćennaju. Finał zakończył się zwycięstwem Duńczyka, w parze z Johanem Brunströmem, z deblem Marin Draganja i Mate Pavić.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 2012 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Jonathan Marray Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
4:6, 6:4, 7:6(5), 6:7(5), 6:3
Finalista 1. 23 września 2012 Metz Twarda (hala) Szwecja Johan Brunström Francja Nicolas Mahut
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:7(3), 4:6
Finalista 2. 12 stycznia 2013 Auckland Twarda Szwecja Johan Brunström Wielka Brytania Colin Fleming
Brazylia Bruno Soares
6:7(1), 6:7(2)
Zwycięzca 2. 5 stycznia 2014 Ćennaj Twarda Szwecja Johan Brunström Chorwacja Marin Draganja
Chorwacja Mate Pavić
6:2, 4:6, 10–7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polska Agencja Prasowa: Wimbledon. Marray i Nielsen najlepsi w deblu (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sport.pl, 2012-07-07. [dostęp 2012-07-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]