Gorc Kamienicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gorc Kamienickipolana na północnym grzbiecie Gorca, nieco poniżej jego wierzchołka, na wysokości 1120-1150 m n.p.m.[1].

Opis polany[edytuj | edytuj kod]

Rozciąga się z niej bardzo szeroka panorama widokowa, obejmująca niemal cały horyzont. W południowym kierunku widoczne są Tatry, Magura Spiska, Pasmo Lubania i Pieniny, w północnym kierunku Beskid Wyspowy od Lubonia Wielkiego po Modyń, po wschodniej stronie Beskid Sądecki, po zachodniej dobrze stąd prezentujący się Kudłoń i głęboka dolina Kamienickiego Potoku.

Polana jest własnością prywatną. W odremontowanym drewnianym budynku znajduje się na niej bacówka pasterska przerobiona na bacówkę typu schronisko, wyżej wybudowano także drugą, nową. Poniżej polany, na północnych stokach Gorca, w lesie znajduje się drugie źródło dobrej wody pitnej zwane „Do Smoka” (przy szlaku turystycznym znajduje się kierująca do niego strzałka).

Dużą część polany porasta żyzna łąka mieczykowo-mietlicowa, wiosną obficie zakwita na niej śnieżyczka przebiśnieg. Z rzadkich w Polsce gatunków występuje ostrożeń dwubarwny[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polana od dawna była wypasana. Wypasali ją mieszkańcy Kamienicy i stąd pochodzi nazwa polany.

Przed II wojną światową na polanie istniał doświadczalny ośrodek Małopolskiego Towarzystwa Rolniczego, w którym prowadzono tzw. halowanie bydła. W 1937 roku Polskie Towarzystwo Tatrzańskie w budynku tego ośrodka założyło swoją stację turystyczno-narciarską, w czasie wojny partyzanci wykorzystywali ją na szpitalik partyzancki, który Niemcy spalili w październiku 1944.

Po wojnie długo jeszcze na polanie kontynuowano wypas, dzięki temu nie zarasta ona borówczyskami i lasem, jak wiele innych gorczańskich polan.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny niebieski RzekiNowa PolanaGorc. 2 h, ↓ 1.10 h, deniwelacja 510 m.
szlak turystyczny czerwony Zasadne - Gorc - Przełęcz Wierch Młynne
szlak turystyczny czarny Szczawa – Nowa Polana

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gorce. Mapa turystyczna 1:50 000. Kraków: Compass, 2007. ISBN 978-83-89165-39-8. Znajduje się poza obszarem Gorczańskiego Parku Narodowego, ale tuż przy jego granicy
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Cieszkowski, Paweł Luboński: Gorce – przewodnik dla prawdziwego turysty. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2004. ISBN 83-89188-19-8.
  • Jolanta Wyznakiewicz: Wędrówka przez Gorce, Pieniny i Beskid Sądecki. Przewodnik turystyczny. Warszawa-Kraków: Zakł. Wyd.-Propagandowy PTTK, 1982. ISBN 83-89472-59-7.
  • Gorce. Mapa turystyczna 1:50 000. Kraków: Compass, 2007. ISBN 978-83-89165-39-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]