Pierre-Hugues Herbert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pierre-Hugues Herbert
Ilustracja
Państwo  Francja
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1991
Schiltigheim
Wzrost 188 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2010
Zakończenie kariery aktywny
Trener Benjamin Balleret, Jean Roch Herbert
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 36 (11 lutego 2019)
Australian Open 3R (2016, 2019)
Roland Garros 3R (2018)
Wimbledon 3R (2016)
US Open 2R (2018)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 2 (11 lipca 2016)
Australian Open W (2019)
Roland Garros W (2018)
Wimbledon W (2016)
US Open W (2015)
Strona internetowa

Pierre-Hugues Herbert (ur. 18 marca 1991 w Schiltigheim) – francuski tenisista, zwycięzca wielkoszlemowych US Open 2015, Wimbledonu 2016, French Open 2018 i Australian Open 2019 w grze podwójnej mężczyzn, zdobywca Pucharu Davisa 2017, olimpijczyk z Rio de Janeiro (2016).

Wychowany w tenisowej rodzinie, od 1997 roku trenowany m.in. przez ojca – Jeana Rocha, natomiast jego matka – Marie Laure jest instruktorką tenisa ziemnego.

Najwyższe – 36. miejsce w rankingu singlowym osiągnął 11 lutego 2019 roku. Najwyższą lokatę w deblu (2. pozycja) osiągnął 11 lipca 2016.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodowy tenisista Herbert zaczął występować od 2010 roku.

W grze pojedynczej jest finalistą trzech turniejów rangi ATP World Tour, w Winston-Salem (2015), Shenzhen (2018) i Montpellier (2019).

W grze podwójnej Francuz jest mistrzem US Open 2015, Wimbledonu 2016, French Open 2018 i Australian Open 2019 grając wspólnie z Nicolasem Mahutem. Herbert doszedł także z Mahutem do finału Australian Open 2015. Łącznie w deblu triumfował w osiemnastu turniejach ATP World Tour z dwudziestu pięciu rozegranych finałów.

W 2016 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro, odpadając z rywalizacji deblowej i gry mieszanej w 1 rundach.

W lipcu 2016 roku zadebiutował w reprezentacji Francji w rywalizacji o Puchar Davisa. W listopadzie 2017 przyczynił się do pierwszego od 2001 roku triumfu Francji w turnieju wygrywając w finale przeciwko Belgii mecz gry podwójnej wspólnie z Richardem Gasquetem z parą Ruben BemelmansJoris De Loore[1]. Końcowy wynik rywalizacji to 3:2 dla Francji.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (0–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 29 sierpnia 2015 Winston-Salem Twarda Południowa Afryka Kevin Anderson 4:6, 5:7
Finalista 2. 30 września 2018 Shenzhen Twarda Japonia Yoshihito Nishioka 5:7, 6:2, 4:6
Finalista 3. 10 lutego 2019 Montpellier Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga 4:6, 3:6

Gra podwójna (18–7)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 października 2014 Tokio Twarda Polska Michał Przysiężny Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:3, 6:7(3), 10–5
Finalista 1. 31 stycznia 2015 Australian Open, Melbourne Twarda Francja Nicolas Mahut Włochy Simone Bolelli
Włochy Fabio Fognini
4:6, 4:6
Finalista 2. 13 czerwca 2015 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Francja Nicolas Mahut Chorwacja Ivo Karlović
Polska Łukasz Kubot
2:6, 6:7(9)
Zwycięzca 2. 21 czerwca 2015 Londyn (Queen’s) Trawiasta Francja Nicolas Mahut Polska Marcin Matkowski
Serbia Nenad Zimonjić
6:2, 6:2
Zwycięzca 3. 12 września 2015 US Open, Nowy Jork Twarda Francja Nicolas Mahut Wielka Brytania Jamie Murray
Australia John Peers
6:4, 6:4
Finalista 3. 27 września 2015 Metz Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Polska Łukasz Kubot
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:2, 3:6, 7–10
Zwycięzca 4. 19 marca 2016 Indian Wells Twarda Francja Nicolas Mahut Kanada Vasek Pospisil
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 5. 2 kwietnia 2016 Miami Twarda Francja Nicolas Mahut Południowa Afryka Raven Klaasen
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
5:7, 6:1, 10–7
Zwycięzca 6. 18 kwietnia 2016 Monte Carlo Ceglana Francja Nicolas Mahut Wielka Brytania Jamie Murray
Brazylia Bruno Soares
4:6, 6:0, 10–6
Zwycięzca 7. 19 czerwca 2016 Londyn (Queen’s) Trawiasta Francja Nicolas Mahut Australia Chris Guccione
Brazylia André Sá
6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 8. 9 lipca 2016 Wimbledon, Londyn Trawiasta Francja Nicolas Mahut Francja Julien Benneteau
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:4, 7:6(1), 6:3
Finalista 4. 23 października 2016 Antwerpia Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Kanada Daniel Nestor
Francja Édouard Roger-Vasselin
4:6, 4:6
Finalista 5. 6 listopada 2016 Paryż Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Finlandia Henri Kontinen
Australia John Peers
4:6, 6:3, 6–10
Zwycięzca 9. 21 maja 2017 Rzym Ceglana Francja Nicolas Mahut Chorwacja Ivan Dodig
Hiszpania Marcel Granollers
4:6, 6:4, 10–3
Zwycięzca 10. 13 sierpnia 2017 Montreal Twarda Francja Nicolas Mahut Indie Rohan Bopanna
Chorwacja Ivan Dodig
6:4, 3:6, 10–6
Zwycięzca 11. 20 sierpnia 2017 Cincinnati Twarda Francja Nicolas Mahut Wielka Brytania Jamie Murray
Brazylia Bruno Soares
7:6(6), 6:4
Finalista 6. 6 stycznia 2018 Pune Twarda Francja Gilles Simon Holandia Robin Haase
Holandia Matwé Middelkoop
6:7(5), 6:7(5)
Zwycięzca 12. 18 lutego 2018 Rotterdam Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Austria Oliver Marach
Chorwacja Mate Pavić
2:6, 6:2, 10–7
Zwycięzca 13. 9 czerwca 2018 French Open, Paryż Ceglana Francja Nicolas Mahut Austria Oliver Marach
Chorwacja Mate Pavić
6:2, 7:6(4)
Finalista 7. 18 listopada 2018 Londyn Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Stany Zjednoczone Mike Bryan
Stany Zjednoczone Jack Sock
7:5, 1:6, 11–13
Zwycięzca 14. 5 stycznia 2019 Doha Twarda Belgia David Goffin Holandia Robin Haase
Holandia Matwé Middelkoop
5:7, 6:4, 10–4
Zwycięzca 15. 27 stycznia 2019 Australian Open, Melbourne Twarda Francja Nicolas Mahut Finlandia Henri Kontinen
Australia John Peers
6:4, 7:6(1)
Zwycięzca 16. 3 listopada 2019 Paryż Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Rosja Karen Chaczanow
Rosja Andriej Rublow
6:4, 6:1
Zwycięzca 17. 17 listopada 2019 Londyn Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Południowa Afryka Raven Klaasen
Nowa Zelandia Michael Venus
6:3, 6:4
Zwycięzca 18. 16 lutego 2020 Rotterdam Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Finlandia Henri Kontinen
Niemcy Jan-Lennard Struff
7:6(5), 4:6, 10–7

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku zwyciężył w juniorskim deblowym turnieju wielkoszlemowym – na Wimbledonie. W zawodach tych tworzył parę razem z Kevinem Krawietzem. W finale pokonali Juliena Obry’ego i Adriena Pugeta 6:7(3), 6:2, 12–10. W 2009 roku osiągnął półfinał gry pojedynczej w juniorskim US Open, przegrywając z Bernardem Tomiciem 1:6, 6:7(5).

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 lipca 2009 Wimbledon, Londyn Trawiasta Niemcy Kevin Krawietz Francja Julien Obry
Francja Adrien Puget
6:7(3), 6:2, 12–10

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wirtualna Polska Media, Puchar Davisa: dziesiąty tytuł Francji. Lucas Pouille bohaterem finału – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 26 listopada 2017 [dostęp 2017-12-02] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]