Jelcz PR100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jelcz Berliet PR 100
Dane ogólne
Producent ZS Jelcz
Lata produkcji 19721975
Miejsce produkcji  Polska, Jelcz-Laskowice
Dane techniczne
Typy nadwozia Średniopodłogowy autobus miejski klasy maxi
Układ drzwi 2-2-0
Liczba drzwi 2
Wysokość podłogi 645 mm (I drzwi)
670 mm (II drzwi)
Silniki Berliet V800, 8,82 dm³
Moc silników 125 kW (170 KM)
Skrzynia biegów Wilson 60 ME (półautomatyczna)
Wilson BXSA 108 (manualna)
Liczba przełożeń 4
Długość 11230 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 2900 mm
Masa własna 8300 kg
Masa całkowita 15400 kg
Rozstaw osi 5800 mm
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem 97
Liczba miejsc siedzących 29 + 1
Informacje dodatkowe
ABS Nie
ASR Nie
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja Nie
Portal Portal Komunikacja miejska

Jelcz Berliet PR100 – autobus produkcji Jelczańskich Zakładów Samochodowych w Jelczu (obecnie Jelczu-Laskowicach) koło Oławy wytwarzany w latach 19721975.

Historia modelu[edytuj | edytuj kod]

W latach siedemdziesiątych XX wieku, Jelczańskie Zakłady Samochodowe – czołowy polski dostawca autobusów – zaczęły poszukiwać następcy dla przestarzałego Jelcza 272 MEX, czyli popularnego „Ogórka”. W końcu w roku 1972 zdecydowano się na podpisanie umowy licencyjnej z upadającym, francuskim Berlietem. Jeszcze w tym samym roku zmontowano w Jelczu 20 autobusów w 95% z części zachodnich (w kolejnych latach produkcji udział polskich części stopniowo zwiększano, co odbiło się niekorzystnie na jakości autobusu). Ponieważ PR 100 nie do końca spełniał wymagania strony polskiej (brak trzecich drzwi, mała pojemność), traktowano go jako model przejściowy już w momencie wprowadzania do produkcji.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W momencie wprowadzania modelu do produkcji był on jedną z najnowocześniejszych konstrukcji tego typu na świecie. W przeciwieństwie do wcześniejszych autobusów, nie był budowany na podwoziu ciężarówki, ale zaprojektowany od podstaw. Komora silnikowa została umieszczona z tyłu pojazdu (podobnie jak w dzisiejszych konstrukcjach), co pozwoliło na obniżenie podłogi w części przedniej i środkowej, czyli w miejscu drzwi. Nadwozie dwudrzwiowe, drzwi przed przednią osią i przed tylną osią. Autobus posiadał ponadto półautomatyczną skrzynię biegów firmy Wilson, zastąpioną później – ze względu na dużą awaryjność – zwykłą przekładnią manualną tego samego producenta.

Codzienna eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Autobus, chociaż bardzo nowoczesny jak na swoje czasy, nie należał do niezawodnych. Oprócz wspomnianej już półautomatycznej przekładni, posłuszeństwa odmawiały też silniki. Natomiast zły stan dróg w polskich miastach, oraz przeciążenia tych autobusów powodowały częste pękanie delikatnej kratownicy. Największą wadą Jelcza PR 100 okazała się jednak zbyt mała – jak na polskie warunki – pojemność autobusu oraz brak trzecich drzwi za tylną osią, co znacznie utrudniało wymianę pasażerów na przystankach. Dlatego właśnie w 1975 roku zastąpił go nieznacznie wydłużony i ulepszony Jelcz Berliet PR110U.

Wybrane dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj Średniopodłogowy
Silnik Berliet V800, o poj. 8,82 l i mocy 170 KM
Skrzynia biegów półautomatyczna Wilson 60 ME / manualna Wilson BXSA 108

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]