Frederik Nielsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frederik Nielsen
Frederik Nielsen
Państwo  Dania
Miejsce zamieszkania Kongens Lyngby
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1983
Kongens Lyngby
Wzrost 190 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener John Larsen
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 190 (15 sierpnia 2011)
Australian Open 1R (2012, 2013)
Roland Garros 2Q (2011)
Wimbledon 3Q (2007)
US Open 1Q (2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 17 (1 kwietnia 2013)
Australian Open 2R (2014)
Roland Garros 2R (2013)
Wimbledon W (2012)
US Open 2R (2012, 2013)

Frederik Løchte Nielsen (ur. 27 sierpnia 1983 w Kongens Lyngby) – duński tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa oraz Pucharze Hopmana, zwycięzca wielkoszlemowego Wimbledonu 2012 w grze podwójnej.

Wnuk duńskiego tenisisty – Kurta Nielsena.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Grę rozpoczął jako pięciolatek w Lyngby Tennis Club. Jest mistrzem Danii w singlu i w deblu, zarówno w hali, jak i na otwartym terenie. Nielsen uzyskał status profesjonalny w 2001 roku. Od tego czasu wielokrotnie wygrywał i osiągał finały w zmaganiach rang ATP Challenger Tour i ITF Futures w grze podwójnej, natomiast w grze pojedynczej w kategorii ATP Challenger Tour dwa razy dochodził do finału, lecz za każdym razem przegrywał. W narodowym zespole w Pucharze Davisa wystąpił po raz pierwszy w 2003 roku.

Najwyższe – 190. miejsce w singlu osiągnął podczas notowania 15 sierpnia 2011 roku. Dnia 1 kwietnia 2013 roku zanotował 17. pozycję w deblu, co było jego najwyższą lokatą.

W styczniu 2012 roku, po udanym przebrnięciu kwalifikacji, Duńczyk zadebiutował w imprezie wielkoszlemowej. W I rundzie Australian Open przegrał w trzech setach z Kevinem Andersonem. W grze podwójnej również swój udział zakończył na pierwszej rundzie.

Podczas Wimbledonu 2012 zwyciężył w zawodach gry podwójnej mężczyzn. W zawodach wystąpił dzięki dzikiej karcie przyznanej przez organizatorów. Razem z partnerem, którym był Jonathan Marray, pokonali rozstawione pary w tym m.in. najbardziej utytułowanych deblistów – braci Bryan. W meczu o mistrzostwo zmierzyli się z Robertem Lindstedtem oraz Horią Tecău, z którymi wygrali 4:6, 6:4, 7:6(5), 6:7(5), 6:3[1]. We wrześniu osiągnął finał zawodów deblowych podczas mniejszego turnieju w Metzu, gdzie tworzył parę z Johanem Brunströmem.

W styczniu 2013 roku Duńczyk doszedł do finału w Auckland, w parze z Johanem Brunströmem. Rok później osiągnął finał w Ćennaju. Finał zakończył się zwycięstwem Duńczyka, w parze z Johanem Brunströmem, z deblem Marin Draganja i Mate Pavić.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 2012 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Jonathan Marray Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
4:6, 6:4, 7:6(5), 6:7(5), 6:3
Finalista 1. 23 września 2012 Metz Twarda (hala) Szwecja Johan Brunström Francja Nicolas Mahut
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:7(3), 4:6
Finalista 2. 12 stycznia 2013 Auckland Twarda Szwecja Johan Brunström Wielka Brytania Colin Fleming
Brazylia Bruno Soares
6:7(1), 6:7(2)
Zwycięzca 2. 5 stycznia 2014 Ćennaj Twarda Szwecja Johan Brunström Chorwacja Marin Draganja
Chorwacja Mate Pavić
6:2, 4:6, 10–7

Przypisy

  1. Polska Agencja Prasowa: Wimbledon. Marray i Nielsen najlepsi w deblu (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sport.pl, 2012-07-07. [dostęp 2012-07-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]