Gereon Grzenia-Romanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gereon Grzenia-Romanowski
Zielony, Gwardiuk
kontradmirał kontradmirał
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1916
Piece
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1983
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1935
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Orl.jpg Gwardia Ludowa
Orl.jpg Armia Ludowa
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska komendant Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni,
attaché wojskowy w ChRL
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
Powstanie warszawskie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Partyzancki Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Gereon Grzenia-Romanowski vel Gereon Grzenia ps. „Zielony”, „Gwardiuk” (ur. 19 marca 1916 w Piecach, zm. 18 stycznia 1983 w Warszawie) – kontradmirał Marynarki Wojennej PRL, doktor nauk ekonomicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana Grzeni i Agnieszki z Laskowskich. Od 1923 uczęszczał w Chojnicach kolejno do Szkoły Powszechnej oraz Państwowego Gimnazjum Klasycznego. W 1931 wstąpił do Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie. W 1935, po likwidacji KK Nr 2, przeniesiony został do Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu. 15 maja 1937 złożył maturę, a następnie przyjęty został do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie. Po ukończeniu szkoły i otrzymaniu promocji oficerskiej przydzielony został do nowo powstałego Pułku Strzelców Pieszych w Rembertowie. W szeregach tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej 1939 Dowodził 2 plutonem 1 kompanii.

15 listopada 1939 wstąpił do konspiracyjnej organizacji Służba Zwycięstwu Polski (przekształconej w 1940 w Związek Walki Zbrojnej). W latach 1942-1943 był więźniem Pawiaka. Następnie służył w Gwardii Ludowej oraz Armii Ludowej i brał udział w powstaniu warszawskim w 1944. W trakcie okupacji ukrywał się pod nazwiskami Tatarkiewicz i Romanowski.

W 1945 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Miejskiego Związku Walki Młodych w Poznaniu, po czym wyznaczono go zastępcą dowódcy 12 Dywizji Piechoty w Szczecinie.

Od 1 kwietnia 1948 do 29 stycznia 1949 był słuchaczem Kursu Dowódców Pułków w Wyższej Szkoły Piechoty w Rembertowie. Od 1949 do 1956 kierował Studium Wojskowym Politechniki Gdańskiej. Kolejne stanowisko – zastępcy dowódcy ds. politycznych – objął w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni. 2 października 1959 ukończył zaocznie studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. Później na tej uczelni uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w zakresie makroekonomii morskiej.

1 października 1963 Rada Państwa uchwałą Nr 47/63 awansowała go na kontradmirała w korpusie generałów i admirałów. Nominację odebrał 9 października 1963 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa, Aleksandra Zawadzkiego.

W latach 1966-1969 był komendantem Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni. Następnie wyjechał do Chin, gdzie został attaché wojskowym w Chińskiej Republice Ludowej. Zmarł 18 stycznia 1983 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Od 1945 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a później Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie od 1957 do 1958 roku był prezesem Wojskowego Klubu Sportowego „Flota” w Gdyni. W 1965 Miejska Rada Narodowa w Chojnicach nadała mu tytuł honorowego obywatela miasta.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]